مرکز انجمنهای تخصصی

درباره طرح بالا،

چرا یک لایه اضاف شده، البته دوستان آگاهی دارند که زیر دریایی دارای یک مخزن در بدنه خود با نام بالاست (Balast Tank) می باشد که در هنگام شیرجه به آب باید آب گیری شود و در زمان بازگشت به سطح به کمک گاز فشرده آب مخزن را از دریچه زیرین زیر دریای تخلیه می کنند به این ترتیب با بیرون رفتن آب چگالی زیر دریایی بر وزنش قلبه کرده و زیر دریایی به سطح آب خواهد آمد.

به این ترتیب ما یک لایه درونی داری، یک لایه بیرونی که عندتاً از آلیاژ تیتانیوم هستند البته در مواردی که توان تولید بالا باشد از آلیاژ های آلومینیوم مانند بدنه هواپیما نیز استفاده خواهد شد. در دنباله روی لایه بیرونی روکشی از آلیاژ تیتانیوم است که از استحکام بالاتری برخوردار است.

اما در طرح حاضر من با ابتکار جدیدی یک لایه بعد از لایه بیرونی ایجاد کرده ام که در آن از نوعی لاستیک (Rubber) بهره می برم. این لاستیک علاوه بر کمک به ما در دست یابی به چگالی مناسب تر، محدودیت وزن زیردریایی را کمتر می کند. چرا که با توجه به ابعاد احتمالی کوچک زیر دریایی و مخزن بالاست کوچک امکان آن نیست که زیر دریایی سنگین شود.

همینطور بنده با توجه به صحبت هایی که با دوست عزیز که مهندس پلیمر بود داشتم، نوعلی لاستیک است که توان خود بازسازی دارد! چیزی شبیه صفحات دارت پلاستیکی که با بیرون کشیدن میخک دارت از آنها مجداداً تخت می شود. البته اینجا نوعی لاستیک مطرح است که به شدت چسبندگی خود را حفظ می کند و منطقه زخم شده به سرعت ترمیم می شود. به این شکل تا حدودی امنیت لایه بالاست نیز بالا خواهد رفت.

همینطور در زیر دریایی ها عمدتاً زمان برخورد بدنه با یک جسم سخت یا برعکس، لایه تیتانیوم ضربه را به شدت به داخل منتقل می کند که این امر گاهاً موجب ایجاد اختلال در سیستم های زیر دریایی می شود، همینطور هیچ بعید نیست که این ضربه ها لایه بالاست را نیز دچار آسیب کند، اما این لایه لاستک علاوه بر موارد ذکر شده در بخش هایی از خود از نوعی لاستیک ضربه گیر سود خواهد برد تا مانع انتقال ضربه به کل بدنه زیر دریایی شود و ضربه را در همان منطقه وارد شده خنثی کند. الته ترکیب دقیق لاستیک خود ترمیم و ضربه گیر از نمونه های مشابه قدری متفاوت است با توجه به پیشبینی برای نفوذ آب به این لایه، باید ضد شوره بودن و موارد اینچنین را نیز در مورد این لاستیک در نظر داشت.

چرا 2 موتور؟

قطعاً مشاهده کرده اید که زیر دریایی ها برای حرکت های بالا و پایین خود از باله های جلویی خود استفاده می کنند، همینطور برای چرخش به چپ و راست. با توجه به تیغه ای بودن این طرح، لازم است شکل دینامیک حفظ شود بنابراین ما امکان طراحی بالهای جهت ده را آنچنان نخواهیم داشت. در حقیقت قدرت شیرجه زنی ما بسیار کم خواهد بود.یعنی ما در 5 جهت حرکت خواهیم کرد و حرکت صعودی نیز امکان پذیر نخواهد بود.

کنترل 2 موتور در زمان هدایت خودکار امکان برنامه ریزی بیشتر و دقیقتری برای ما فراهم خواهد نمود. همینطور امکان آن است که زیر دریایی با سرعت پایینتر با هر یک از 2 موتور به تنهایی به مسیر خود ادامه دهد.

البته از معایب آن سنگین تر شدن، مصرف انرژی بیشتر، همینطور اشغال فضای بیشتر تسوط منبع انرژی و خود موتورها می باشد.

منتظر نظرات و پیشنهادات شما دوستان و همراهان هستم.

جا نوعی لاستیک مطرح است که به شدت چسبندگی خود را حفظ می کند و منطقه زخم شده به سرعت ترمیم می شود

البته در این رابطه کمی باید پرس و جو کنم ولی اگر این کاربرد دریایی این ماده که گفتید تست شده باشد و جواب داده باشد من تعجب می کنم چرا روسیه در زیر دریایی کورسک که چند سال پیش ساخته شده بود و در اثر گویا ضربه جسم خارجی آسیب دید و غرق شد و بنا به دلایل نامعبوم هیچگاه گزارش کامل و مستند آن بیرون نیامد چرا از این ماده استفاده نکرد.
روسیه در آن زمان ادعا می کرد کورسک از پیشرفته ترین زیردریایی ها ساخت خودش است.به تازکی نیز گویا سانحه دیگری برای یک زیر دریایی دیگر روسیه پیش آمد که علتش زا پیگیری نکردم.

چرا 2 موتور؟

ایده جالبیه ولی یکم محاسبات مهندسی طرح رو پیچیده تر میکنه...یک چیزی بگم در جایی خوندم طراحیو ساخت زیردریایی از جنگنده هم مشکل تره..پس تا آخرشو بخون...
البته تا عکس کامل تری از نحوه قرار گیری دو موتور نذاری زیاد بحث مشخص نیست.

  salar  , قطعاً

در جنگنده ها شما طراحی وضعیت ایستا را نخواهید داشت. در مورد اداوت زمینی و دریایی نیز همینطور است تا حدود زیادی. اما در مورد زیر دریایی وضع تغریباً بسیار متفاوت است، چرا که علاوه بر ثابت نگه داشتن زیر دریایی. باید مانع چرخش زیر دریایی به دور خود نیز شد. این امر در زیر دریایی های تیغه ای ساده است است. در مدل های معمول نیز به کمک تنشیم فشار در بدنه بالاست و انداختن لنگر کنترل می شود. هر چند زیر دریایی ما به چیزی به نام لنگر با آن شکل خاص نیازمند نیست چرا که نوع موتورهای در نظر گرفته شده بنده دارای ترمز الکتریکی می باشند. همینطور از نوع سری خواهند بود تا در سرعت وجود اینرسی بالای سکون و یا حرکت در زیردریایی مانند موتور های سری به علت بار بیشتر روی موتور به صورت خودکار توان بالاتری برای عملیات استفاده کند و زحمت ما را برای طراحی هدایت خودکار کمتر کند.

سال گذشته و امسال مسابقه شناور های بدون سرنشین تو دانشگاه شریف برگذار شد.

مسابقه بعدی مربوط میشه به شناور های زیر سطحی (زیر دریایی) بدون سرنشین که فکر کنم تو دانشگاه نوشهر برگزار بشه.حتما طرحتو به اون مسابقه برسون.

جناب negar.int به عنوان يك پيشنهاد براي ساده شدن طرح براي شروع شما ميتونيد از يك سيستم كنترل و تامين انرژي وابسته براي طرحتون استفاده كنيد.
يعني زير دريايي از طريق كابلهاي كنترل و برق با طول بلند كه به يك شناور وصل هستش بطور كنترل از راه دور و بدن نياز به منبع انرژي مستقل و باتريهاي زياد و گران قيمت نمونه خودتون رو بسازيد و از دور كنترل كنيد و آزمايش كنيد .
اگه اين شرايط براي شما كاربرد پيدا نكرد و نياز به برد بيشتر و استقلال شناور بود با تجربه اي كه پيدا كردين راحتتر به اين مقصود ميرسيد و طرحتون رو اصلاح ميكنيد يا مجددا طرح ميدين.
البته دليل اصلي اين پيشنهاد من اين هست كه احساس ميكنم شما ميخواهيد ساخت يك زيردريايي رو تجربه كنيد و در عمل اون رو تست كنيد و در صورت نياز اون رو ارتقا بدين.

اين زيردريايي ميتونه كاملا كاربردي و هوشمند ساخته بشه و در صورت قطع ارتباط به هر دليلي سيستمهاي ايمني او رو با باتريهاي اضطراري با سيستم خودكار هدايتي به مبدا او كه شناور باشه برگردونن.

نظر شما چيه؟

  , دوست عزیز

پیشنهاد خوب و مناسبی هست. قطعاً بنده هم در صورت اجرایی شدن طرح، و ساخت نسخه آزمایشی، آن را در حوضچه آزمایشگاهی و با منبع انرژی خارجی آزمایش خواهم نمود.

البته فعلاً که دوستان متخصص سنترال چندان بنده را راهنمایی و هدایت نکرده اند. در سنترال دوستان وارد زیاد هست که بنده را قابل ندوستند و چندان در این طرح مشارکت نداشتند.

منظور من فقط آزمايش در حوضچه نبود بلكه اين زيردريايي كلا وابسته باشه و دليلي نداره كه اون بخواد مثلا چند كيلومتر راه رو طي كنه مگر بخوايين نظامي باشه و مخفي باشه.
كنترل با فيبر نوري و با كابلي بطول حداكثر 120 متري كه چهار رشته سيم هم براي تامين انرژي محرك اون هستش ولي اگه بخواد مستقل باشه و از راه دور كنترل بشه يا حتي سرنشين داشته باشه به سيستمهاي ناوبري پيشرفته اينرسيايي و سونار كه خيلي هم گرون هستن هم نياز خواهد داشت.
شما اول بايد هدفتون از طرح و نحوه استفاده اونرو بطور عملي مشخص كنيد ( تحقيقاتي نظامي تعميراتي يا تفريحي) كه بسته به كاربردش ميتونه خيلي پرهزينه و غير عملي باشه يا كم هزينه و قابل ساخت با امكانات موجود و قابل دسترس.

  , دوست عزیز

در ابتدا به روشنی بیان شدن که طرح شامل چه اهدافی است. لازم به ذکر است که این یک سازه پایه است، ماژول های مختلف نیز باید به طور جداگانه طراحی شود. در هر ماموریت امکان حمل چند ماژول توسط زیر دریایی نیز برقرار است. ممکن است ماژول ما یک دستگاه رنگ پاش، جوشکاری، سوراخکاری یا نظامی باشد. البته نمونه های فراونی است، زیر دریایی ما یک درگاه ارتباطی با این ماژول ها دارد که به کمک آن هم تغذیه ماژول صورت می گیرد و هم کنترل آن. ضمناً اتصال ماژول به زیر دریایی نیز خود بخش دیگری خواهد بود که به احتمال بسیار بالا از نوع کوپلینگ مغناطیسی خواهد بود.

اگر شما آگاه باشید برخلاف آنچه تصور عموم است زمانی که مجبور باشیم به ایجاد ارتباط کابلی پرداخته خواهد شد و پیش فرض همه طرح ها به عدم وجود چنین ارتباطی است، بنابراین شما نباید بگویید چه نیازی است که ارتباط نباشد، چرا که این مسئه دلیل نیاز ندارد بلکه وجود ارتباط است که نیازمند توجیح است.

قطعاً وجود ارتباط مزایای فراوانی دارد. اما برخی از مشکلات ناشی از آن، و خصوصاً عدم نیاز ما به چنین ارتباطی مانع از وجود چنین سیستمی می شود. این زیر دریایی مستقل است هر چند قابلیت اتصال به هلی کوپتر، ناو ها و ... را دارد.

با توجه به سیستم در دست طراحی برای شارژ منابع تغذیه از 4 طریق. امکان ساعت کار بالا بدون نیاز به بازگشت به ساحل را نیز د ارا می باشد. از جمله راه های تامین تغذیه:
1. اتصال کابل و شارژ مستقیم که در ساحل یا توسط یک شناور، یا هلی کوپتر و همچنین یک زیر دریای دیگر قابل اجراست.
2. سیستم شارژ نوری که با توجه به آفتاب همیشگی منطقه خلیج فارس بسیار کارایی بالایی خواهد داشت.
3. سیستم نوین تولید الکتریسیته از طریق امواج دریا و جریان های آب، این سیستم هنوز به طور کامل در تجهیزات وارد نشده است.
4. ژنراتور دیزیلی، همچنین امکان سوخت گیری در ساحل، از طریق شناور، هلی کوپتر و زیر دریایی دیگر نیز فراهم است.

با توجه به این ترکیب نوین که در منبع تغذیه زیر دریایی به کار بسته می شود، تقریباً می توان آن را از همه زیر دریایی های نسل خود پیشتر دانست و چیز میان زیر دریایی های الکتور دیزلی و اتمی نامید. البته سایز متوسط این زیر دریایی و نداشتن سرنشین این امکان را فراهم آورده که از فضای زیر دریایی به خوبی در راستای چنین برنامه هایی استفاده شود.

دوست عزیر با سلام
می خواستم ببینم این طرح عملی شده یا این که در حده یک طرح است.
pdf یا یه چیزی مثل pdf ،در اختیار دارید که بتونه این قسمت های مختلف طرح را از جمله بدنه ، اجزا ، سیستم حرکت ، سیستم تغذیه ، ... را توضیح بده ؟؟؟
اگه هر کدوم را دارید لطفا بزارید که بتونیم استفاده کنیم .

با تشکر

تا جایی که بنده از علم سیالات می فهمم برای یک زیردریایی در حالت شناور باید در بدنه آن مرکز تقاطع بردار گذرنده از مرکز ثقل با بردار گذرنده از مرکز شناوری -که نقطه Metacenter خوانده می شود- باید بالاتر از مرکز ثقل قرار گیرد. این حالت به زیردریایی یک وضعیتsteady(پایدار) خواهد بخشید که موجب می شود زیردریایی در حالت شناور غلت نخورد یا به طور غیرارادی دچار حرکت انحرافی و دوران نشود.
  


در حالت غوطه ور یعنی وقتی که زیر آب می رود باید مرکز buoyancy یا همون شناوری باید بالاتر از مرکز ثقل قرار گیرد تا در زیر آب هم دچار چرخش یا غلتش نشود و وضعیت مطلوب و پایدار را حفظ کند. تغییر وضعیت از حالت شناور به غوطه ور توسط مخازن آب تعبیه شده و گردش آن برای افزایش و کاهش وزن انجام می شود.
  


اما در حرکت هم به منظور کاهش نیروهای اتلافی و مقاومتی باید نیروهای مقاوم را تا حدممکن کاهش و یا خنثی نماید. با توجه به اینکه نیروهای مقاوم در جهت حرکت شامل نیروی drag (کشش سیال) و لزجت سیال(آب) می شود باید طراحی آن به گونه ای باشد که این نیروها تاثیر کمتری بر حرکت زیردریایی داشته باشند.
برای آنکه نیروی drag حداقل شود باید سطح زیردریایی تا حدممکن صاف نباشد.این عمل باعث می شود زیردریای سریعتر(تا دو برابر) زودتر به یک عمق ثابت برود. و همچنین باید پدیده seperation یا جدایش و wake یا برخاستگی را کم کرد که هر دو عامل نیروی کشش رو با کاهش ضریب نیرو پایین می آورند. برای این کار باید سطح مقطع body زیردریایی در جلو خیلی کوچکتر از عقب آن باشد.یعنی نوک باریک و ته پهن داشته باشد. مثل خیلی از وسایل پرنده و کشتی ها که جلوی شکافنده ای دارند و سطح سیال را برای عبور بدنه اصلی پاره می کنند و نیروهای کشش سطحی بدنه-سیال و مقاومت سیال را به حداقل می رسانند. این مسئله شامل برجک زیردریایی هم می شود. سطح مقطه باله های زیردریایی هم به شکل دانه کنجد! و یا تخمک سیب! باشد ولی نوک آن به سمت جلوی حرکت باشد و ته آن پهن باشد. به این اجسام خط جریانی streamliner گفته می شود.

این طراحی به کاهش قابل ملاحظه نیروهای مقاومتی کمک و قدرت زیردریایی صرف افزایش سرعت یا کاهش مصرف سوخت می شود.
در سرد سازی یا cooling قسمت های موتور که بسیار مهم است باید از پره ها یا فین های با سطح موثر و کارایی بالا استفاده شود. ضمن اینکه باید از جریان سیال به صورت آشفته برای خنک سازی به کار گرفته شود.
برای آنکه ابتدا یک مدل آزمایشی برای سنجش ضعف ها و نحوه عملکرد و دستیابه به spec و یا لم خوب باید تشابهات کامل یا similarities برقرار باشند. یعنی باید در تونل باد(ترجیحن) آزمایشات صورت بگیرد و نتایج با توجه به تغییرات خواص سیال به سیستم اصلی(یعنی آب) تعمیم داده شود. اولا باید یک مقیاس تعریف نمود. مثلن یک پنجاهم یا یک صدم. تمام اضلاع و ابعاد مدل باید با رعایت همان اشل نسبت به نمونه اصلی یا پروتوتایپ (prototype) طراحی و ساخته شود. یعنی اگر نمونه اصلی می بایست 10 متر طول و 1.5 متر عرض و 3 متر ارتفاع(با احتساب برجک) داشته باشند با در نظر گرفتن اشل یک به 12 طول و عرض و ارتفاع با تقسیم به 12 به ترتیب 0.83 و 0.125 و 0.25 متر خواهند بود. این از تشابه هندسی. باید تشابه سینماتیکی یا سرعتی هم داشته باشند. یعنی اگر سرعت prototype ما قرار باشد 150 کیلومتر بر ساعت برسد باید مدل با سرعت 150*12 یعنی 1800 کیلومتر در ساعت! سرعت داشته باشد که این عمل در تونل باد میسر است. البته اینجا مدل با این سرعت به حرکت در نمی آید بلکه سرعت جریان باد در جهت مخالف با ثابت بودن مدل 1800 کیلومتر بر ساعت باید باشد.
شرط بعد داشتن تشابه دینامیکی(توازن نیروها) است که اینجا خواص سیال اهمیت می یابد . شرط بعد داشتن توازن نیروها یا تشابه دینامیکی است که به معنی آنست که اعداد بی بعد اصلی مانندRe-Wb-Fr-Ma در مورد سیال اصلی(آب) و سیال مدل یعنی هوا برابر باشند که این کار را سخت می کند.
بسیاری موارد دیگر نیز که از حوصله سواد بنده و این مطلب خارج است نیز باید در نظر گرفته شوند تا محصول نهایی غرق نشود و خواص مورد نظر را نشان دهد.

  

فعلا طراح زیر دریایی درگیر اخذ گواهینامه چتر از هوابرد شیراز است

انتقالی خدمت من از چاله به چاه افتادن شاید ... تیپ 45 تکاور > تیپ 55 هوابرد

تیپ 55 محیطش خیلی خشک و ارتشی که البته این هم به خاطر اعتبار و سابقه درخشانی هست که در ارتش داره تیپ 55 واقعا یک تیپ قوی است مخصوصا در چتر بازی