مرکز انجمنهای تخصصی

مي خور به بانگ چنگ و مخور غصه ور کسي
گويد ترا که باده مخور گو هو الغفور

رسم بد عهدي ايام چو ديد ابر بهار
گريه اش بر سمن و سنبل و نسرين آمد

تا به من نزديك شد گفتم سلام اي آشنا
گفتم اما هيچ نشنيدم جز صداي خويش را

اگر به باده ي مشكين دلم كشد شايد
كه بوي خير ز زهد و ريا نمي ايد

براي رعايت قوانين من با حرف (د) شروع مي كنم
در بوستان حريفان مانند لاله وگل
هريك گرفته جامي بر ياد روي ياري(حافظ)

esmail1,
شما خيلي خوب قوانين رو رعايت مي کنيد. من از شما ممنونم و اميدوارم بقيه دوستان هم به توالي بيت ها بيشتر دقت کنند. البته فکر مي کنم دوستان فقط صفحه ي اول رو نگاه مي کنند و با آخرين بيت صفحه اول ادامه مي دهند

يکچند دل از بخت، فريب عجبي خورد
پنداشت تو را با من مسکين نظري هست

توانگرا دل درويش خود بدست اور
كه مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند

دوش با من گفت پنهان کارداني تيزهوش
وز شما پنهان نشايد کرد سر مي فروش

سلام

ياري اندر کس نمي بينم ياران را چه شد
دوستي کي آخر آمد دوست داران را چه شد

ARMIN : به علت رعایت قوانین من شعری می گویم که با (ش) شروع و با (د) به اتمام برسد.
شبنم در اين بهار، دليل نشاط نيست
صبحي است كز وداع چمن گريه مي‌كند

PATOO87
به جمع ما خوش اومدي و خوشحالم از اينكه اولين پستت رو در اين تاپيك نوشتي و اما ...
در كنج دلم عشق كسي خانه ندارد
كس جاي در اين خانه ي ويرانه ندارد

جناب patoo87, بايد با ش شروع مي كردن

ديدم به خواب خوش كه به دستم پياله بود
تعبير رفت و كار بدولت حواله بود

در گم شدن خويش چه پيدا شده ام
يارب مددي كه سخت تنها شده ام