مرکز انجمنهای تخصصی

  بررسی عملکردکاروان ورزشی جمهوری اسلامی ایران
در المپیک 2016 ریودوژانیرو (بخش سوم) :

      :
       کلی : عالی -    از حد انتظار - در حد انتظار - کمتر از حد انتظار - بسیار

       عابدینی ما با بدشانسی مدال المپیک را از دست داد . ایشان طی یک سال گذشته در رقابت های مختلف عملکرد خوبی از خود به نمایش گذاشته و نشان داده بود که جزو مدعیان احتمالی مدال در سابر انفرادی است ، انصافاً قرعه خیلی سختی هم داشت و بنده فکر نمی کردم یکی-دو دور در جدول بیشتر باقی بماند . با این وجود تا نیمه نهایی رسیدند و تنها با اختلاف یک امتیاز از راهیابی به فینال بازماندند . البته آقای عابدینی هم نسبت به داوری اعتراض داشت اما رقابت آنقدر نزدیک و فشرده بود که هرکدام بازنده می شدند همین حرف را می زدند! بعلاوه در شمشیربازی از تجهیزات پیشرفته الکترونیکی استفاده می شود که باعث می گردد نسبت به رشته هایی مثل بوکس و کشتی میزان خطای داوری کاهش چشمگیری داشته باشد . اما آقای عابدینی در دیدار رده بندی عملکرد خوبی نداشت و بازی را به حریف کره ایی اش واگذار کرد و به مدال نرسید . نفر دوم شمشیربازی ما هم آقای پاکدامن بود که در همان رقابت اول به حریف آلمانی باخت و حذف شد ، اما به نظرم کمی بی تجربگی کرد وگرنه می توانست پیروز این رقابت باشد و به دور بعد صعود کند . متاسفانه بدشانسی بزرگی هم که آوردیم این بود که نوبت غیبت سابر تیمی در المپیک به این دوره افتاد که سابر مردان ما در اوج است وگرنه با تیم کامل در این رقابت ها حاضر می شدیم . در اپه و فلوره هم شانس کسب سهمیه داشتیم اما شمشیربازان ما در انتخابی قاره آسیا با بدشانسی و بی دقتی از کسب سهمیه بازماندند . بنده نسبت به این رشته هم خوش بین هستم . اگر شمشیربازی ما حمایت شود و تیم سابر و سایر تیم ها طی ماهها و سال های آینده به تجربه اندوزی و البته پرورش جوانان با استعداد ادامه دهند بنده اطمینان می دهم این رشته در آسیایی 2018 توان کسب مدال طلا را داریم و در المپیک 2020 توکیو هم می توانیم با 4 یا حتی 5 شمشیرباز هم در سابر و هم در مواد دیگر حضور داشته باشیم!

            :
       کلی : عالی - فراتر از حد انتظار -    حد انتظار - کمتر از حد انتظار - بسیار

       انتظار زیادی وجود داشت که خانم الهه احمدی در همان ساعات نخست رقابت های المپیک چراغ اول را برای کشورمان روشن کند ، که اگر این اتفاق می افتاد شاید شرایط برای کاروان ورزشی ایران متفاوت پیش می رفت ، اما در مجموع تیراندازان ما عملکرد بدی نداشتند و این امیدواری را باقی گذاشتند که ورزشکاران ما در این رشته چه در آسیایی 2018 و چه المپیک 2020 حرف های بیشتری برای گفتن خواهند داشت . در المپیک قبلی ما سه تیرانداز داشتیم و یک فینالیست و در این المپیک پنج تیرانداز و دو فینالیست که در مقایسه با بیشتر رشته هایمان پیشرفت قابل توجهی بوده است! متاسفانه ناهماهنگی هایی در تامین بودجه و برنامه ریزی اردوهای تدارکاتی و مسابقات پیش از المپیک این رشته وجود داشت که اگر پیش نمی آمد شاید به مدال هم می رسیدیم . بنابراین خیلی مهم است که این دو ضعف در فدراسیون تیراندازی برطرف گردد و ورزشکاران ما در این رشته بدون استرس و شکایت از شرایط پیش از مسابقات به جاکارتا 2018 برسند که در این صورت کسب حداقل 3 مدال طلا در این رشته دور از دسترس نخواهد بود!

            :
       کلی : عالی - فراتر از حد انتظار - حد انتظار -    از حد انتظار -

       یکی از بزرگترین نقطه ضعف های ورزش کشور ما رشته شنا است ، ورزشی که توسط دین مبین اسلام توصیه شده و انصافاً در سطح نونهالان و نوجوانان طرفداران فراوانی دارد اما وقتی کمی بزرگتر می شوند به علت فقر امکانات حرفه ایی و عدم حمایت مناسب از این رشته ، بسیاری از استعدادهای واقعی کشور حتی زحمت فکر کردن به پیگیری حرفه ایی این رشته را هم به خودشان نمی دهند و فقط عده معدودی باقی می مانند که آنها هم بدون تمرینات مناسب و امکانات کافی شانسی برای موفقیت حتی در رقابت های منطقه ایی هم ندارند چه برسد به رقابت های قاره ایی و جهانی و المپیک! و متاسفانه فدراسیون هم فقط دلش را خوش کرده به رقابت های آماتوری که هر چند سال یک بار تیم ایران را به آن می فرستند تحت عنوان "رده های سنی آسیا" که هیچ کدام از شناگران حرفه ایی و قهرمانان اصلی کشورهای آسیایی زحمت حضور در آن را به خود نمی دهند . البته بنده کاملاً با تصمیم فدراسیون برای فرستادن آقای آریا نسیمی شاد جوان و آینده دار به رقابت های المپیک با تک سهمیه اهدایی از سوی فدراسیون جهانی شنا موافق هستم ؛ وقتی توان کسب نتیجه نداریم ، پس بهتر است به فکر آینده باشیم . با این وجود نتیجه ایی که آقای نسیمی شاد در شنای 200 متر قورباغه مردان کسب کرد نشان داد چه فاصله عظیمی بین شنای ایران و کشورهای دیگر ایجاد شده است! آقای نسیمی شاد 16 ساله یعنی گل سر سبد و بهترین مهره ایی است که فدراسیون توانسته طی برنامه های استعدادیابی چند سال گذشته خود فراهم کند و رکورددار شنای 200 متر قورباغه کشور هم می باشد با زمان 2 دقیقه و 18 ثانیه و 22 صدم ثانیه . در رقابت های المپیک ایشان زمان 2 دقیقه و 20 ثانیه و 18 صدم ثانیه را به ثبت رساند که حدوداً دو ثانیه از رکورد ملی ایشان کمتر است و در رده سی و نهم ایستاد . اما اگر یادتان باشد گفتم که اگر آریا نسیمی شاد همان رکورد ملی را هم در المپیک ثبت می کرد باز هم 39ام می شد چون نفر سی و هشتم زمان 2 دقیقه و 16 ثانیه و 57 صدم ثانیه را ثبت کرد! هفت نفر از سی و هشت شناگر بالای سر آقای نسیمی شاد آسیایی بودند و در فینال هم شناگر قزاقستان بالاتر از همه به مدال طلا رسید . این یعنی برنامه استعدادیابی این چند ساله فدراسیون شنا هم دردی از وضعیت بسیار بد شنای قهرمانی کشور درمان نکرده و حالا حالاها و شاید تا یکی-دو نسل دیگر طول بکشد که بتوانیم به کسب مدال در این رشته از رقابت های آسیایی و جهانی و المپیک امیدوار شویم ، مگر اینکه همین حالا مسئولان عالی ورزش کشور به خودشان بیایند و بجای این همه توجه بی خود و کاذب به رشته های حبابی مثل فوتبال (که هرچند بار هم حباب ناکامی اش بترکد برای بیدار شدنشان کافی نیست!) و گنده کردن فوتبالیست هایی که اگر به خاطر پول قلمبه اش نبود حاضر نبودند حتی یک لگد هم به توپ بزنند! کمی هم به فکر مدیریت و تامین مالی و ایجاد زیرساخت های حرفه ایی برای رشته های پرمدالی مثل شنا باشند!

            روی میز :
       کلی : عالی - فراتر از حد انتظار -     حد انتظار - کمتر از حد انتظار -

       روی میز ایران بعد از المپیک لندن کمی دچار افت شد و مثلاً آقای نوشاد عالمیان تا مدتها آن طراوت و شور در مسابقاتش دیده نمی شد (که خودش مقصر این وضع را ریاست قبلی فدراسیون می داند) ، با این وجود همین که در مسابقات انتخابی آسیا درخشان ظاهر شدند و سه سهمیه کسب کردند خودش موفقیت بزرگی بود و هرچند در المپیک با یک پیروزی و سه شکست ، خیلی زود از صحنه کنار رفتند اما نتایج کسب شده توسط حریفانش نشان می دهد که آنها خیلی بیشتر از آنکه انتظار می رفته آماده بوده اند!!! خانم ندا شهسواری با رنکینگ ورودی 64 مسابقات ، با الکساندرا پریوالوآ بلاروسی با رنک ورودی 47 مسابقه داد و در یک دیدار نزدیک 3-4 مغلوب حریفش شد . این خانم بلاروسی دور دوم 2-4 به چن سزو یو از تایوان با رنکینگ 23 باخت ، و این تایوانی هم دور بعد حریف ترک اش را شکست داد و تا یک هشتم نهایی پیش رفت . اما در بخش مردان آقای نیما عالمیان با رنک ورودی 52 ، حریف جوان آمریکایی خود کاناک جوآ با رنک ورودی 65 ، را 4-1 شکست داد اما در دور اول جدول اصلی 1-4 به اودیو انسکو از رومانی با رنک 46 باخت و حذف شد . این رومانیایی دور دوم حریف اتریشی اش با رنک 31 را 4-1 شکست داد و در دور سوم 1-4 به مارکوس فریتاس پرتغالی هشتمین پینگ پنگ باز برتر رنکینگ ورودی باخت و حذف شد . آقای نوشاد عالمیان هم با رنکینگ 51 دور اول 1-4 به بوجان توکیچ از اسلوونی با رنک 35 باخت و حذف شد و این آقای توکیچ در دو دور بعدی حریفانی از لهستان و پرتغال با رنک های 30 و 14 را شکست داد و به یک هشتم نهایی راه یافت و در این مرحله به پینگ پنگ بازیی از آلمان باخت . در مجموع هرچند تنیس روی میز ایران با سطح اول آسیا و جهان (که یکی است!) فاصله زیادی دارد اما شرایط چندان بدی هم ندارد و در سطح نونهالان و نوجوانان و جوانان هم استعدادهای خوبی داریم که می توانند در المپیک بعدی آبرومندانه تر هم ظاهر شوند!

ادامه دارد ...

  بررسی عملکردکاروان ورزشی جمهوری اسلامی ایران
در المپیک 2016 ریودوژانیرو (بخش چهارم) :

      :
       کلی : عالی - فراتر از حد انتظار - در حد انتظار - کمتر از حد انتظار -    ضعیف

       چند در رشته تکواندو موفق به کسب یک مدال برنز توسط خانم کیمیا علیزاده شدیم ، که هم اولین مدال تاریخ المپیک برای بانوان ایران بود و هم روند مدال آوری رشته تکواندو برای ایران را حفظ کرد ، اما در بخش مردان بسیار ضعیف عمل کردیم و انتظارات برآورده نشد . تیم ملی تکواندو مردان ایران در دو سال گذشته تقریباً تمامی افتخارات ممکن را کسب کرده و با بهره برداری از تغییر قوانین فدراسیون جهانی ، با سه سهمیه در المپیک حاضر شد آن هم سه تکواندو کاری که دو تایشان قهرمان جهان و دیگری نایب قهرمان جهان بود و تازه سهمیه چهارم مردان را هم با بدشانسی و میلیمتری از دست دادند . اما تیمی که در المپیک به میدان رفت نه از نظر روحی آماده این میدان بود و نه تاکتیک مناسبی بر روی شیاپ چانگ در برابر حریفان اتخاذ می کرد! فرزان عاشورزاده در حالی سعی داشت مبارزه اول خود را با حداقل امتیاز مدیریت کند که در دو مبارزه از سه مبارزه قبل از او تکواندوکاران برتر با اختلاف امتیاز پیروز شده بودند و عاشورزاده باید این درس را از آنها می گرفت که محکم برداشتن گام اول بسیار مهم است و المپیک جای دست کم گرفتن حریفان نیست! مهدی خدابخشی این درس را گرفت و حریف هندوراسی اش را با اختلاف شکست داد اما در مسابقه دوم در برابر میلاد بیگی ایرانی الاصل آذربایجان ، کاملاً دست و پا بسته بود و به نظر می رسید برخلاف حریفش ، هیچ آنالیزی از مسابقات و نقاط ضعف او نداشته است! و در عوض میلاد بیگی خیلی خوب نوع گارد بستن خدابخشی را می شناخت و با زیرکی از آن می گذشت و امتیاز می گرفت تا در نهایت 17-5 پیروز مسابقه باشد! سجاد مرادی هم شروع خوبی داشت و حریف تونگایی اش را با اختلاف امتیاز شکست داد . اما دور دوم در برابر محمد چو بریتانیایی دقیقاً همان شرایط خدابخشی در برابر بیگی را داشت و خیلی شانس آورد که حریف بریتانیایی هم چندان او را آنالیز نکرده و بر نقاط ضعفش مسلط نبود وگرنه کار مبارزه به امتیاز طلایی نمی کشید! در بخش بانوان خانم علیزاده به نظر بنده می توانست فینالیست شود ، او دور اول حریف قدرتمند کرواتش را شکست داد و دور دوم 7-8 به تکواندوکار اسپانیایی باخت در حالی که راند دوم مبارزه را کاملاً به حریف واگذار کرده و کمتر تحرک و تهاجم داشت که اگر اینطور نمی شد حریف اسپانیایی را هم شکست داده بود . او در شانس مجدد با پیروزی برابر حریفان تایلندی و سوئدی به مدال برنز دست یافت و کار بزرگ را انجام داد .
بعد از پایان مسابقات هر کس دیگری را مقصر می داند ، عده ایی مقانلو و بی باک مربیان تیم را عامل شکست می دانند ، رئیس فدراسیون همه کاسه کوزه ها را سر آقای مهماندوست سرمربی آذربایجان می شکند که دو ورزشکارش دو مدال گرفتند و هر دو باعث حذف دو نفر از تکواندوکاران ایران شدند! از آن طرف آقای مهماندوست ، شخص آقای فولادگر را عامل این ناکامی هم در این المپیک و هم در المپیک قبلی می داند و می گوید بخاطر جو منفی که ریاست فدراسیون ایجاد کرده امکان فعالیت در ایران را نداشته است ، از آن طرف عده ایی هم می گویند مقصر همه اینها مدیر فنی تیم های ملی است که باعث و بانی شکست ها و اختلافات در فدراسیون می باشد بدون کسی او را جلوی صحنه ببیند!
به هر صورت مقصر هرچه و هرکسی بوده باید شناسایی و اصلاح شود ، ما به مدال های تکواندو در آسیایی 2018 نیاز مبرمی داریم و همینطور در المپیک 2020 توکیو . آقای عاشورزاده و خانم علیزاده اگر حمایت شوند تا سه المپیک دیگر برای کسب مدال و افتخار آفرینی جا دارند و آقایان مردانی و بخشی هم تا المپیک توکیو همچنان در سن اوج حرفه ایی خواهند بود و مطمئناً اگر مشکلات بر طرف شود ، تجربه تلخ ریو در میادین بعدی باعث شیرینی خواهد بود!

            :
       کلی : عالی - فراتر از حد انتظار -    در حد انتظار    - کمتر از حد انتظار - بسیار ضعیف

       ، والیبال ما در همان حدی ظاهر شد که انتظار می رفت ، قرار گرفتن در بین چهار تیم برتر گروه و راهیابی به یک چهارم نهایی نهایت آنچیزی بود که قابل پیشبینی بود . اما همانطور که قبلاً هم گفتم ، از لوزانو هیچ چیزی ندیدیم! این تیم با کواچ یا هر سرمربی دیگری هم می توانست همین نتایج بگیرد! این تیم اگر واقعاً لوزانو روانشناس و معروف و خبره در کارش را داشت ، نباید جلوی آرژانتین کم می آورد ، نباید ست پنجم بازی با لهستان را با اشتباهات فردی خودش واگذار می کرد و نباید اینقدر راحت به روسیه می باخت با این تصور غلط که بازی کردن با ایتالیا راحت تر از بازی کردن با تیم های دیگر است . در واقع این شبهه ایجاد شده که تیم ایران عمداً می خواست با ایتالیا بازی کند تا باخت محتملش قابل توجیه باشد! البته هیچکس نمی توانست پیشبینی کند در آن گروه کانادا دوم می شود و به روسیه می خورد ، اما به هر صورت هیچکس تیم ایران را بخاطر باخت به ایتالیا شماتت نمی کند! با این حال این تیمی نبود که لوزانو آن را بسته باشد ، بنابراین اخراج وی در این مقطع کار درستی نیست . باید به وی فرصت داد و حداقل تا لیگ جهانی سال آینده صبر کرد و دید لوزانو متخصص روانشناسی ورزشی می تواند خودش را نشان دهد یا همچنان با لوزانو عصبی و حساس در کنار زمین مواجه خواهیم بود!!!

            برداری :
       کلی : عالی -    از حد انتظار -      در حد انتظار    - کمتر از حد انتظار - بسیار ضعیف

کسب دو مدال طلا از وزنه برداری و از دست دادن یک مدال دیگر با ناداوری ، مطمئناً نتیجه ایی عالی برای تیم 5 نفره وزنه برداری ایران محسوب می گردد ، اما بنده به این تیم نمره " فراتر از حد انتظار " می دهم به سه دلیل ؛ اولاً کیانوش رستمی و سهراب مرادی و بهداد سلیمی ، کسانی بودند که در المپیک لندن هم مدعی کسب مدال بودند ، این یعنی پتانسیل مدال آوری وزنه برداری ایران نسبت به لندن رشدی نداشته ، کیانوش رستمی می تواند باز هم در المپیک 2020 وزنه بزند و مدعی کسب مدال طلا باشد اما وضعیت مرادی و سلیمی چندان مشخص نیست ، و خیلی بعید است اگر هم به توکیو برسند باز هم در اوج باشند . به رده های سنی نوجوانان و جوانانمان هم که نگاه می کنیم امیدی به اینکه حداقل طی چهار سال آینده قهرمان جدیدی از وزنه برداری ایران ظهور کند که مدعی کسب مدال طلا در توکیو شود دیده نمی شود! کوروش باقری و رضازاده بعد از درگیری های پیش آمده در سال 2012 برنامه هایی برای پرورش نسل جدید داشتند اما با کنار رفتنشان این برنامه ها ناتمام ماند و فدراسیون برنامه هایش را روی کسب موفقیت مجدد تیم 2012 ریخت و حتی نتوانست شش سهمیه کامل را بگیرد ، سر مولایی هم که آن بلا آمد که اگر در ریو حاضر بود می توانست روی سکو برود تا جنجال و آبروریزی برای فدراسیون جهانی وزنه برداری در حذف بهداد کمتر شود! دوماً کیانوش رستمی تمام و کمال زحمت کشید و کاملاً مستحق مدال طلا بود اما همانطور که مدال نقره نواب نصیر شلال در المپیک لندن خیلی مفت به دست آمد و بعد از آن هم نصیر شلال از وزنه برداری محو شد! مدال طلای مرادی هم به لطف حذف روسها و لهستانی ها بدست آمد و اگر آنها بودند با این وزنه هایی که مرادی زد حتی ممکن بود به مدال برنز هم نرسد! به هر صورت نوش جانش اما نباید فکر کند در توکیو هم از این خبرها هست! سوماً آقای علی مرادی سابقه ایی طولانی در مدیریت وزنه برداری دارد و آدم بی تجربه ایی نیست! اما متاسفانه خیلی راحت برای خودش دشمن می تراشد! و البته این را قبول ندارد و می گوید مدال بهداد را فقط برای این گرفتند که آقای آیان دوست ندارد هیچ کشوری بیشتر از دو طلا در المپیک بگیرد! می گوید آقای آیان دشمنی با من ندارد و نشان به آن نشان که در زمان برگزاری جام فجر به تهران آمد و به سهراب مرادی هم اجازه شرکت در المپیک را داد . خب ، شاید این استدلال آقای مرادی درست باشد چون از سال 2000 که ریاست فدراسیون جهانی وزنه برداری را بدست گرفته بجز المپیک 2008 پکن که تیم میزبان چهار مدال طلا کسب کرد ، هیچ تیم دیگری در وزنه برداری مردان نتوانسته در یک المپیک بیش از دو مدال طلا بگیرد ، لیکن این قاعده در وزنه برداری بانوان صدق نمی کند و تاکنون هم سابقه نداشته که چنین ناداوری آشکاری در حق وزنه برداران در المپیک های اخیر اتفاق افتاده باشد و تصمیم گیرنده اصلی این بی عدالتی هم دبیرکل عراقی کنفدراسیون وزنه برداری آسیا بود که همراه همسرش بر روی صندلی هیات ژوری نشست و هیچکس هم در دشمنی و اختلاف او با آقای مرادی شک ندارد و آقای ایان هم هیچ تلاشی برای جلوگیری از این ناداوری نکرد . تازه اگر آقایان آیان و اطرافیانش با آقای مرادی و وزنه برداری ایران مشکلی ندارند چرا باید تهدید کنند بخاطر اعتراض به حق ایران ، کشورمان را محروم خواهند کرد؟!!! متاسفانه یکی دیگر از افرادی هم که آقای مرادی با وی نساخته و عملاً باعث حذفش شد شخص آقای رضازاده است که اگر در کنار تیم ملی در ریو حضور داشت مطمئن باشید خیلی بیشتر از جلود عراقی حرفش برای آقای آیان خریدار داشت! البته بعضی ها هم عملاً می گویند تقصیر آقای رضا زاده است و او به فدراسیون جهانی خط داده که این اتفاقات بیافتد اما مطمئن باشید آقای رضازاده همچین آدمی نیست! مشکل اینجاست که ما ایرانی ها همیشه به دیده شک و دشمنی به رقبایمان نگاه می کنیم و وقتی در بلادست قرار می گیریم حاضر نیستیم از ظرفیت های آنها هم برای موفقیت کشورمان استفاده کنیم!

       فرنگی :
       کلی : عالی - فراتر از حد انتظار -    در حد انتظار    -    از حد انتظار - بسیار

مطمئناً هیچکس از کشتی فرنگی انتظار نداشت عیناً سه مدال طلای المپیک قبلی را تکرار کند . به نظر بنده هم همین که دو مدال برنز کسب کردند تا روند مدال آوری این رشته برای ایران تداوم یابد اتفاق کمی نبوده (فراموش نکنید که تا پیش از المپیک 2012 لندن ، در کشتب فرنگی فقط یک مدال برنز آن هم در المپیک 1960 گرفته بودیم . و مطمئن باشید این رشته در توکیو نسبت به ریو موفق تر ظاهر خواهد شد . مشکل اصلی فرنگی کاران ما در ریو توان بدنی بود! تیم ما دقیقاً همان ترکیب المپیک لندن را داشت و یعنی 4 سال از المپیک لندن پیرتر شده بود و ظاهراً بدنسازی و آماده سازی جسمی کشتی گیران با این چهار سال پیتر شدن هماهنگی نداشته و به نظر بنده مقصر هم آقای بنا نیست که عده ایی می خواهند کاسه و کوزه ها را سر ایشان بشکنند! حمید سوریان در مسابقات قبل از المپیکش هم نشان داده بود که با وجود توان بالای فنی و تکنیکی نمی تواند شش دقیقه کشتی بگیرد و بنابراین حریفانش روی این نکته متمرکز شده بودند که اجازه ندهند او در سه دقیقه اول کار کشتی را تمام کند و در سه دقیقه دوم که دیگر نفس ندارد هر کاری خواستند انجام دهند . در هر دو کشتی که آقای سوریان گرفت همین اتفاق افتاد که نشان می دهد همه حریفان این نقطه ضعف را می دانستند و حمید با هرکدامشان کشتی می گرفت همین اتفاقات میافتاد . نوروزی به نظرم با ناداوری باخت و حذف شد . در دو روز اول کشتی گیران ما در آغاز راند دوم جنگنده ظاهر می شدند و برای همین اخطار-امتیاز اول را از حریفانشان می گرفتند اما اخطار-امتیاز دوم نصیب خودشان می شد و بازنده می شدند ، در کشتی نوروزی با حریف گرجی اش سعی شد تاکتیک برعکس اتخاذ شود یعنی اول نوروزی اخطار-امتیاز بدهد و بعد اخطار-امتیاز بگیرد لیکن همانطور که همان روز صبحش گفته بودم این تاکتیک هم جواب نداد چون با اینکه نوروزی بعد از دادن اخطار-امتیاز کاملاً جنگنده و برتر بود داوران با ناداوری آشکاری اخطار-امتیاز دوم را هم به او دادند و بازنده اش کردند!!! سعید عبدولی که در المپیک لندن با ناداوری دستش از مدال کوتاه ماند ، با اینکه در کشتی اول با همان حربه اخطار-امتیاز به حریف دانمارکی اش بازانده شد به لطف فینالیست شدن وی برای مدال برنز جنگید و بالاخره توانست نام خود را در جمع مدال آوران المپیکی ایران ثبت کند . رضا قاسمی هم برنز تا با طلای دوره قبلی اش ، یک شبه بشود پرافتخار ترین فرنگی کار المپیکی ایران! اما حبیب الله اخلاقی و بشیر باباجان زاده عملکرد قابل قبولی نداشتند و مدال هم حقشان نبود! با این شرایط باید بیشتر این کشتی گیران دو بنده تیم ملی را ببوسند و کنار بگذارند و به جوان ها فرصت میدان دیدن بدهند وگرنه اگر اصرار به ماندن داشته باشند در توکیو همین دو برنز را هم نخواهیم گرفت!

       آزاد :
       کلی : عالی -    از حد انتظار -      در حد انتظار    - کمتر از حد انتظار - بسیار ضعیف

کشتی آزاد سه مدال گرفت از هر رنگ یکی و طلایی که گرفت به طلسم 16 ساله ناکامی ایران در کسب طلای کشتی آزاد المپیک خاتمه داد . طلا را حسن یزدانی 21 ساله گرفت که می تواند حداقل در دو المپیک دیگر مدال آور باشد . نقره را هم کمیل قاسمی گرفت که انصافاً بعد از حرف و حدیث هایی که در انتخابی با پرویز هادی داشت کار بزرگی بود ، بویژه بنده از کشتی نیمه نهایی اش با حریف آمریکایی حسابی به وجود آمد اما وقتی آن حریف آمریکایی در رده بندی هم دقیقاً به همان شکل بازنده شد ، معلوم شد خودش مشکل داشته! و خیلی هم بعید است که آمریکا دیگر او را به تیم ملی اش راه بدهد! مدال برنز را هم حسن رحیمی گرفت که می توانست برنده مدال طلا هم باشد اگر در نیمه نهایی حریف جوان و باهوش ژاپنی اش را دست کم نمی گرفت و اسیر بدل های او نمی شد . رضا یزدانی با پای آسیب دیده اش فقط آمده بود که به واسطه تجربه شانس مدال داشته باشد و انصافاً با همان وضعیت پا کشتی های خوبی هم گرفت ، اما همانطور که قبلاً هم گفتم در کشتی با گازیموف آذربایجانی ناداوری اتفاق نیافتد ، آنچه رخ داد وسواس در داوری و اشتباه مربی ایران در اعتراض به چنین صحنه حساسی بود ، و باز همانطور که گفتم گازیموف هم با یزدانی مدارا کرد و به او فشاری نیاورد در حالی که در کشتی بعدی اش حریف ازبکی را با امتیاز عالی شکست داد و همین ازبکی در شانس مجدد ناجوانمردانه از پای آسیب دیده یزدانی زیر گرفت و او را ضربه کرد! خب ، همه که تختی و رسول خادم نمی شوند! همین گازیموف هم قبلاً آنقدر بلا سر یزدانی آورده بود که این کشتی اش با او واقعاً تعجب برانگیز است! علیرضا کریمی هم دو دور اول کشتی های خوبی گرفت اما دور سوم در برابر حریف بد بدن آمریکایی اش راه کشتی گرفتن با او را بلد نبود و با شکست این کشتی گیر در دیدار بعدی اش شانس مدال را از دست داد . تنها کشتی گیر آزاد ایران که واقعاً بد بود و نتوانست در حد المپیک کشتی بگیرد میثم نصیری بود که همان دور اول باخت و حذف شد . ما همچنان به کشتی آزادمان امیدوار هستیم و آن را ورزش اول کشورمان می دانیم اما مثل فرنگی ، در آزاد هم بعد از المپیک باید به فکر جوان ها باشیم چون از این تیم شش نفره المپیک ریو فقط حسن یزدانی و علیرضا کریمی کم سن بودند و در المپیک توکیو هم می توانند در اوج آمادگی بدنی باقی بمانند و شرایط برای چهار نفر دیگر بسیار سخت تر خواهد بود و رضا یزدانی هم که احتمالاً همین امسال از تیم ملی خداحافظی خواهد کرد .

خب ، این بود شرایط کاروان ورزشی ایران در المپیک ریو به تفکیک رشته ها . شرایط در بعضی رشته ها واقعاً نگران کننده است اما می توان خوش بین بود که در آسیایی جاکارتا هم حداقل 20 تا 25 مدال طلا خواهیم گرفت (بدون در نظر گرفتن رشته های رزمی تازه اضافه شده کوراش و جوجیتسو که مطمئناً در آنها هم مدعی کسب مدال خواهیم بود!) و در توکیو هم می توان روی 3-4 مدال طلا حساب کرد . انشالله نتایج پارالمپیک را هم به صورت محدود پوشش خواهم داد!

با سلام دوباره و عرض پوزش بابت تاخیر چند روزه .

رقابت های پارالمپیک 2016 ریو هم به پایان رسید و البته پایانی تلخ برای کاروان اعزامی ایران داشت .

در بحث نتیجه گیری و مدال ، بنده اعتقاد چندانی به ورود ندارم ، چون معتقدم روح رقابت های پارالمپیک روح قهرمانی نیست ، بلکه روح انسانی است . با این حال اظهار نظر مسئولان ورزش کشور درباره رضایت کامل از نتایج ورزشکاران جانباز و معلولین ایران بنده را بر آن داشت تا با بررسی سابقه حضور ایران در رقابت های پارالمپیک ببینم آیا روند کلی پیشرفت ما در این حوزه از ورزش مثبت بوده است یا خیر ؟

اول از همه اینکه ما در پارالمپیک ریو با کسب 8 طلا ، 9 نقره و 7 برنز پانزدهم شدیم . از نظر تعداد مدال کاروان ما رقم 24 مدال پارالمپیک لندن را تکرار کرد اما از نظر مرغوبیت مدال در پارالمپیک های 1996 آتلانتا ، 2000 سیدنی و 2012 لندن نتیجه بهتری گرفته بودیم . از نظر رتبه در جدول رده بندی مدالی هم بهترین رکوردمان رتبه یازدهم پارالمپیک لندن می باشد .

اما بررسی رشته به رشته ؛ کاروان 110 نفره ورزشکاران ایران در پارالمپیک ریو در 12 رشته حاضر شده بود و در 7 رشته موفق به کسب مدال گردید ؛

در رشته تیر و کمان دو مدال طلا ، یک نقره و یک برنز کسب شد که بهترین نتیجه ایران در تاریخ حضور در این رشته پارالمپیک بود . جالب آنکه همه مدال های ایران در مواد ریکرو کسب شد و در کامپوند توفیقی نداشتند یعنی درست برعکس کمانداران سالم ایران که در کامپوند قوی تر از ریکرو هستند!

در وزنه برداری دو مدال طلا و یک برنز نسیب ورزشکاران ما شد . هرچند رکوردشکنی های سیامند رحمان این پارالمپیک را برای وزنه برداری ایران جاودانه و فراموش ناشدنی کرد اما از نظر کسب نتیجه مدالی کلی ضعیف ترین عملکرد تیم ایران در چهار پارالمپیک اخیر رقم خورد! حتی می توان تیم وزنه برداری پارالمپیک 2000 سیدنی را هم که یک طلا ، سه نقره و یک برنز گرفته بودند ، از نظر تعداد مدال از تیم ریو موفق تر دانست!

در رشته تیراندازی هم دو مدال طلا توسط خانم ساره جوانمردی کسب شد ، که باز بهترین نتیجه ایران در تیراندازی پارالمپیک ها بود ، اما اتکا به کسب مدال تنها توسط یک ورزشکار نمی تواند نشانه پیشرفت ایران در این رشته باشد و باید تعداد ورزشکارانی را که توان و شانس کسب مدال در پارالمپیک را دارند ، افزایش دهیم .

در دوومیدانی ورزشکاران ما یک مدال طلا ، 6 نقره و 5 برنز کسب کردند . از نظر مرغوبیت مدال این بدترین نتیجه دوومیدانی کاران ما از پارالمپیک 1996 آتلانتا به این سو بوده است . در واقع ناکامی ورزشکاران ما در کسب بیش از یک مدال طلا در این رشته از پارالمپیک ریو (که 177 مدال طلا توزیع شده) اصلی ترین عامل بوده در اینکه نتوانیم از نتیجه کلی کاروان ایران رضایت صد در صد داشته باشیم .

در رشته های تیمی هم تیم های ما موفق به کسب یک مدال طلا در والیبال نشسته مردان و دو مدال نقره در فوتبال های 5 نفره و 7 نفره مردان شدند . بعلاوه در والیبال نشسته بانوان و بسکتبال با ویلچر مردان هم تیم داشتیم که هرچند موفق به کسب مدال نشدند ، اما عملکرد بدی نداشتند . این اولین بار بود که در پنج رشته تیمی یک دوره رقابت های پارالمپیک شرکت می کردیم . از بعد انسانی که به این قضیه نگاه کنیم تشویق ورزشکاران جانباز و معلول به حضور در رقابت های تیمی و مشارکت در یک برنامه گروهی از نظر روحی و روانی خیلی تاثیرگذار تر از حضور در رشته های انفرادی است ، اما اگر بخواهیم از بعد قهرمانی و مدالی بررسی کنیم ، توجه بیش از اندازه به رشته های تیمی آن هم در شرایطی که مشکل تامین بودجه و امکانات برای رشته های پرمدال انفرادی وجود دارد ، می تواند زمینه ساز نزول هرچه بیشتر جایگاه ایران در پارالمپیک های بعدی گردد!

سایر رشته هایی هم که ورزشکاران ما در آنها موفق به کسب مدال نشدند دوچرخه سواری ، جودو ، کانویینگ و شنا بودند . بجز جودو ، در هیچ یک از رشته ها سابقه کسب مدال پارالمپیک نداشتیم و کسی هم انتظار کسب مدال نداشت . متاسفانه در جودو مشابه همان شرایطی که بر ورزشکاران سالم ما حاکم شده و باعث شده تا در سال های اخیر در کسب نتیجه در میادین مهم ناموفق باشند ، در تیم جودو نابینایانمان هم دیده می شود و به نظر می رسد باید تغییری اساسی در روند آموزش ، تمرینات و اردوهای ورزشکاران سالم و معلول ایران در رشته جودو در همه سطوح و سنین داده شود .

یک سری از کشورهایی که در رقابت های المپیک قدرتمندانه ظاهر می شوند و برای کسب مدال های متعدد و جایگاه های بالای جدول رده بندی مدالی تلاش می نمایند ، چنین ویژگی ایی را در پارالمپیک ها یا اصلاً ندارند و یا در مقیاس کمتری سرمایه گذاری می کنند ؛ آمریکا ، ژاپن ، فرانسه ، مجارستان ، جامائیکا ، کرواسی ، قزاقستان و ... از این دست کشورها هستند که می توانیم ادعا کنیم در مقایسه با امکانات و بودجه های عظیمی که برای ورزششان اختصاص می دهند ، سهم کمتری را نسبت به ایران در اختیار ورزشکاران معلولشان می گذارند!!!

مرکز انجمنهای تخصصی

المپیک 2016 ریودوژانیرو

Re: المپیک 2016 ریودوژانیرو

Re: المپیک 2016 ریودوژانیرو

Re: المپیک 2016 ریودوژانیرو