آشنایی با اسمرچ / رادار جنگنده رهگیر میگ-25

[SAMAN]

تقدیم به دوست عزیزم آقا رامین عزیز  MiG-25 Smerch Radar 

پس از فرار ویکتور بلنکو به ژاپن در 1976 سافیر 25 توسط یک تیم تحت Kirpichev با عنوان یک امر با اولویت برتر به دلیل به خطر افتادن رادار میگ-25 ایجاد شد. برای سرعت و پیشرفت طرح باید یک رادار موجود انتخاب می شد و تغییرات رو ی آن انجام می شد به همین سبب تیم رادار میگ جنگنده میگ23 که قابلیت سرپایین را داشت انتخاب کرد.تغییرات شامل به کارگیری یک آنتن بزرگتر بود که به افزایش برد سرچ در حالت سربالا کمک می کرد.
 [External Link Removed for Guests] 

آنتن بزرگتر کمک می کرد تا میگ-25 بتواند بمب افکن ها را در فاصله 100 تا 115 کیلومتری و جنگنده ها را در فاصله 90 کیلومتری ستجو کند و بتواند بمبم افکن ها را در فاصله 75 تا 80 کیلومتری و جت های جنگنده را در فاصله 60 کیلومتری رهگیری کندوزن رادار جدید به 337 کیلوگرم رسیده بود در مد Look/Down - Shoot Down بر علیه یک هدف نزدیک وبسته برد 30% کاهش پیدا می کرد و بر علیه هدفی که در حال فرار و دور شدن بودن این برد 40% کم می شد.

در مقایسه سافیر 25 با رادار اسمرچ A می توان گفت که رادار اسمرچ آ می توانست با اهداف سریعتر و اهدافی که در ارتفاع بالاتر بودند درگیر شود مشخصه های جستجو بزرگتر شده بودند و برد رهگیری و قابلیت های Look/Down-Shoot Down و مد درگیری نزدیک فراهم شده بود.

اسمرچ A الگو های سرچ 30 درجه یا همان+/-15 درجه و 60 درجه یا +/-30 ر و نیز محافظت ضد جامیگ بهتری داشت بوسیله طراحی آنتن Twist-Cassegrin محدوده های اسکن آزیموت اندکی کاهش پیدا کردند و به+/-56 درجه رسیدند و زاویه الویشن به +52/-42 رسید.

[External Link Removed for Guests]

ترجمه : سامان
بخش اصلی مقاله ادامه دارد....

 [External Link Removed for Guests]
شماره هشتم[COLOR=#000000] - اردیبهشت ماه 1391  

[SAMAN]

 [HIGHLIGHT=#ffc000]Smerch-100 MiG-25 RADAR  
رادار اسمرچ آ / RP-25/RP-SA یا Izdeliy-720 در طول خدمت ابتدا بر روی نمونه بهبود داده شده هواپیمای توپولف-128 A معرفی شد.این طراحی بهبود داده شده از رادار اسمرچ با عنوان اساس رادار RP-25 جنگنده های میگ-25 بکار رفته بود که وزنش به 500 کیلوگرم می رسید.رادار اسمرچ A-1 بر روی نمونه های میگ-25 معرفی شده دوم نصب شد که طول موجعملیاتی محرمانه آنها از 2 سانتیمتر به استاندارد 3 سانمتیمتر اضافه شد تا قابلیت و کار رادار در محیط با ECM سنگین تضمین کند.

رادار اسمرچ A-1 میتوانست یک بمب افکن را در فاصله 100 کیلومتری کشف و نیز میتوانست آن را با برد غیر قابل تغییر 50 کیلومتر رهگیری کند.رادار اسمرچ A-2 زمانی وارد تولید شد به اصلاحاتی در مقاومت جامینگ و خطای ناهنجاری سطح پایین دست یافت.به دنبال آن رادار اسمرچ A-3 اصلاحاتش بیشتر شد و بر روی نمونه های آخر جنگنده های میگ-25 مدلP نصب شد ک هآنها خارج از خط تولید ثبت شدند.
از ویژگی های آن یک قابلیت سرپایین ناقص بود اما ایندفعه این یک توسعه موفث از رادار سافیر 23 با یک متد متفاوت از باز پس زنی ناهنجاری بود که نسبتا" بسیار موفق تر از سایر خانواده اسمرچ ساخته شد.

 تصویر یک فروند جنگند میگ-25P مجهز به رادار اسمرچ A3


  [External Link Removed for Guests] ادار اسمرچ M آخرین تکرار از طراحی اسمرچ بود که بر روی توپولف 128M نصب شد. اسمرچ 100 آخرین طرح از شش طرح رادار بود که برای میگ-25MP (همان میگ- )31 و رهگیر های پیشرفته توپولف استفاده شد. این طراحی فازترون ادعاهای عجیب و غریبی را در مورد کارایش ایجاد کرد. آن سیستم کنترل آتش راداری و مادون قرمز را ترکیب کرده بود. سیستم کنترل آتش اسمرچ 100 شامل یک رادار آرایه فازی شده FMSCW مبتی بر پایه تاکتیکی سافیر 23 با یک دیش آنتن بزرگ 2 متری بود.یک سیستم اکتساب و رهگیری مادون قرمز به این رادرا کمک میکرد.اسمرچ 100 یک کامپیوتر دیجیتال و یک آنتن راداری دید کناری اضافه داشت.اسمرچ 100 توسعه دهنده طرح وعده داه شده برای فراهم سازی سیستمی بود که میتواست در مد سر بالا اهداف هوایی مانند یک توپولف 16 را در برد ا 3000 تا 3500 کیلومتر اکتساب کند!! طرحی که برد اکتساب اسکن در خط افق 600 کیلومتری و برد امتساب مادن قرمز 100 کیلومتری داشت!
تصور شده بود که سیستم اسمرچ 100 پرتاب و راهنمایی موشک های هوا به هوا را در مد سربالا و برد 250 کیلومتری موقع حمله اهداف تضمین کند.از سیستم کنترل آتش اسمرچ 100 انتظار می رفت قابلیت کامل سرپایین را داشته باشد.این رادار میتوانست هدفی را با سرعت 500 تا 4500 کیلومتر در ساعت را در ارتفاع 50 تا 35000 متری نابود کند.


همچنین یک قسمت از طراحی یک سیستم مبادله اطلاعات اتوماتیک مشترک برای اطلاعات دریافتی روی اهداف مختلف و دریافت اطلاعات از پست های فرماندهی و انتقال آن به هواپیماهای دیگر بود. دو نمونه رادار طراحی شده Groza و Vikhr تولید شدند اما در آزمایش موفق نبودند.فازترون در حل 2 مشکل ناموفق بود که یکی کشف اشیا کوچک ناهنجاری های زمینی و دیگری رهگیری همزمان اهداف چند گانه بود! که این بخاطر محدودیت تکنولوژی دیجیتال روسیه در آن زمان بود.


مشخصات تاکتیکی رادار جنگنده رهگیر میگ-25 سیستم فوکس فایر

برد اسکن : 100 کیلومتر
برد رهگیری: 50 کیلومتری
وزن: حدود 500 کیلو گرم
سرعت جاروب: 6 درجه بر ثانیه
عرض پرتو: 2 درجه
ماگزیمم زاویه اسکن: 60 درجه
رادار پالس
رادار دوپلر
قابلیت هوا به هوا دارد
سیستم فوکس فایر: نوع: رادار رهگیر هوایی
سیستم سرینا3: نوع : گیرنده خطر رادار RWR
سیستم Odd Rods : نوع : تشخیص دوست از دشمن یا همان IFF


ترجمه :saman
منابع:

[External Link Removed for Guests] 
Falcon 4.0 Lead Pursuit Similator

[HIGHLIGHT=#ff0000]Copyright By Centrlclubs.com & Militaryparsi.ir 

 [External Link Removed for Guests]
شماره هشتم[COLOR=#000000] - اردیبهشت ماه 1391  

[cheka]

رادار RP-S Smerch که در حال حاضر توسط ناتو با کد "Big Nose" یا "Fox Fire" شناخته میشود ، با هدف رهگیری بمب افکن های متهاجم در حداکثر برد ممکن بود . این رادار در ابتدا با نام Uragan جای خود را در رهگیرهای شوروی باز کرد . رادار Uragan-5B با همراهی موشکهای K-9 در مرکز هواپیمای آزمایشی E-150 میکویان نصب شد اما عملکرد این رادار مطلوب نبود . نسخه ی بازبینی شده ی این رادار بنام Uragan-5B-80 این بار با موشکهای هدایت نیمه راداری K-80 روی هواپیمای Tu-28P نصب شد که عملکرد آن بسیار موفقیت امیز تر بود . نمونه ی بازبینی شده ی بعدها با نام Smerch وارد خدمت در ارتش سرخ شد .

برخلاف رهگیر های قبلی ، در هواپیمای Tu-128 حجم رادار مساله ای نداشت ، این موضوع به رادار Smerch اجازه داد به پیشرفتهای چشمگیری در برد کشف اهداف دست پیدا کند . اسمرچ یک رادار بزرگ داشت و بخاطر دماغه ی بزرگ هواپیمای Tu-128 که محل استقرار رادار اسمرچ بود ، ناتو کد Big nose را برای این رادار انتخاب کرد . این رادار از نوع Low PRF پالس بود و میتوانست یک بمب افکن را در فاصله ی 80 کیلومتری کشف ، تا فاصله ی 50 کیلومتری ردیابی و در 32 کیلومتری با استفاده از یک موشک R-4R مورد هدف قرار دهد که بدین ترتیب برای اولین بار رهگیرهای شوروی دارای قابلیت ماورای خط دید (Beyond visual range) را بدست آوردند .



رادار بهبود یافته ی RP-SA / Smerch A اولین بار روی هواپیمای Tu-128A نصب شد و در واقع مدل پایه ی رادار RP-25 که در جنگنده ی Mig-25 استفاده شد ، است . این رادار 500 کیلوگرم وزن داشت . رادار Smerch A1 در مدلهای آزمایشی میگ-25 نصب شد . رادار Smerch A1 قادر بود برای تضمین عملکرد موثر رادار در شرایط ECM (جنگ الکترونیک) سنگین علاوه بر طول موج استاندارد 3 سانتیمتر ، روی طول موج 2 سانتیمتر نیز کار کند که این طول موج ثانوی رادار تا مدتها به عنوان یک راز باقی ماند .

رادار Smerch A1 میتوانست یک بمب افکن با سطح مقطع راداری 16 متر مربع را در برد 100 کیلومتری کشف کند ، اما برد ردیابی اهداف همان 50 کیلومتر باقی ماند . این رادار تا زمان ورود به خدمت ارتقاهای دیگر در زمینه ی مقاومت در برابر جنگ الکترونیک را به خود دید . پس از آن ، مدل Smerch A2 با کارایی بهبود یافته وارد خدمت شد و به عنوان رادار استاندارد مورد استفاده قرار گرفت . رادار Smerch A3 حتی بهبودهای بیشتری نسبت به مدلهای قبلی پیدا کرد و در جنگنده ی Mig-25P مورد استفاده قرار گرفت . مدل Smerch A4 برای تست طراحی و ساخته شد و از یک مکانیزم ابتدایی برای قابلیت دید به پایین استفاده میکرد . اما در همان زمان رادار SApfir-23 با استفاده از روش جدید برای پس زدن اختلال ها از رقیب خود ، Smerch جلو افتاد . از طرف دیگر پناهنده شدن ویکتور بلنکو با یک فروند جنگنده ی Mig-25P روند بازنشسته شدن رادارهای اسمرچ را تسریع کرد . اگرچه برخی مدلهای بازبینی شده ی این رادار در مدل صادراتی Mig-25PD مورد استفاده قرار گرفت.



صفحه ی رادار Smerch A2 یک جنگنده ی Mig-25PD ارتش الجزایر

RP-SM Smerch-M ، این آخرین مدل عملیاتی رادار اسمرچ بود که روی بمب افکن Tu-128M مورد استفاده قرار گرفت ، اسمرچ ام ارتفاع موثر حداقل تسلیحات هواپیما را 8000-10000 متر به 500-1500 رساند و دارای مقاومت بیشتری نسبت به اختلال (jamming) بود

Smerch-AS ، این رادار برای نصب روی جنگنده ی Su-15 ساخته شد که باعث میشد هر 3 رهگیر شوروی در آن زمان Tu-128 ، Su-15 ، Mig-25 از یک نوع رادار مشترک استفاده کنند ، اما این پروژه ناموفق بود و رادار Oryol D58 بجای اسمرچ روی سوخو-15 نصب شد

منبع : [External Link Removed for Guests]