مرکز انجمنهای تخصصی

arian, خيلي جالب بود الان ديگه همه شدن شاعر نون تو شاعريه

هر كجا هستم، باشم به درك! من كه بايد بروم!
بيشتر سبكاشونم نو هست
من دراوردي.

سلام
Mohsen1001, هر کسي شاعر نيست و شاعر بودن نيز به اين راحتي نيست. سهراب سپهري شاعر خوب و توانايي بود ولي به علت اين که وقت زيادي براي زندگي نداشت ( به علت سرطان و آگاهي از مرگ زود رس) شعر هاي زيادي سرود که متاسفانه ارزش شعر هاي ديگرش را کم کرده ولي نبايد از حق گذشت شعر هاي خوب کم ندارد. در ضمن شعر هاي سهراب بيشتر فلسفي و درک آن سخت است.
Leila, شهر نو شعري من در آوردي نيست ولي متاسفانه اين روز ها هر کسي جملاتي را کنار هم مي گذارد و مي گويد شعر است. شعرهاي نويي که نيما يوشيج، فريدون مشيري و ... مي سرود بي نظير بود . من خودم طرفدار شعر نو نيستم ولي در کل شعر هاي نو زيبايي ديدم که دست کمي از شعر هاي به سبک قديم ندارد.
اگر شاعر شدن به اين راحتي و شعر گفتن به اين سادگي بود براي شاعر شدن و شعر گفتن کلاس بر گزار نمي کردند.

Mohsen1001, Leila,
با توجه به اینکه شعر برگرفته از سبک سهراب سپهری هست، بنابراین درست نیست که بگیم الان دیگه همه شاعر شدن و یا اینکه بیشتر سبک هاشون هم من در آوردی هست!!!
ممکنه خیلی از ماها سبک و شیوه ی کلام سهراب رو قبول نداشته باشیم ولی باید قبول کنیم که یک شاعر بوده.
سلیقه ها کاملا متفاوت هست و ما باید مواظب باشیم با ابراز عقیدمون به کسی توهین نکنیم.

دست شکسته وبال گردن است

دل شکسته وبال زندگی

دست شکسته را گچ میکنم

دل شکسته را چه ؟!!!!

---------------------------------------------------
در يك نظر سنجي از مردم دنيا سوالي پرسيده شد و نتيجه جالبي به دست آمد از اين قرار :

سوال : نظر خودتون رو راجع به راه حل كمبود غذا در ساير كشورها صادقانه بيان كنيد؟

و كسي جوابي نداد چون ؛

در آفريقا كسي نمي دانست غذا يعني چه؟

در آسيا كسي نمي دانست نظر يعني چه؟

در اروپاي شرقي كسي نمي دانست صادقانه يعني چه؟

در اروپاي غربي كسي نمي دانست كمبود يعني چه؟

در آمريكا كسي نمي دانست ساير كشورها يعني چه ؟


----------------------------------------------------------------------------
تورا گم كرده ام امروز و حالا لحظه هاي من گرفتار سكوتي سرد و سنگين اند

و چشمانم كه تا ديروز به عشقت مي درخشيدند نمي داني چه غمگين اند

عصاي دست پيري بود برايم دستهاي تو

چراغ روشن شب بود برايم چشمهاي تو

نمي دانم چه خواهد شد

فقط بي تاب و دلگيرم

كجاماندي كه من بي تو

هزاران بار در هر لحظه مي ميرم!!

--------------------------------------------------------------
بمن بگو ای دریا این همه تلاش و کوشش برای چیست

که شب و روز سر خود را به صخره می کوبی و ناله بر می کشی

کف بر دهان می آوری

آنگاه از پس سنگهای سرد و دل سخت

و شنهای نرم ساحل که میانشان هزاران صدف کوچک جان سپرده

پای پس می کشی و در خود فرو می روی

بمن بگو که با این همه ناله و فغان ، تو هم چون من از دوری یار شکوه سر داده ای ؟!


«تاگور»
----------------------------------------------------------------
دوستت خواهم داشت

بيشتر از باران

گرم تر از لبخند

داغ چو تابستان

دوستم داشته باش

شادتر خواهم شد

ناب تر روشن تر

باروَر خواهم شد

دوستم داشته باش

برگ را باور كن

آفتابي تر شو

باغ را از بر كن

----------------------------------------------------------

هلالي جغتائي :

آئينه را بگير و تماشاي خويش كن
سوي چمن به عزم تماشا، چه ميروي؟


--------------------------------------------------------------------------------

مولانا جلال الدين :

آب كم جو، تشنگي آور بدست
تا بجوشد آبت از بالا و پست


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

آبرو خواهي، مقيم آستان خويش باش
اشك را از ديده پا بيرون نهادن خواري است


--------------------------------------------------------------------------------

سعدي :

آتش از خانه‌ي همسايه‌ي درويش مخواه
كآنچه بر روزن او مي‌گذرد، دودِ دل است


--------------------------------------------------------------------------------

مهدي سهيلي :

آتش بگير، تا كه بداني چه مي‌كشم
احساسِ سوختن، به تماشا نمي‌شود


--------------------------------------------------------------------------------

كليم كاشي :

آتش دوزخ ز ما، تردامنان رنگي نداشت
آنچه ما را سوخت آنجا، خجلتِ تقصير بود


--------------------------------------------------------------------------------

حافظ :

آخرالامر، گِلِ كوزه‌گران خواهي شد
حاليا فكر سبو كُن، كه پُر از باده كني


--------------------------------------------------------------------------------

مردمي مشهدي :

آدمي بايد كه بيحالت نباشد هيچگاه
گر لبِ خندان نباشد، چشم گريان هم خوش‌ست


--------------------------------------------------------------------------------

صائب تبريزي :

آدمي پير چو شد، حرص جوان مي‌گردد
خواب در وقت سحرگاه، گران مي‌گردد


--------------------------------------------------------------------------------

سرخوش لاهوري :

آدمي را دشمني بدتر نمي‌باشد ز مال
مغز، آخر بر شكستن مي‌دهد بادام را


--------------------------------------------------------------------------------

آقا !

خانم !

من زندگی نمی کنم که بمیرم

من

تکه

تکه

می میرم

تا

ذره ذره زندگی کنم

بهروز اسماعیل زاده



---------------------------------------------------------------------

مشيرالملك شيرازي :

آرام و عافيت را، گر كس نشانه جويد
آن دردَمِ نهنگ‌ست، اين در دهان اژدر


--------------------------------------------------------------------------------

طاهر وحيدالزماني :

آرزو در طبع پيران، از جوانان هست بيش
در خزانْ يك برگ، چندين رنگ پيدا مي‌كند


--------------------------------------------------------------------------------

مولانا جلال الدين :

آسمان شو، ابر شو، باران ببار
آب اندر ناودان، نايد به كار


--------------------------------------------------------------------------------

سالك يزدي :

آشنائي كهنه چون گرديد، بي لذت بُوَد
كوزه‌ي نو، يك دو روزي سرد سازد آب را


--------------------------------------------------------------------------------

ناصر علي سهرندي :

آفتابي ز كمينِ دلِ ما، جلوه نمود
همچو شبنم، همه تن غارتِ ديدار شديم


--------------------------------------------------------------------------------

حافظ :

آن سفر كرده كه صد قافله دل همره اوست
هر كجا هست خدايا، به سلامت دارش


--------------------------------------------------------------------------------

جمشيدخان تركستاني :

آنانكه با خدنگِ جفاي تو، خو كنند
تيري نخورده، تيرِ دگر آرزو كنند


--------------------------------------------------------------------------------

سعدي :

آنجا كه عشق خيمه زند، جاي عقل نيست
غوغا بود دو پاشه اندر ولايتي


--------------------------------------------------------------------------------

مير معصوم تسلي :

آنچنان كز صفر گردد رتبه‌ي اعداد بيش
پايه‌ي اين ناكسان، از هيچ بالا رفته است

مرتضي قليخان شاملو :

آنچنان منتظرم، در رهِ شوق
كه اگر زود بيائي، دير است


--------------------------------------------------------------------------------

صائب تبريزي :

آنچه مي‌جست از درختِ واديِ ايمن كليم
همتِ منصور، بي‌زحمت ز چوبِ دار يافت


--------------------------------------------------------------------------------

ناشناس :

آندم كه با تو باشم، يكسال هست روزي
و آن دم كه بي تو باشم، يكروز هست سالي


--------------------------------------------------------------------------------

مسيح كاشي :

آنروز كه كارِ همه مي‌ساخت خداوند
ما دير رسيديم و، به جائي نرسيديم


--------------------------------------------------------------------------------

صائب تبريزي :

آنقدر گرم است بازارِ مكافات عمل
چشم اگر بينا بُوَد، هر روز، روزِ محشر است


--------------------------------------------------------------------------------

صائب تبريزي :

آه اگر مستي نمودي هر حرامي چون شراب
آن زمان معلوم ميشد، در جهان هشيار كيست؟


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

آه بي تأثير ما را كم مگير
هر كجا دودي است آتش در قفاست


--------------------------------------------------------------------------------

ناشناس :

ابليس كي گذاشت كه ما بندگي كنيم؟
يك دم نشد كه بي سر‌ِ خر، زندگي كنيم


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

اختلاط خلق بر من تهمت الفت نبست
همچو بو در طبع رنگ، از رنگها بيگانه‌‎‌‌ام


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

اختلاط خلق نبود بي گزند
بزم صحبت، حلقه مار است و بس

دیشب کتاب داستانم را ورق می زدم

واژه ها روبروی چشمانم رژه می رفتند...

هنوز که هنوز است صدای پای کلمات در گوشم می پیچد.

صدای غریبی به گوشم می رسید....

قهرمان داستان بود! داشت صدایم می کرد...

صدایش خیلی آشنا بود!

نمی دانم چرا ولی انگار می شناختمش یا جایی دیده بودمش!

اما

اما...

با خود گفتم

هیچ کس مثل قهرمان داستان خودم نمی شود..

یادم آمد که تنهایی هایم را تا کرده بودم

چمدان را پر کرده بود دلواپسی های مادرم !!!!

چمدان را باز کردم تا شاید...

شاید دوباره تنهایی هایم را ببینم

تا شاید به قول سهراب دل تنهای ام دوباره تازه شود.

ولی تنهای هایم پریده بودند

مثل نفتالینی که در چمدان لباست گذاشته باشی!!!

تازه فهمیدم چه شده!!

دیگر تنها نبودم

آخر قهرمان داستانم کنارم بود...برای همیشه
---------------------------------------------------------------
کاش غمی نبود که ای کاشش بنامند .........



کاش ، ای کاش های امروز در حد همان کاشکی های کودکی بود .....



آن زمان هر چه بود ساده بود .........



آرزوهایمان در نزدیکی و خیالمان بی تشویش .....



اما حال .....



گاهی اوقات غم ای کاش هامان از آسمان نیز فراتر است .....



دیروزمان آن سان و امروزمان این سان .....



فردامان چه خواهد شد ؟؟؟؟؟؟



کاش ، ای کاش های فردا را می شد دید ....



کاش میشد دید که فردا چه خواهد شد ......



کاش .....



بازهم ای کاشی بعید ......
-------------------------------------------------------
چی بگم ........ از چی بنویسم ......... نمی دونم



نمی خوام بگم خسته ام ....



نمی خوام بگم کلافه ام ...... نه



دلیلی هم ندارم واسه این حرفا ولی خوب از خودم شاکی ام



بی خیال



می خوام ساده بنویسم ....... بدون هیچ رنگ و نقش ادبی



ساده و راحت



نه از غم ، نه از درد ، نه از بازی ، نه از تقدیر ،



نه یه دل شکسته ، نه عشق پینه بسته



ولی یه چیزی .........



روزی هزار نفر ........ روزی هزار تا حرف



روزی هزار تا عاشق ......... روزی هزار تا فارق ........



ولی ما کجای کاریم ....... اول راه درگیریم



درسته رفیق ..... هر چی میگی درسته مشکل از منه



گلایه ای از توو بقیه نیست .... چون میدونم که چی میگین ..... ولی



کسی از دل هیچ کس خبر نداره .......



شاید پشت یه لبخند یه دل شکسته پنهون باشه ...... کسی چه میدونه



که کی چی میکشه ....... کی دلش شکسته .... یا کی دلش کجا گیره



یکی قصه عاشقی رو تموم میکنه به نام بازی سرنوشت



دست روزگار ........ با یه جمله : قسمت نبود



من هیچ نظری در این زمینه نمی دم شاید راست بوده و شاید هم ..... نه



ولی بازی روزگار رو کاریش نمیشه کرد ........



نفسی که بالا نمی یاد وقتی یکی رو میبینی رو هم نمیشه کاریش کرد



ضربات سنگین قلب رو هم وقت نگاه به نگاهش رو هم نمیشه کاریش کرد



ولی بخدا سخته که باطن داغون خودتو با ظاهر سر پا نشون بدی



خصوصاً وقتی که ازت انتظار دارن ...... بازم بی خیال



اگه که زنده ایم همگی با هم زنده ایم .... نمیشه فقط واسه خودت باشی


-----------------------------------------------------------------------------------------
سلام مي كنم به باد،
به بادبادك و بوسه،
به سكوت و سوال
و به گلداني،
كه خواب ِ گل ِ هميشه بهار مي بيند!
سلام مي كنم به چراغ،
به «چرا» هاي كودكي،
به چالهاي مهربان ِ گونه ي تو!
سلام مي كنم به پائيز ِ پسين ِ پروانه،
به مسير ِ مدرسه،
به بالش ِ نمناك،
به نامه هاي نرسيده!
سلام مي كنم به تصوير ِ زني نِي زن،
به نِي زني تنها،
به آفتاب و آرزوي آمدنت!
سلام مي كنم به كوچه، به كلمه،
به چلچله هاي بي چهچه،
به همين سر به هوايي ِ ساده!
سلام مي كنم به بي صبري،
به بغض، به باران،
به بيم ِ باز نيامدن ِ نگاه ِ تو...

باوركن من به يك پاسخ كوتاه،
به يك سلام ِ سر سري راضيم!
آخر چرا سكوت مي كني؟



-------------------------------------------------------

نظام وفا :

اخلاصْ به چاكِ پيرهن نيست
اينجا دلِ پاره مي‎‌پسندند


--------------------------------------------------------------------------------

تسليم شيرازي :

از بس ز آشنائي مردم رميده‌ام
دائم تلاشِ معني بيگانه مي‌كنم


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

از بس سبك ز گلشن هستي گذشته‌ايم
نشكسته است رنگ گلي از خزان ما


--------------------------------------------------------------------------------

ناصر علي سهرندي :

از بيابان عدم، تا سرِ بازار وجود
به تلاش كفني، آمده عرياني چند



--------------------------------------------------------------------------------

مسيح شيرازي :

از پريدنهاي رنگ و، از طپيدنهاي دل
عاشق بيچاره هر جا هست، رسوا مي‌شود


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

از ترحم تا مروت، و از مدارا تا وفا
هر چه را كردم طلب، ديدم ز عالم رفته است


--------------------------------------------------------------------------------

صائب تبريزي :

از دانش آنچه داد، كمِ رزق مي‌دهد
چون آسمان، دُرست حسابي كسي نديد


--------------------------------------------------------------------------------

صائب تبريزي :

از درِ حق كن طلب، شكسته دلي را
شيشه چو بشكست، پيش شيشه‌گر آيد


--------------------------------------------------------------------------------

صائب تبريزي :

از درون تو بُوَد تيره جهان، چون دوزخ
دل اگر تيره نباشد، همه دنياست بهشت


--------------------------------------------------------------------------------

اظهري هندي :

از دشمنان برند شكايت به دوستان
چون دوست دشمن‌ست، شكايت كجا بريم؟

سلام دوستان
چون پست هاي اين تاپيک خيلي بلند است، براي راحتي کاربران اين تاپيک باز شد.