مرکز انجمنهای تخصصی

مشکل من با اين زمونه اينه مشکلي که يکي از دوستان غربي مون در يکي از اشعارش به آن اشاره کرده

تالارهاي عدالت سبز رنگ شده اند
و حرف اول را پول ميزند
عدالت از بين رفته مورد تجاوز فرار گرفته
فرشته عدالت هتک حرمت شده است
و حقيقت به قتل رسيده و با نوار سرخ رنگ
لبانم را مهر و موم کرده اند

واسه اخرین لحظه چشامو بستم شاید فراموشت کنم

بر خاك سرد خفته بودم
با بانگ اميدت چه بي تابانه از خاك بر شدم
نزديك ها اميدي بر نمي داد
چه عاشقانه به دورها نگريستم
و دورها چه بي صبرانه از پس نگاه
منتظرانه ام
محو مي شدند
و هنوز از باور عاشقانه ام تهي نشدم
كه غريبانه از خاك پر شدم

کساني که زندگي مي کنند
که مبارزه مي کنند
انان که با هدف بالايشان نوک درخت رامي پوشانند
انان که قله هاي مبارزه را در مي نبردند

خدايا! اينها زندگي مي کنند...

ترانه را در سکوتم بشنو
نور را در سیاهی ام ببین
فانوس را در سرمای حضورم لمس کن
رود را بر خشکی کویر تجسم کن
آغاز را در ختم روانم جستجو کن
و رویا را در بیداری ام بیفشان

غم دارم...انقدر غم دارم که نمي دانم از کجاي غمخانه ام برايتان بگويم .انقدر غم دارم که نايي برايم نمانده است.مي خواهم اعتراف کنم...مي خواهم اعتراف کنم که امشب مرتکب گناهي بزرگ شدم... امشب غم مرا واداشت که دست به سنت شکني زنم ,سنت استاد را شکستم...خداي مرا ببخشد.امشب براي اولين بار شعري گفتم در ان حرفي از خدايم در ميان نبود.نوشتمش روي کاغذ.
فقط مي توانم بگويم کاغذسفيد بود و مداد من مشکي .

----------------------

گيرم که در باورتان به خاک نشسته ام
و ساقه هاي جوانم از ضربه هاي تبرهاتان دردناک است
با ريشه چه ميکنيد؟

گيرم که بر سر اين بام بنشسته در کمين پرنده اي
پرواز را علامت ممنوع مي زنيد
با جوجه هاي بنشسته در اشيانه چه مي کنيد؟

گيرم که ميزنيد, گيرم که مي بريد, گيرم که مي کشيد
با رويش ناگذير جوانه ها چه ميکنيد؟


ARMIN : دو پست متوالي شما ادغام شد. طبق قوانين ارسال پست هاي متوالي مجاز نمي باشد.

در اين دنيا که حتي ابر نمي گريد به حال من
همه از من گريزانند تو هم بگذر از اين تنها
رفيقان يک به يک رفتند مرا به خود رها کردند
همه خود درد من بودند گمان کردم که همدردند