abdolmahdi نوشته شده:سلام عليكم و رحمه ا... [External Link Removed for Guests]
جزئيات جديدي درباره حمله به ناو آمريكائي استارك كه براي نخستين بار از قول يكي خلبانان تيز چنگ شركت كننده در اين عمليات بيان مي شود.
هنگامي كه نشانه هدف دريائي بر روي رادار هواپيماي فالكون 50 پديدار شد ، در آن لحظه به طور طبيعي انجام اين ماموريت بر عهده يك خلبان جنگنده ميراژ بود و پس از قفل راداري موشك اول از نوع اگزوست و چند ثانيه بعد موشك دوم نيز به سمت هدف پرتاب گرديد . آنگونه كه مشخص بود ، ناو آمريكائي در آن لحظه در آبهاي ممنوعه قرار داشت و همه نوع تجهيزات براي دفاع از خود را نيز در اختيار داشت . اما ناو آمريكائي هيچ واكنشي به سوي هواپيماي عراقي از خود نشان نداد.
بلافاصله دو جنگنده F-15 از پايگاه هوائي ظهران در عربستان سعودي به هوا برخاستند تا هواپيماي ناشناسي را كه موشك ها را شليك كرده بود مورد اصابت قرار دهند . خلبان فالكن براي جلوگيري از مواجه شدن با هواپيماهاي عربستان سعودي كه ساخت امريكا بودند بلافاصله ارتفاع خود را تا 50 متر كاهش مي دهد و همين مهارت او باعث ميشود تا از هواپيماهاي مهاجم نجات پيدا كند و در همين حال يك دسته دو فروندي از جنگنده MIG-25 عراقي با نام اسد به استقبال فالكون رفته و ضمن اسكورت آن ، هواپيماهاي عربستان را نيز وادار به دور شدن از آبهاي مرزي عراق مي نمايند و پس از آن هواپيماهاي عراقي به سلامت فرود مي آيند.
[External Link Removed for Guests]
تصويري از هواپيماي بهينه سازي شده فالكون 50 مجهز به دماغه كامل و رادار جنگنده ميراژ
ناو جنگي استارك آمريكا توسط نيروي هوائي عراق و بوسيله هواپيماي غير نظامي بهينه شده فالكون فرانسوي كه رادار جنگنده ميراژ F-1 با دو سامانه ناوبري ، يكي ناوبري ميراژ و ديگري ناوبري استاندارد فالكون ، را با خود حمل مي كرد (و يك خلبان آن غير نظامي و خلبان ديگر ميراژ بود مورد اصابت قرار گرفت . اين هواپيما تا زمان رسيدن به هدف با سامانه ناوبري استاندارد فالكون هدايت مي شد و پس از آن هدايت هواپيما به خلبان و سامانه ناوبري ميراژ منتقل مي گرديد . يك هواپيماي فالكون منحصر به فرد در دنيا ) . محموله اين هواپيما دو موشك هوا به سطح فرانسوي از نوع اگزوسه بود . سرنشينان اين هواپيما دو خلبان و دو خدمه فني بودند . حمله به ناو آمريكائي در روز 17 ايار سال 1988 و در ساعت 2208 شب صورت گرفت .
دستورات و تفاصيل صادره از سوي فرماندهي مبني بر حمله به يك كشتي در خليج ع ر ب ي و در محدوده آبهاي عربستان سعودي ناميده مي شد كاملا اجراء گرديد بدون ذكر جزئيات . [External Link Removed for Guests]
هواپيماي فالكون براي حمله به هدف ، از پايگاه هوائي الشعيبه در نزديكي شهر بصره و در ساعت 2130 شب به هوا برخاسته و با سرعت 885 كيلومتر در ساعت و در ارتفاع 1500 متري سطح آب حركت مي كرد. هنگاميكه فالكون به هدف نزديك شد خلبانان متوجه شدند كه هدفشان يك كشتي نظامي آمريكائي (؟) است و نه آنگونه كه انتظار داشتند يك كشتي ايراني . در همين موقع ناو امريكائي هواپيماي عراقي را صدا زد و چند بار از او خواست تا خودش را معرفي كند . بدليل دوري فالكون از پايگاه مادر ، خلبانان نتوانستند تائيد هدف را از فرماندهي اخذ نمايند و در برزخ اجراي دستورات و لغو ماموريت كه مجازات هم در پي داشت گير افتاده بودند. لذا تصميم گرفتند كه سكوت كرده و به صداي ناو امريكائي پاسخي ندهند.
پس از توكل بر خدا موشك اول از فاصله تقريبي 35 كيلومتري و موشك دوم از فاصله تقريبي 25 كيلومتري ، به سمت ناو آمريكائي شليك شد. موشك اول بدنه كشتي را در ارتفاع 10 متري سطح آب و درست در زير برج ناخدا شكافت . البته موشك منفجر نشد اما سوخت موشك سبب بروز آتش سوزي در كشتي شد كه براي مدت بيش از 24 ساعت اطاق عمليات ، مركز مخابرات و بخشي از مخازن كشتي را به آتش كشيد. موشك دوم پس از اصبت به كشتي منفجر شد و شكافي به قطر تقريبي 12 متر را در بدنه كشتي آمريكائي ايجاد نمود. [External Link Removed for Guests]
پس از حمله ، لاشه كشتي به بحرين منتقل و پس از انجام تعميرات مقدماتي بر روي شناور غول پيكر ديگري قرار داده و به فلوريدا منتقل گرديد . اما هواپيماي عراقي با خدمه قهرمانش به سمت خاك وطن بازگشت و در پايگاه هوائي الشعيبه فرود آمد و پس از سوختگيري مجدد به سمت پايگاه هوائي الصدام در موصل پرواز نمود. اين تنها ماموريت اين هواپيما بود.
تلفات آمريكائي ها 37 كشته و 21 مجروح بود و اين جداي از خسارات مادي وارد شده بود . تعمير كامل كشتي 141 ميليون دلار هزينه برداشت . آمريكائيها اعلام كردند خلباني كه اين عمليات را انجام داده بود اعدام شد اما دقيقا برعكس آنچه كه آمريكائي ها مدعي بودند ، دو خلبان هواپيما به عنوان تشويق هر كدام 5000 دينار عراقي ( معادل 32000 دلار آمريكا در آن زمان ) دريافت و دو خدمه فني هم هر كدام يكدستگاه فولكس پاسات ( برزيلي) دريافت كردند.
در تاريخ 21 حزيران سال 2011 و با گذشت تقريبا 20 سال از آن حادثه ، دولت عراق موافقت كرد تا 400 ميليون دلار به عناون غرامت به بازماندگان 58 نفر خدمه ناو استارك بپردازد .
تا زمان نوشتن اين گزارش ، اين عمليات اولين و تنها حمله موفق به يك ناو جنگي امريكائي محسوب مي گردد ....
محققين عراقي در گزارش ديگري چنين اعلام مي كنند : بر طبق كل اسناد و مدارك موجود ثابت شده كه هواپيمائي كه ناو استارك را هدف قرار داد يك هواپيماي فالكون 50 بوده كه توسط خود عراقي ها مورد بهينه سازي قرار گرفته تا قادر به حمل دو موشك اگزوسه باشد. اين دو موشك در زير بالهاي هواپيماي نصب و حمل مي شد در حاليكه جنگنده ميراژ تنها يك موشك را با خود حمل مي كند . هر دو موشك شليك شده به سمت ناو آمريكائي از يك هواپيما (فالكون 50 ) رها شده بودند. [External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
صدام حسين در حال بازديد از هواپيماي فاكون 50 [External Link Removed for Guests]
لوح يادبود كشته شدگان ناو استارك در [External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
سلام علیکم و رحمه ا...
[External Link Removed for Guests] در سال 1987 یک هواپیمای ناشناس عراقی ، یک ناوچه آمریکائی را هدف قرار داد و 37 ملوان را کشت . هواپیمای ناشناس Mirage F.1 نبود که ناوچه USS ‘Stark’ مورد اصابت قرار داد .
نویسنده : تام کوپر
در هفدهم مه 1987 ، ناوچه موشک انداز آمریکائی USS Stark در وسط خلیج فارس و حدود سه کیلومتر خارج از محدوده ای که عراق آن را منطقه غیر جنگی عنوان کرده بود در حال گشتزنی بود . حدود سال 1000 شب به وقت محلی ، ناوچه استارک از سوی هواپیمائی که ظاهرا یک جت جنگنده نیروی هوائی عراق بود مورد حمله قرار گرفت . رادارهای مستقر در ناوچه نزدیک شدن هواپیمای عراقی را ردیابی کرده بودند و کاپیتان گلن . آر . بریندل به افسران مخابرات خود دستور داد تا اعلام خطر نموده و از خلبان عراقی خواست تا خود را معرفی نماید .
طرف عراقی پاسخی نداد و در عوض هنگامیکه به محدوده 35 کیلومتری ناوچه رسید و دو موشک ضد کشتی آئروسپاتیال AM.39 Exocet را شلیک نمود. رادارهای ناوچه استارک نتوانستند موشک ها را ردیابی کنند و به همین دلیل خدمه خیلی دیر متوجه شدند که زیر آتش قرار گرفته اند. هر دو موشک در طی مسیر خود و تنها در ارتفاع سه متری سطح آب پرواز می کردند و به کمک رادار آشیانه یاب مستقر در کلاهک خود به کشتی اصابت کرده و آن را از بخش استقرار بزرگترین رادار منهدم ساختند.
اولین موشک بدنه کشتی را دقیقا از زیر پل سوراخ کرد ولی منفجر نشد ، در عوض باقیمانده سوخت مصرف نشده آن آتش گرفت و حریقی سرکش را براه انداخت . موشک دوم هم تقریبا همان نقطه را هدف قرار داد و منفجر شد و حفره ای تقریبا به قطر 4.6 متر در بدنه ایجاد نمود. در مجموع هر دو موشک خسارت سنگینی را به بار آورند و آتش سوزی مهیبی را در کشتی به راه انداختند که تقربا 24 ساعت به طول انجامید . برای جلوگیری از غرق کشتی ، فرمانده بریندل دستور داد تا سمت راست کشتی را پر از آب کنند تا سمت چپ آسیب دیده بالاتر از سطح آب قرار گیرد .
با حمایت دو ناوشکن USS Waddell و USS Conyngham ، کشتی آسیب دیده روز بعد به زحمت توانست خود را به بندر منامه در بحرین برساند. در جریان انفجار و آتش سوزی اولیه 29 خدمه نیروی دریائی آمریکا کشته و دو نفر دیگر نیز در دریا مفقود شدند. از مجموع 21 مجروح ، هشت خدمه دیگر نیز بدلیل شدت جراحات وارده از پای درآمدند . کمیسیون بررسی سانحه نیروی دریائی پیشنهاد معرفی بریندل فرمانده ناو را به دادگاه مطرح نمود. در نهایت او دادگاهی نشد اما حکم بازنشستگی زودتر از موعد را دریافت نمود.
چطور امکان داشت تا یک هواپیمای عراقی بتواند ناو استارک را هدف قرار دهد ؟ انگیزه خلبان چه بود و چه دستوراتی به او داده شده بود که تا به امروز سر به مهر باقیمانده است ؟ بغداد ادعا کرد که ناو جنگی آمریکائی در حال تردد در منطقه ای بود که قبلا به عنوان منطقه جنگی تعیین شده بود ، اما به هر حال بعدها دولت عراق عذر خواهی کرد و گفت : خلبان ، ناو استارک را با یک نفتکش ایرانی اشتباه گرفته بود . هر چند دولت آمریکا اساسا این ادعا را باور نداشت ، ولی در عمل از تنبیه عراق خودداری نمود و عذر خواهی آنها را پذیرفت و در عوض تقصیر را به گردن ایرانی ها انداخت . اگرچه صدام حسین قول هرگونه همکاری را در این رابطه داده بود اما در عمل تمام تلاش های رسمی برای ملاقات و مذاکره با خلبان مسئول حمله ناکام ماند .
برخی منابع آمریکائی که در ارتش آمریکا جایگاه خوبی هم داشتند از خلبان عراقی با عنوان سبز استفاده می کردند . با در نظر گرفتن عذرخواهی بی فایده مقامات عراقی در مورد مغشوش بودن نقشه پرواز هواپیمای مهاجم ، کاملا مشخص است که توضیحات عراقی ها در مورد بروز یک حمله اشتباهی کاملا بلوف بوده است .
سپس بحث در مورد اسرار هواپیمای مهاجم شروع شد . سازمان اطلاعاتی آمریکا متقاعد شده بود که هواپیمای مهاجم عراقی از نوع جنگنده بمب افکن Mirage F.1EQ بوده است که دو تیر موشک AM.39 Exocet را با خود حمل می کرده و به همین دلیل در هنگام پرواز لش و تنبل و نیز هدایت آن دشوار بوده است .
[External Link Removed for Guests]تصویر فوق جزئیات خسارت وارده به عرشه و پل ناو استارک را نشان می دهد.
تولد یک ایده سلسله رخدادهائی که منجر به حمله به ناو استارک شد از اوایل سال 1986 آغاز شده بود. با توجه به یک سری حملات نیروی هوائی عراق به اسکله اصلی صدور نفت در جزیره خارگ ، ایرانی ها تصمیم گرفتند تا سامانه اصلی صادرات نفتی خود را مجددا سازماندهی کنند. به جای آنکه به نفتکش های اجاره ای توسط کشورهای دیگر اجازه دهند تا خود را در معرض حملات هوائی عراق قرار دهند ، ایرانی ها خودشان تعدادی نفتکش را از بازارهای بین المللی اجاره کردند و آنها را برای انتقال نفت خام از جزیره خارگ به یک اسکله صادراتی جدید در جزیره سیری واقع در پایین خلیج فارس مورد استفاده قرار دادند .
این طرح مزایای زیادی برای ایرانی ها داشت . جزیری سیری بیش از 750 کیلومتر از نزدیکترین پایگاه هوائی عراق فاصله داشت و از این منظر دور از دسترس عراقی ها به نظر می رسید . بعلاوه ، نفتکش هائی که در این سامانه انتقال نفت مشارکت داشتند از بهترین و حرفه ای ترین خدمه ها برای انجام ناوبری در آبهای خطرناک اطراف خارگ بهره می بردند که حتی برای مهار آتش سوزی و سایر احتمالات در صورت بروز حملات موشکی به خوبی آموزش دیده بودند . و در نهایت ایرانی ها امیدوار بودند که این کشتی ها از پوشش هوائی بهتری از سوی هواپیماهای رهگیر نیروی هوائی و کشتی های جنگی نیروی دریائی ارتش جمهوری اسلامی ایران برخوردار شوند. این اقدام ایرانی ها برای عراقی ها غافلگیر کننده بود . دستگاه جاسوسی ارتش عراق دریافت که صادرات نفت ایران به صورت ناگهانی افزایش یافته و چند هفته زمان برد تا علت آن را بفهمد .
هنگامیکه اطلاعاتی از اسکله نفتی جدید ایران در سیری بدست آمد ، نیروی هوائی عراق تصمیم گرفت به آنجا حمله کند . اما تنها گفتنش ساده بود . برای از کار انداختن اسکله جدید ، خلبانان عراقی به راهکارهایی برای هدف قرار دادن آن نیاز داشتند. در داخل عراق هم کسی راجع به نوع این اسکله و پدافند هوائی آن اطلاعی نداشت . نیروی هوائی عراق به این نتیجه رسید که حتی جنگنده های شناسائی MiG-25RB Foxbat هم نمی توانند به جزیره برسند .
هر گونه تلاش برای حمله به جزیره با جنگنده های Mirage F.1EQ هم ریسک بالائی داشت . قویا این احتمال وجود داشت که دشمن به این راز که تا آن موقع به خوبی مخفی نگهداشته شده بود پی ببرد که نیروی هوائی عراق می تواند دو گونه Mirage F.1 از انواع F.1EQ-4 و نیز F.1EQ-5 مجهز به تجهیزات سوختگیری هوائی را بکار گیرد . در میانه بحث ها و تصمیمات در فرماندهی نیروی هوائی عراق در بغداد ، استخبارات عراق به این طرح پی برد . بلافاصله سه افسر اطلاعاتی عراقی وارد ستاد فرماندهی نیروی هوائی عراق شده و خواستار ملاقات با سرلشگر حمید شعبان فرمانده این نیرو شدند .
این سه افسر اطلاعاتی به حمید شعبان پیشنهادی دادند که او نمی توانست رد کند . سازمان جاسوسی عراق یک فروند هواپیمای تجاری Dassault Falcon 50 در اختیار داشت که ظاهرش به هواپیماهای ویژه VIP می خورد و توسط خدمه خودشان هم هدایت می شد. ایده آنها این بود که دوربین های شناسائی در هواپیما جاسازی شود و سپس یک سورتی پرواز شناسائی مخفیانه برفراز جزیره سیری صورت گیرد در حالیکه وانمود می شود این یک پرواز عادی مانند سایر خطوط هوائی در کریدور تجاری محلی است .
شعبان این ایده را پذیرفت و چند روز بعد هواپیمای Falcon 50 به شماره سریال 122 در حالیکه نشان های هواپیمایی ملی عراق و رجیستر رسمی YI-ALE را بر خود داشت از فرودگاه بین المللی امان در اردن به هوا برخاست و دو مسافر عادی به همراه سه خلبان باتجربه Mirage را تحت پوشش تجار ثروتمند عرب را با خود حمل می کرد . در طول مسیر به مقصد مومبایی ( بمبئی ) در هندوستان ، هواپیما از حدود 30 کیلومتری غرب جزیره سیری عبور کرد که این فاصله برای آنکه عراقی ها بتوانند با دوربین های دستی مجهز به عدسی های پر قدرت خود از آنجا عکسبرداری کنند کافی بود. جاسوسان عراقی همین کار را یکروز بعد در مسیر بازگشت به امان تکرار کردند .
[External Link Removed for Guests]یک فروند جنگنده Mirage F.1EQ-5 با شماره سریال 4560 در حال انجام تست های قبل از ورود به رده عملیاتی دیده می شود. نکته قابل توجه این است که یک موشک AM.39 Exocet با رنگ سفید دیده می شود در حالیکه سر جستجوگر آن به رنگ نارنجی درآمده است .
یک دستور فورینتیجه تصاویر بدست آمده خلبانان Mirage جمعی گردان 81 را قادر ساخت تا حمله موفقی را در 12 آگوست 1986 به جزیره سیری به اجراء بگذارند . علاوه بر آن ، این موفقیت سبب شد تا ایده های جدیدی در رده های بالای نیروی هوائی عراق شکل بگیرد . یکی از این ایده ها استفاده از یک جت تجاری بهینه سازی شده برای نفوذ در عمق خلیج فارس بود به نحوی که رهگیرهای ایرانی مزاحمتی برای آن ایجاد نکنند . فراتر از آن ، عراقی ها قصد داشتند تا از هواپیمای بزرگتر با توان حمل دو موشک AM.39 Exocets استفاده کنند تا بتوانند با قدرت بیشتری سوپر نفتکش هایی که در اسکله های ایران نفت خام بارگیری می کنند را سوراخ کنند.
چیزی که برای طراحان نیروی هوائی عراق بسیار مهم می نمود این بود که تنها گونه جنگنده های Mirage F.1EQ که می توانست به موشک های Exocet مجهز شود ، سری F.1EQ-5 بود که در آن زمان تنها قادر به حمل یک فروند موشک بود. تجربه عراقی ها در استفاده از موشک های AM.39 در دوره 1980 تا 1986 بر ضد نفتکش ها نشان می داد که نه تنها کشتی ها بزرگ توسط این موشک ها غرق نمی شوند – تنها چهار کشتی تجاری توسط موشک های Exocet در طول 8 سال جنگ غرق شدند – بلکه تعداد زیادی از این موشک ها توسط اقدامات متقابل الکترونیکی ایرانی ها گمراه شدند ، و یا حتی پس از اصابت به هدف ناقص عمل کردند و یا منفجر نشدند .
عراقی ها با بیان اینکه برای آموزش خلبانان Mirage F.1EQ-5 خود به یک هواپیما احتیاج دارند ، از شرکت فرانسوی Thales – پیمانکار اصلی عراقی ها در تمامی موارد مربوط به هواپیماهایMirage - خواستند تا هواپیمای Falcon 50 YI-ALE را به یک رادار و سامانه های تسلیحاتی همانند جنگنده Mirage مجهز سازد .
[External Link Removed for Guests][External Link Removed for Guests] در تصاویر فوق کارشناس نظامی فرانسوی و تکنسین فنی نیروی هوائی عراق در کنار یک موشک AM.39 Exocet نصب شده در زیر بدنه جنگنده Mirage F.1EQ-5 در پایگاه هوائی الصدام در سال 1984 دیده می شوند.
بگذار پرنده پرواز کند فرانسوی ها مثل همیشه برای راضی نگهداشتن عمده ترین مشتری خارجی تسلیحات خود ، با سرعت کار می کردند . تمام تغییرات مورد نیاز در ژانویه 1987 به پایان رسیده بود. در نخستین پروازهای آزمایشی که توسط خلبانان عراقی صورت گرفت مواردی از مشکلات الکترونیکی بروز کرد . اما فرانسوی ها از قبل آماده برطرف کردن سریع تمام این ایرادات بودند و سرانجام هواپیما در 9 فوریه 1987 از طریق کورسیکا ، جنوب ایتالیا ، یونان و ترکیه به عراق رسید .
هواپیمای Falcon 50 در میان خلبانان گردان 81 – تنها یگان نیروی هوائی عراق که به جنگنده های Mirage F.1EQ-5 با قابلیت حمل موشک های Exocet مجهز بود – با عنوان Susanna معروف بود. همزمان با انجام پروازهای آموزشی در عراق ، Susanna در حال آماده شدن برای انجام آخرین تمرین قبل از نخستین سورتی عملیاتی خود بود. در هفدهم مه 1987 یکی از خلبانان گردان 81 – اجازه دهید او را به خاطر راحتی کار و نیز عدم امکان افشای نام کامل او با توجه به شرایط فعلی در عراق سرگرد محمود بنامیم – هواپیما را از پایگاه هوائی الصدام به پایگاه هوائی الوحده ( الشعیبه ) در 45 کیلومتری جنوب شرقی بصره منتقل نمود . در پایگاه الوحده ، متخصصان تسلیحاتی Susanna را به دو تیر موشک AM.39 Exocet مجهز نمودند .
هنگامیکه هواپیما آماده شد ، خدمه برای مدتی طولانی منتظر دریافت فرمان بعدی شدند . اندکی پس از فرا رسیدن شبانگاه ، فرماندهان پایگاه الوحده یک پیام رمز را دریافت کردند " بگذار پرنده پرواز کند " که به خدمه اجازه انجام ماموریت عملیاتی را برفراز خلیج فارس و به همان شیوه ای که عادت داشتند جنگنده های Mirage F.1EQ-5 را پرواز دهند می داد . در جریان پرواز در دلیل تاریکی شب ، سرگرد محمود همان مسیری را در پیش گرفته بود که خلبانان نیروی هوائی عراق به آن "کوچه Mirage " می گفتند ، یک کریدور هوائی موهوم به موازات سواحل کویت و عربستان که تا شمال بحرین امتداد داشت . سپس گردشی 90 درجه ای به چپ و به سمت ایران نمود .
با نزدیک شدن به منطقه ای که عراق آن را ممنوعه نامیده بود ، سرگرد محمود موقعیت خود را دوباره بر روی نقشه چک کرد و پس از آن رادار خود را روشن و شروع به جستجو برای کشف اهدافی با مقطع بزرگ نمود. خیلی زود تصویری بر روی صفحه رادارش پیدا شد . از روی تجربه ، او می توانست بگوید که هدف یک شناور دریائی با اندازه متوسط است که دقیقا در لبه محدوده ممنوعه در حال حرکت و گوئی در شرف ورود به آن بود.
سرگرد محمود نتیجه گرفت که ناخدای کشتی خیلی باهوش است چرا که در نزدیکترین فاصله به محدوده ممنوعه در حال ناوبری است تا از هر گونه خطر حمله ای اجتناب نماید . این همان نکته ای بود که او را تشویق به درگیری نمود . موشک های او آماده دریافت اطلاعات هدفگیری از رادار و سامانه های تسلیحاتی Susanna بودند . محمود پوشش روی دسته هدایت هواپیما را برداشت و ماشه قرمز را فشرد . او بلافاصله احساس کرد که موشک سنگین از پایلون زیر بال جدا شد و صدای روشن شدن موتور را شنید . جرقه ای روشن در جلوی هواپیمایش درخشید و آهسته دور شد و به آرامی به سمت هدفش گردش نمود .
در آن مقطع زمانی ، محمود کهنه خلبانی سرد و گرم چشیده با بیش از 1000 ساعت پرواز جنگی بود که بیشتر آنها با Mirage F.1EQ صورت گرفته بود. او قبلا دهها موشک Exocet را حتی در شب شلیک کرده بود ، از اینرو این ماموریت تفاوت چندانی با تجربیات قبلی او نداشت . آنچه که به هر حال این ماموریت را متمایز می ساخت ، هواپیمای Susanna بود با توان حمل دو تیر موشک . به همان شیوه قبلی ، محمود مراحل هدفگیری را تکرار و قبل از انجام یک گردش سریع به چپ ، موشک دیگر AM.39 را پرتاب نمود . سپس به مسیر شمالی بازگشت و با خیال راحت مسیر پایگاه هوائی الوحده را در پیش گرفت .
[External Link Removed for Guests]آخرین باری که Susanna دیده شد . در سال 1989 تلویزیون ملی عراق اقدام به پخش مستندی در باره نیروی هوائی نمود که برای مدت کوتاهی در آن یک فروند هواپیمای بهینه سازی شده Falcon 50 را که در دماغه خود یک رادار Cyrano IVM ، یک غلاف موسوم به Harold نصب شده در خط وسط ( زیر شکم ) و یک تیر موشک ضد کشتی Exocet در زیر هر بال هواپیما به نمایش درآمده بود را نشان داد . تصویر از شبکه تلویزیون ملی عراق گرفته شده است .
رخدادهای آتی سرگرد محمود نمی دانست که او دو تیر موشک خود را به سمت یک کشتی جنگی آمریکائی شلیک کرده است . او همچنین نمی دانست که پرواز او توسط یک هواپیمای رادار مراقبت پرنده پیش اخطار از نوع E-3A نیروی هوائی ایالات متحده که بر فراز خاک عربستان سعودی در پرواز بوده ردیابی شده است . خدمه این هواپیما بمحض آگاهی از حمله به ناو استارک بلافاصله از دو رهگیر F-15 Eagle نیروی هوائی پادشاهی سعودی خواستند تا سرگرد محمود را رهگیری و او را مجبور به فرود نمایند.... سعودی ها این درخواست را رد کردند .
در حالیکه محمود به طی مسیر موفق خود در نیروی هوائی عراق ادامه می داد ، Susanna دیگر هرگز به یک ماموریت جنگی اعزام نشد . اگرچه عراقی ها احتمال می دادند که سازمان جاسوسی ایالات متحده از وجود هواپیمای تجاری بهینه سازی شده Falcon 50 که توانست ناو به خوبی مسلح و به خوبی دفاع شده استارک را مورد اصابت قرار داده و 37 ملوان آمریکائی را بکشد اطلاع داشت ، اما هرگز وجود آن را آشکار نکردند چرا که اکنون هواپیما با آنچه که قبلا به وزارت خارجه عراق فروخته شده بود کاملا مغایرت داشت .
[External Link Removed for Guests] در سال 1987 و طبق گزارش سالانه Heyne sLater مشخص شد که فرانسه صدور جنگنده های جدید Mirage F.1EQ-6 به عراق را آغاز کرده است . این نخستین گونه از این جنگنده بود که قابلیت حمل دو تیر موشک Exocet را داشت . یکسال بعد هواپیمای Falcon 50 یک مرحله ارتقاء بالاتر را دریافت نمود و در نهایت قابلیت نصب یک مخزن سوخت اضافی در کابین و ایجاد یک نقطه با استحکام کافی در زیر بدنه را بدست آورد . این مورد آخری به هواپیما قابلیت حمل رادار جستجوگر فرانسوی Harold sideborne را می داد که به تعداد محدود و به همراه جنگنده های Mirage F.1EQ-6 در اوایل سال 1988 به عراق صادر شده بود. اکنون هواپیمای Susanna قادر بود تا با پرواز از پایگاه هوائی الصدام و با حمل دو تیر موشک Exocet در یک ماموریت حمله و یا ملموریت شناسائی به سواحل شرقی دریای مدیترانه برسد .
اما هیچکدام از پرسنل گردان 81 چنین ماموریتی را انجام ندادند . در جریان جنگ خلیج فارس در سال 1991 نیروی هوائی عراقی تصمیم گرفت تا هواپیمای گرانبهای Susanna را از معرکه دور نگهدارد . Susanna به ایران فرستاده شد و از آن پس دیگر کسی آن را ندید .
[External Link Removed for Guests][External Link Removed for Guests][External Link Removed for Guests]تصاویر فوق نشان می دهد که عراقی ها حتی توانسته بودند تا جنگنده های روسی Mig-23 را هم به موشک های Exocet مجهز سازند . ( این تصاویر در اصل مقاله وجود نداشته اند ) .
توضیح : از آنجائی که این مقاله حاوی اطلاعات جدیدی در مورد حمله به ناو استارک از سوی نیروی هوائی عراق بود ، در اختیار دوستان قرار گرفته است . چنانچه دوستان عزیز هم اطلاعات تکمیلی در اختیار دارند در تایپیک قرار دهند تا مورد استفاده قرار گیرد .
هرگونه برداشت یا نقل قول و یا کپی برداری از این مقاله با ذکر منبع و نام نویسنده بلامانع است .