مرکز انجمنهای تخصصی

کرگدن هندی



کرگدن هندی (نام علمی Rhinoceros unicornis) بزرگترین گونهٔ کرگدن در آسیا می‌باشد. زیستگاه آنها علفزارها و مردابها هستند و همانطور که از نامشان پیداست در شمال هند و نپال زندگی می‌کنند. در حال حاضر تعداد کرگدنهای هندی بین ۱۵۰۰ تا ۱۷۰۰ می‌باشد. آنها در قدیم در شرق پاکستان، در تمامی مناطق شمالی هند و جنوب نپال یافت می‌شدند.

درازای بدن کرگدن هندی ۴۲۰ سانتیمتر و دم آن ۷۵ سانتیمتر است. بلندی قدّ این کرگدن ۷۵٬۱ تا ۲ متر و متوسّط وزن او ۱۸۰۰ تا ۲۰۰۰ کیلو است. رنگ پوست او خاکستری است و پر از برآمدگی می‌باشد. بر روی بدن آنها چینهایی نیز دیده می‌شود و این چینها به شکلی هستند که پنداری این جانوران زره به تن دارند. نوع نر و نوع ماده هر دو بر جلوی پوزهٔ خود یک شاخ دارند و شاخ نوع نر بزرگتر از نوع ماده‌است. متوسّط طول عمر کرگدن هندی سی سال است. این گونه کرگدن نیز مانند سایر گونه‌های کرگدن گیاهخوار است و از علف و برگ گیاهان تغذیه می‌کند.

نرها در هفت-هشت سالگی و ماده‌ها در پنج سالگی آمادهٔ جفتگیری می‌شوند. نوع ماده پس از شانزده ماه بارداری یک بچّه به دنیا می‌آورد و نزدیک به دو سال او را شیر می‌دهد.

در حال حاضر مهمترین خطری که کرگدنها را تهدید می‌کند شکار شدن آنها برای شاخشان است. در چین شاخ این جانور طبق سنّتهای آسیایی به عنوان دارو مصرف می‌شود.

کرگدن سوماترایی



کرگدن سوماترایی (نام علمی Dicerorhinus sumatrensis) کوچکترین گونهٔ کرگدن است که در کشورهای سوماترا، برمه، تایلند، مالزی و احتمالاً لائوس زندگی می‌کند. اندازهٔ بدن آن ۲۵۰ تا۲۸۰ سانتیمتر و اندازهٔ دم آن نزدیک به ۶۰ سانتیمتر می‌باشد. قدّ کرگدن سوماترایی بین ۱۰۰تا ۱۴۰ می‌باشد. زیستگاه این نوع کرگدن جنگلهای قدیمی در نزدیکی رودخانه‌ها و برکه‌ها است. کرگدن سوماترایی دو شاخ کوچک بر روی پوزهٔ خود دارد که در نوع نر بزرگتر از نوع ماده می‌باشد. بدن آنها نسبت به گونه‌های دیگر کرگدن از موی بیشتری پوشیده شده‌است. البتّه هر چه سنّ او بیشتر شود موهای بدن او می‌ریزد و کمتر می‌شود. هر پای آنها سه انگشت دارد. آنها بیشتر صبح زود و در هنگام بعد ازظهر به چرا می‌پردازند و به ویژه از برگ گیاهان، شاخه‌های نازک، میوهٔ درختان و جوانهٔ بامبو تغذیه می‌کنند. مانند سایر گونه‌های کرگدن آنها نیز دارای حسّ شنوایی و بویایی بسیار قوی هستند ولی داری چشمهای ضعیفی می‌باشند.

کرگدن سوماترایی معمولاً تنها زندگی می‌کند و تنها برای جفتگیری با کرگدنهای دیگر تماس برقرار می‌کند. کرگدن ماده پس از هفت تا هشت ماه بارداری یک فرزند به دنیا می‌آورد که تا ۱۸ ماه همراه با مادر خود زندگی می‌کند. کرگدنهای سوماترایی جوان بدنی پر مو دارند.

دينگو



دینگو (نام علمی: Canis lupus dingo) گونه‌ای سگ وحشی است که احتمالاً از اخلاف (فرزندان )گرگ هندی (Canis lupus pallipes) است. دینگو را معمولاً "سگ وحشی استرالیا" نیز می‌نامند در صورتیکه زیستگاه آن محدود به استرالیا نیست و خاستگاه آن نیز استرالیا نیست. دینگوها شباهت‌هایی هم به سگ و هم به گرگ دارند.

روباه صحرايي



روباه صحرایی حیوانی است از تیره سگ‌سانان جنس روباهیان (Vulpes) که در شمال آفریقا و خاورمیانه زندگی می‌کنند.
زیستگاه آنها همانطور که از نامشان پیداست صحراها و مناطق نیمه صحرایی است. اندازه بدن آنها ۳۷ تا ۴۱ سانتیمتر و اندازه دمشان ۱۹ تا ۲۱ سانتیمتر است. روباه صحرایی کوچکترین گونه روباه‌است و به دلیل داشتن گوشهای بسیار بزرگ به راحتی قابل تشخیص می‌باشد. آنها جانورانی شب کار هستند و روز را در سوراخهایی که در شن حفر می‌کنند به سر می‌برند. این روباهها از جوندگان کوچک، پرندگان، حشرات و خزندگان کوچک صحرایی تغذیه می‌کنند. روباههای صحرایی به صورت دست جمعی زندگی می‌کنند. جفتها در تمام زمان زندگی خود با یکدیگر می‌مانند. هر جفت و یا هر خانواده‌ای دارای قلمرویی مخصوص به خود است.
روباه های صحرایی در بهار و پس از ۵۰ یا ۵۱ روز باردای ۲ تا ۵ توله به دنیا می‌آورند.

آهو



آهو جانوری از خانواده تهی‌شاخان جزو راسته نشخوارکنندگان که گونه های زیادی دارد، آهو جانوری دونده بسیار سریع و چابک و دارای دست و پای بلندی و چشمان زیباست.

كانگورو



این پستاندارن نوزادانی به دنیا می‌‌آورند که به هیچ وجه شبیه پستانداران بالغ خود نیستند. نوزادان این پستانداران بسیارکوچک بوده و به هیچ وجه قادر به زندگی در دنیای طبیعی بیرون نیستند وبه همین دلیل این گونه پستانداران درون بدن خود کیسه‌ای تولید نموده و نوزادان درون کیسه زاده می‌شوند و از شیر مادر تغذیه می‌کنند و پس از اینکه کاملاً رشد نمودند از کیسه خارج می‌شوند.

كفتار



این حیوان از گوشتخواران خشکی‌زی و بومی آفریقا و شبه قاره هند است.
هر چند شکل این حیوان شبیه سگها می‌‌باشد، اما به خانواده گربه‌ها نزدیکتر است. کفتارهای خالدار به شکل گروهی زندگی می‌کنند و از لاشخورهای حرفه‌ای مردار حیوانات می‌‌باشد. کفتارها از باقیمانده لاشه مردارهایی که توسط حیوانات دیگر شکار شده اند، تغذیه می‌‌کنند. آنها به طور عادی در طول شب فعالیت می‌کنند و در طول روز در لانه هایشان استراحت می‌‌کنند.

آلپاكا



آلپاکا (نام علمی: Vicugna pacos) گونه‌ایی لاما است که در آمریکای جنوبی زندگی می‌کند. مانند لامای معمولی اهلی است. پشم آلپاکا از پشم لاما نرمتر است. بهای مرغوب‌ترین پشم آلپاکا نزدیک به بهای کرک کشمیر معمولی است.

لاما



لاماها گونه‌هایی از شترسانان هستند که در آمریکای جنوبی زندگی می‌‌کنند. لاماها دارای کوهان نیستند.
چهار دسته لاما وجود دارد که به معروفترین آنها 'لاما' گفته می‌شود.
شامل:
لاما
گواناکو
آلپاکا
ویکونیا

روباه



روباه جانوری از تیرهٔ سگسانان است. روباه تقریباً در همه جای دنیا زندگی می‌کند. روباه در نواحی قطبی در جلگه ‌های بی درخت شمال ودور نیز به سر می‌برد. در سراسر دنیا روباها به رنگ‌های مختلف دیده می‌شوند. در بیابان‌های آفریقا و در خاورمیانه در کویرها ودر دشتهای خشک نیز روبا زندگی می‌کند. روباه سرخ در اروپا ، آفریقا ، ودر آسیا و آمریکای شمالی به سر می‌برند. همه روباهان سرخ ، سرخ نیستند. روباه به رنگهای گوناگونی از سرخ پدیده طلائی تا قهوه‌ای شدید می‌باشند. برخی از روباهان موی سیاه خالص دارند. روباه سرخ ممکن است آنرا روباه نقره‌ای نامید. خطوط پوشش سرخ با خطوط سیاه روی پشت وشانه اش دارد. روباها در بعضی جاهای دنیا گاه وقتی در معرض خطر هستند از جانب شکارچیان. چون شکارچیان گاهی روباها را برای پوست پر موونرمش بدام می‌اندازند وشکار می‌کنند. همچنین در بعضی جاها روباهان را نیز برای پوستشان پرورش می‌دهند. پوشش روباه نقره‌ای مخصوصاً بواسطهٔ پوستش با ارزش است. روباهان قطبی می‌توانند رنگ سفید یا آبی داشته باشند. هر دونوع بواسطهٔ تغییر فصلهای سال تغییر می‌کنند. شبیه زمین اطراف آنها، روباه سفید در تابستان به رنگ قهوه‌ای در می‌آید وبه رنگ محیط اطراف خود در می‌آید. روباه آبی رنگ ، رنگش از آبی روشن تا آبی خاکستری وتا رنگ تیره تر در تا بستان در می‌آید. زیرا در نواحی بیابانی روباهان دیگر برنگهای محیط اطراف خود که خیلی متفاوت است، تا علفزارها وبیشه‌های بی درخت ،پشتخه‌ها ، ومیان صخره به سر می‌برند. مثلاً روباه خاکستری تقریباً درمیان صخره‌ها وبرگهای سایه دار جنگلها ظاهر می‌شود.
زیستگاه
روباه در جنگلها وکشتزارها زندگی می‌کند. جنگلها جای خوب وامنی برای لانه سازی روباهان است.
تغذیه
روباهان موش ، خرگوش ، پرندگان را شکار می‌کنند و می‌خورند. قورباغه ، مارمولک ، ماهی نیز می‌خورند. همچنین خوشه هایانگور و هسته‌های میوه‌های فرو افتاده به زمین را می‌خورند.

اسب



اسپ جانوری است چهار پا که از دیرباز در زمینه‌های کشاورزی، ترابری و همچنین در جنگ‌ها بسان ابزاری برای حرکت تند و ضربه زدن به سیستم‌های دفاعی دشمن بهره گیری می‌شده است.
نام اسب همواره با واژه‌هایی مانند چابکی همراه بوده است. پیشینیان برای اسب‌های خود احترام بسیاری قائل بودند به گونه‌ای که صاحب اسب، نیاکان اسب نژادین خود را تا ۱۲ نسل پشت میدانست و به هنگام مرگ اسبش به شدت غمگین می‌شد. همچنین اسب را جانوری نجیب نیز می‌شناسند. ولی در هنگام خشم اسب نزدیکی به او بسیار خطرناک است .

گوركن



جانور مهره‌داری است از رده گوشتخواران، راسته راسوها (Mustelidae). این حشره خوار که هیکلی مثل گوسفند دارد بزرگ‌ترین جثه را در میان ۲۰ گونه از گورکن‌ها، به خود اختصاص داده است. این گورکن به گروه پرنده مورچه‌خوار و پستاندار تنبل آمریکای جنوبی، تعلق دارد. گورکن بزرگ به‌وسیله استراحت در سوراخ زیرزمینی از گرمای روز فرار می‌کند، اما در شب برای شکار بیرون می‌آید. او پنجه‌های نیرومندش را برای سوراخ کردن لانه موریانه یا کف زمین جنگل برای جستجوی غذا، به کار می‌‌برد.