این ضرب المثل فارسی هم مثل اکثر اطلاحات و ضرب المثل های دیگر برای خودش ماجرای تاریخی دارد که شاید برای شما هم جالب باشد بدانید.
در دوره قاجار وقتی کسی خلافی مرتکب می شد، یا به خصوص اگر فروشنده ای گرانفروشی می کرد حاکم دستور می داد او را به میدان اصلی شهر، یا یک محل تجمع بیاورند. بعد یک چوب کلفت را که خم نشود و به راحتی نتوان شکست به صورت افقی از یک آستین او به داخل فرو می کردند و از آستین دیگر چوب را بیرون می کشیدند.
به این ترتیب بنده خدا مثل مترسک می شد و هیچ حرکتی نمی توانست به دست هایش بدهد. بعد او را در مقابل مردم می گذاشتند. هر کسی هم بسته به کرمش عنایتی می کرد و چیزی به طرف سر و صورت او پرتاب می کرد!
یا گاهی هم او را در محلی مثل اصطبل نگه می داشتند تا پشه ها و مگس ها روی صورتش بنشینند. بنده خدا هم هیچ واکنشی نمی توانست نشان دهد و پس از چند ساعت چنان از این وضعیت کلافه می شد که فریادش به آسمان می رفت و شروع می کرد به التماس کردن.
از همان زمان، این کار که به (( چوب در آستین کسی کردن)) مشهور بود، نماد تنبیه کردن شد.
به نقل از matlabak