خستم...خيلي خسته....و از هميشه بيشتر مي ترسم...
ترس...ترس...ترس.کلمه اي که از اول زندگيم به خاطرش محکوم بودم...
ترس از تنهايي تو شب...ترس از جادوگر پير قصه...ترس از آدم کش بچه ها تو صفحه حوادث...يا شايدم
بيشتر از همه ترس از تنهايي.......
ولي حا لا ديگه نه از شب و تنها خوابيدن تو اتاقم مي ترسم نه از جادوگر توي قصه و نه از دزد بچه ها...
حالا فقط تو وجودم همون ترس از تنهايي مونده...ولي اينبار يه جوره ديگه....
بگو هميشه کنارمي...بگو به قولت وفاداري

هيچ كس لياقت اشكهاي تو را ندارد و كسي كه اين لياقت را داشته باشد هيچ گاه تو را به گريه نمي اندازد...