مرکز انجمنهای تخصصی

  سلام

Sami 1993 نوشته شده:
...

اما برای من تداعی کننده سامانه ای است که بر روی میگ های 29 اس ام تی ( SMT ) نصب شده است !

SMT

شاید سامانه ای که بر روی این فانتوم نصب شده و احتمالا در آینده بر روی بقیه هم نصب می شود مانند میگ 29 اس ام تی قابلیت جمع شوندگی داشته باشه !

اگر این موضوع که مطرح کردم درست باشد ، می توان امیدوار بود که علاوه بر فانتوم ، برای فالکروم ها ( با توجه به تلاش های گذشته تحت پروژه طاالع ) سامانه مشابه ای را طراحی شده و بروی آنها نصب کرد .

هر چند جنگنده های MiG-29SMT در هر 3 گونه خود (انواع 17-9، 18-9 و 19-9) هم از سیستم مشابهی بهره می برند، اما اولین گونه خانواده فالکروم که به سیستم سوختگیری هوایی جمع شونده مجهز گردید یک فروند جنگنده MiG-29SD 9-12SD Fulcrum-A بود که اولین اتصال به تانکر خود را نیز در تاریخ 16 نوامبر 1995 انجام داد.


[External Link Removed for Guests]
سال 1995، پروازهای آزمایشی


[External Link Removed for Guests]
سال 1997، به دنبال مشتری


البته تصویر ارسالی در پست بالا نیز جنگنده های MiG-29N نیروی هوایی سلطنتی مالزی هستند که خود گونه غربی شده MiG-29SD 9-12SD هستند. (حرف N به نشانه NATO، دارای سیستم های ناوبری، شناسایی دوست/دشمن و ... و سازگار با استانداردهای غربی)


ضمنا نهاجا در سالهای گذشته پروژه طلیعه را معرفی نمود که گویا سیستمی مشابه بوده است؛ هر چند هیچ جزییاتی از روند این پروژه هرگز انتشار نیافت!


موفق باشید
 

هر چند جنگنده های MiG-29SMT در هر 3 گونه خود (انواع 17-9، 18-9 و 19-9) هم از سیستم مشابهی بهره می برند، اما اولین گونه خانواده فالکروم که به سیستم سوختگیری هوایی جمع شونده مجهز گردید یک فروند جنگنده MiG-29SD 9-12SD Fulcrum-A بود که اولین اتصال به تانکر خود را نیز در تاریخ 16 نوامبر 1995 انجام داد.

البته نزد عموم ، سیستم سوخت گیری برای میگ 29 بیشتر با گونه SMT شناخته شده است .

ضمنا نهاجا در سالهای گذشته پروژه طلیعه را معرفی نمود که گویا سیستمی مشابه بوده است؛ هر چند هیچ جزییاتی از روند این پروژه هرگز انتشار نیافت!

بله ، نهاجا بعد از پروژه طالع اعلام کرده بود که تصمیم بر ادامه آن تا ساخت نمونه جمع شونده دارد که خبری نشد تا زمان کنونی که تصویر یک فانتوم منتشر شده که سیستم سوخت گیری به نظر حمع شونده روی آن نصب شده است !

حال می خواهم به یک نکته بپردازم که برای من جای سوال دارد !

کاربرانی که به گوگل ارث دسترسی دارند ، اگر منطقه مهرآباد را نگاه کننده ، متوجه می شوند که در گوشه کنار این مجموعه جنگنده هایی قایل مشاهده است :











جنگنده هایی که بنظر در انتظار تعمییرات بوده و یا در حال تعمییر هستند و با انتشار تصاویر جدید گوگل ارث برخی همچنان در همانجایی که قبلا بودن هستند !

این جنگنده ها عملا در فضای باز با عوامل مختلف جوی قرار دارند !

آیا این عوامل تاثیر مخرب بر هواپیما ( سازه آن ) ندارد ؟

شاید گفته شود که بلاخره این جنگنده ها در حین تعمییر از لحاظ سازه ای هم چک شده و مشکلات رفع می شود که در جواب می توان گفت که بر اساس این سخن معروف ( پیشگیری بهتر از درمان هست ) می توان با نگه داری مناسب جنگنده در انتظار تعمییر در محلی مناسب هزینه های عیب یابی و رفع عیب را کاهش داد .

آیا نهاجا نمی تواند این جنگنده ها منتظر تعمیر را در محلی مناسب دپو کند و آنها را بدین شکل در فضای باز قرار ندهد تا تحت تاثیر عومل جوی مثل تابش آفتاب ، باد ، باران و برف قرار نگیرند ؟!؟!

مگر هزینه ساخت سیلو یا سیلوهایی که که این جنگنده ها تا زمان تعمییر در آن دپو شوند چه قدر هست ؟!؟!؟!؟

بابک تقوایی در رهروان ارتش ادعا کرده که طوفان هفته بیش به بالگردها حاضر در محوطه پنها آسیب زده !

اگر این ادعا صحت داشته باشد ( که به توجه به همین گوگل ارث که نشان از حضور تعدادی بالگرد در محوط باز پنها دارد احتمالا صحت دارد ) ، قرار داشتن این بالگردها در فضای باز که باعث آسب دبدن آنها از طوفان شده به چه معناست ؟!؟!؟

صبح همان روز طوفان برای 20 بالگرد مختلف که تعمییر شده بودن در همین پنها مراسمی برپا شد ، اگر بالگردها اسیب دیده جز همین بالگردها تعمییر شده باشد ، رسما بالگرد تازه تعمییر شده مجدد باید تعممیر شود !

یعنی هدر رفتن منابع مالی ( بعد همه جا پره که آقا به N دلیل بودجه نمیدن ! خوب شما همین بودجه ای رو که دارید با همین کارها به فنا می دین ! )

البته مشخص نیست که آیا طوفان به این جنگنده ها هم آسیبی زده یا نه !

اما چرا باید این پرنده های با ارزش این گونه در فضای باز باشند تا طوفانی بیاید و به آنها اسیب بزند ؟!؟!؟!

هزینه برای احداث محل مناسب برای نگه داری بهتر است یا اینگونه قرار دادن این ها در فضای باز و آسیب دیدن این چنینی و هزینه برای تعمیر ؟!؟!؟

 گزارش مشرق از دستاورد جدید دفاعی ارتش  فانتوم‌های ایرانی مجهز به رادارهای اف 16 و JF-17 می‌شوند 

این ارتقاء راداری جنگنده های ایرانی توان کشف، رهگیری و مقاومت جنگنده های فانتوم ایرانی را شدیدا افزایش داده و نشان از تسلط ایرانی ها به یک فناوری بسیار مهم در صنعت هواپیماسازی دارد.

جنگنده های اف 4 یا همان فانتوم از شهریور ماه سال 1347 وارد ایران شده و در سالهای هشت سال جنگ تحمیلی بار عمده دفاع هوایی و خصوصا حملات عمقی در خاک عراق را به عهده داشت. رادار اصلی به کار رفته در جنگنده های فانتوم ایران مدل APQ-120 ساخت شرکت آمریکایی وستینگ هاوس است که مدل پایه این رادار نیز مدل APQ-72 به شمار می آید.

APQ-120 یک سری از رادارهای کنترل آتش ساخته شده توسط وستینگهاوس برای نمونه های گوناگون از فانتوم های اف-4 است. از سال 1962 چندگونه از رادار کنترل سلاح اصلی توسعه پیدا کرد که شامل رادار APQ-100 برای فانتوم های نمونه ی C و AN/APQ-109 در فانتوم نمونه D و سرانجام AN/APQ-120 در فانتوم مدل E ، که در تعداد بالا به ایران صادر شد. 
رادار APQ-120 

این رادار در خود کشور سازنده، باز هم ارتقاء پیدا کرده و مدل های جدیدتری از آن به کاربران فانتوم در جهان ارائه شد. با پیروزی انقلاب اسلامی و قطع روابط ایران و آمریکا، پشتیبانی از جنگنده های فانتوم از طرف سازنده قطع شد اما هیچگاه پروازها و به روزرسانی ان توسط متخصصان نیروی هوایی ارتش متوقف نشد و "عمردهی انقلابی" به این جنگنده و سایر پرنده های نهاجا با قوت و قدرت ادامه پیدا کرد.

بعد از پایان 8 سال جنگ تحمیلی و ادامه تحریم ها، پروژه های فراوانی برای ارتقاء جنگنده های نهاجا به انجام رسید که آخرین آن در هفته دفاع مقدس امسال معرفی شد. در جریان نمایشگاه نیروی هوایی که طی روزهای اخیر در منطقه مهرآباد برگزار می شود، غرفه جهاد خودکفایی نهاجا توضیحاتی مبنی بر طرح ارتقاء رادار APQ-120 جنگنده فانتوم نصب کرده است.

بر اساس توضیحات مذکور، تصویر سه سامانه راداری در این بنر مشاهده می شود که دو تصویر پایینی مدل اصلی APQ-120 بوده و تصویر بالایی مربوط به رادار جدید به نظر می آید. 
بنر مربوط به پروژه ارتقاء رادار جنگنده فانتوم در جهاد خودکفایی نهاجا 

این رادار جدید بر خلاف نمونه اصلی که هم اکنون روی جنگنده های اف 4 کشورمان نصب است، یک دیش نیست بلکه از فناوری آرایه ای بهره می برد. در این مدل از رادارها که به عنوان "Planar array" در دنیا شناخته می شوند، به مانند مدل قبلی، دیش رادار همچنان به صورت مکانیکی به اطراف حرکت می کند اما حجم فرستنده و گیرنده ها در این گونه رادارها بیشتر شده و مقاومت آن ها در برابر جنگ الکترونیک نیز افزایش می یابد.

یکی از معروف ترین رادارها در این مدل سری APG-66 ساخت آمریکاست که رادار استاندارد جنگنده های اف 16 ساخت آمریکا محسوب می شود. این رادار در سالهای اخیر مورد چندین مرحله ارتقاء نیز قرار گرفته است. البته جنگنده های فانتوم ژاپنی نیز از این رادار بهره می برند. 
رادار APG-66 

رادار چینی KLJ-7 نیز از دیگر نمونه های این گونه از رادارها به شمار می آید. این رادار چینی کنترل آتش در باند ایکس فعالیت کرده و به صورت اختصاصی برای پروژه جنگنده JF-17 که توسط چین و پاکستان ساخته شده است توسعه پیدا کرده است. 
رادار KLJ-7 

رادارهای این سری، از گونه برد متوسط بوده و معمولا بردی بین 100 الی 150 کیلومتر دارد. این عدد برای رادار APQ-120 در حدود 90 کیلومتر در بهترین شرایط است. این ارتقاء توان کشف، رهگیری و مقاومت جنگنده های فانتوم ایرانی را شدیدا افزایش داده و نشان از تسلط ایرانی ها به یک فناوری بسیار مهم در صنعت هواپیماسازی است.

با توجه به اینکه توضیحات رسمی و اطلاعاتی درباره برنامه نصب این رادار روی اف 4 های نیروی هوایی ارتش منتشر نشده، نمی توان در این خصوص اطلاعات خاصی را ارائه کرد اما همین که متخصصان کشورمان چنین رادار جدیدی را برای یک جنگنده مشهور نهاجا طراحی و ساخته اند، یک موفقیت بزرگ محسوب می شود.