مرکز انجمنهای تخصصی

عاشق شدم اما نه اونجور كه دلم تورو مي خواست ،هنوز تو برتري ،تاج سري،ستاره و ماه منينم گم بانوي مني،تو دختري.حيف وصد حيف چي بگم پيش مني در يمني ،دارم كم كم وارد وادي بيخودي مي شم .فكر مي كنم همه چيز شده تنها يك اسم اما نه هنوز اسم تو طلايه دار همه اسمهات

اين رو كه مي خوني من نگفتم دوستدخترم براي روز تولدم گفته شما هم بخونيد بد نيست !!!

روزي كه تو بدنيا امدي هوا ابري نبود ولي باران مي باريد ....اري فرشتگان گريه مي كردند گويا چيزي را از دست داده اند كه هرگر جاي ان چيزي نخواهد پر كرد .... بله ان روز تو به دنيا امدي و فرشته اي از ميان فرشتگان كم شده بود

حالا فردا نيايد بگيد ما مي خواهيم باهات دوست بشيم هاااا من الان تقريبا ...

روزي كه توآمدي به دنيا عريان

جمعي به تو خندان وتو گريان

كاري بكن اي دوست كه وقت رفتن

باشند همه گريانو تو باشي خندان


-------------------------------------------------------------------------------
شرمندهبه علت معتبر بودن امضا از مضا دادن خوداري م يكنم چون ممكنه از امضاي من سو استفاده بشه

دنبال كسي نباش كه بتوني باهاش زندگي كني دنبال كسي باش كه بدون اون نميتوني زندگي كني!


خنده آدم ها هميشه از دلخوشي نيست . گاهي شکستن دلي کمتر از آدم کشي نيست . کاهي دل اينقدر تنگ ميشه که گريه هم کم ميياره . يک حرف ساده هم گاهي چقدر غم -------ميياره


اسپانياييها ميگن : "عشق ساكت است اما اگر حرف بزند از هر صدايي بلندتر است ايتاليايي هاميگن:"عشق يعني ترس از دست دادن تو


به كوه گفتم عشق چيست؟! لرزيد به ابر گفتم عشق چيست؟! باريد به بادگفتم عشق چيست؟ وزيد به پروانه گفتم عشق چيست؟! ناليد به گل گفتم عشق چيست؟!پرپر شد به انسان گفتم عشق چيست؟! اشك از ديدگانش جاري شد و گفت: ديوانگيست!!!دیوانگیست

شما به اندازه ي كافي دارين
كسيم پيش قدم نمي شه
فكر كنم تاپيك يه موضوع ديگه با ايني كه شما گفتين باشه

بابااينقدرتوذوق مانزنيدمن تازه برگشتماااااااااااااااااااااااا

نه جنابBADBOY,
من با شما نبودم سو تفاهم پيش نياد
خيلي خوش امدين
متني رو هم كه نوشتين خوب بود

چمن زير پايتم يك وقت خر نشي بخوريمون

روي برگ نوشتم دوستت دارم ولي تو اينه خر خورديش

sesna005 جان
اين موضوع ربطي به اين تاپيک نداره
بهتره اون رو در تاپيک لطيفه و SMS بنويسيد

leila.......جان خيلي ممنون که با من نبودي

نمی دونم چرا هر وقت که می خوام بنویسم نمی تونه اونی باشه که منو راضی کنه یعنی به هر حال یه جوری مسیر نوشته ام عوض میشه حالا هم که میخوام بنویسم راجع به چی نمی دونم ؟!اما همین که غربت دلامون واشه خودش نعمتیه .
می دونی نیاز دلامون پر کشیدنه اما نه تا اوج آسمون که تا غروب سرخ هر چی نگاه غمگینه .دلم می خواد همیشه یه پله بالاتر باشم پله ای که منو برسونه به ابرها جالبه نه وقتی آدم زمینی باشه و بخواد آسمونی بشه دلش زندونی قفسه های تنگ سینه اش باشه و بخواد به اون دور دورا سرک بکشه .احساس کردی که گاهی اوقات دلت دیگه تو سینه ات بند نمی شه همون موقع که طاقت دلت تموم میشه .از چی یا بهتر بگم از کی؟از خیلی ها
از اونایی که به دلت سنگ می زنن فکر می کنن که دلای ما آدما اگه بشکنه میشه یه جوری کنار هم چیدش اما تو که خوب می دونی چینی بند زده که چینی نمی شه دلای ما آدما که ...
دلم می خواد قاصدک نگاه آدمایی که دوسشون دارم رو طلوع بی غروب زندگی سوار شه .
ابر هایی که همیشه ما رو به یاد تیکه هایی از بهشت می ندازن همیشه یه جایی کنار دلای آسمونیمون باشن.
چتر همه اونایی شم که نمی خوان نم نم اشک های دلواپسی رو سجاده بی نیازیشون تر شه.
می بینی خواسته دلای ما آدما همیشه از جنس بلوره .خود ماییم که به بلور آرزوهامون شکل می دیم جوری که به قالب آرزوهامون درآد.
زندگی ما آدما رو گردونه همین آرزوهای کوچیک و بزرگ می گرده .جایی
که این گردونه وایسه ما به آرزوهامون می رسیم پس بذار همین جا دعا کنم :
خدایا!
همه اونایی که دلا شون آسمونیه نگاهشون بارونیه خنده هاشون بی ریاس گریه هاشون رنگ یه دنیا شبنمه به همه چیز هایی که تمنای درونیشونه برسن.

مهرورزان زمانهاي كهن
هرگز از خويش نگفتند سخن
كه در انجا كه ""تو""يي
بر نيايد دگر آواز از ""من""
ما هم اين رسم كهن را بسپاريم به ياد
هر چه ميل دل دوست،
بپذيريم به جان؛
هر چه جز ميل دل او
بسپاريم به باد
آه!
باز اين دل سرگشته من
ياد آن قصه شيرين افتاد:

بيستون بود و تمناي دو دوست.
آزمون بود و تماشاي دو عشق.
در زماني كه چو كبك،
خنده ميزد "شيرين"
تيشه ميزد "فرهاد"

نه توان گفت به جان بازي فرهاد،افسوس،
نه توان كرد ز بيدردي "شيرين" فرياد
كار"شيرين" به جهان شوربرانگيختن است!
عشق در جان كسي ريختن است!

كار فرهاد برآوردن ميل دل دوست،
خواه با شاه در افتادن و گستاخ شدن
خواه با كوه درآويختن است

رمز شيريني اين قصه كجاست؟
كه نه تنها شيرين؛
بي نهايت زيباست:
آن كه آموخت به ما درس محبت مي خواست:
جان،چراغان كني از عشق كسي
به اميدش ببري رنج بسي.
تب و تابي بودت هر نفسي.
به وصالي برسي يا نرسي!

سينه بي عشق مباد!