مرکز انجمنهای تخصصی

صدای خش خش برگها در گوشم می پیچد.

متن نمایش زندگی ام را دوباره می خوانم. نقشم سنگین است . نقش یعنی مسئولیت.

من آدم مسئولی نیستم . ازهمان اول هم با مسئولیت و تمام بند و بساطش مشکل داشتم.در این دنیا حتی زنده ماندن هم یعنی مسئولیت .مسئول خود بودن، مسئول رویاها، مسئول آینده ای که احتمالا مثل باقی چیزهای دیگرمتعلق به تو نیست. من دنیا را و آدم های خوب و بدش را دوست دارم . من از دنیا و آدم های خوب و بدش می ترسم .من رسما دلم نمیخواهد زنده باشم . من از زنده بودن هم میترسم .من دارم نتایجی را که قرار بود از زندگی بگیرم میگیرم . زودتر از موعد مقرر شده. نمیدانم وقتی به نتایج زندگی ام ، روی زمین برسم چه میشود. من حتی از آن اتفاق هم میترسم.هیچ چیز جدیدی وجود ندارد. حس میکنم تمام چیزهای جدید را، آدم های جدید را، اتفاقات جدید را ، خود زندگی را قبلا جایی تجربه کردم. در یک زمان و مکان دیگر.

احتیاج دارم که با او صحبت کنم . روز مشاوره دوشنبه است، 3 روز دیگر. من باید یک سری چیزها را به او بگویم .

من از این دنیا هیچ چیز نمیخواهم. من فقط یک شانه میخواهم برای سر گذاشتن ،برای گریستن .

بی ترس

بی واهمه

با تمام وجود.

5 شنبه میروم سر میگذارم بر شانه ی کوهستان . آنجا امن است . آنجا بهشت روی زمین من است .یک بهشت آسمانی . آسمان این روزها اثبات میکند که برای همراهیم آماده است . تنها باید رفت .

وقتي که قاطي ميکنم طوفاني از آتشيم

از گرگ شب دريده تر دشمنا رو تيکه پاره ميکنم.

به من ميگن سرود سبز شمشير رو از روي مي تازم

وقتي که بارون مي باره بدان که دارم مي تازم

دشمن و استعمارو با خاک و خون يکسان ميکنم

شعار ما آزادگي با وعده آزادي مخالف مخالفيم

اين سروده از من بود براي دشمنانم 8-)

براي تمام دوستان صلح و برادر و مرامم

KARIM,
خیلی قشنگ بود
sardar,
مال شما هم همینطور هستم باهات

bmyazdani, جان

اینم دو تا عکس عشقی

فکر نميکنين يکم از موزوع ÷رت شدين؟

نمی دانم از فراق تو بنالم يا از غريبی خودم؟
نمی دانم تورا بخوانم که بر گردی ياخودم رادعاکنم که بيايم؟

از اين بسوزم که نيستی يا از آن بنالم که چرا هستم؟

هيچ می گويی اسيری داشتی حالش چه شد، خسته ی من نيمه جانی داشت احوالش چه شد.

دلم تنگ است، نميدانم ز تنهايي پناه آرم كدامين سوی .

پريشان حالم و بي تاب مي گريم و قلبم بي امان محتاج مهر توست .

نميدانی چه غمگين رهسپار لحظه های بی قرارم من به دنبال تو همچون كودكی هستم ومعصومانه می جويم پناه شانه هايت را كه شايد اندكی آرام گيرد دل.

دلم تنگ است وتنهايي به لب می آورد جانم بيا تا با تو گويم از هياهوی غريب دل كه بی پروا تلنگر ميزند بر من و می گويد به من نزديك نزديكی به دنبال تو ميگردم ، به سويت پيش می آيم ، چه شيرين است پر از احساس يك خوشبختی نابم

ببين دارم گريه ميکنم برای فاصله هايی که آمدند و بی هيچ سلام و سوالی ميان

سادگيهای ما نشستند. برای ابرهای پر بارانی که آمدند که آمدند و تا بی نهايت

علاقه ما سايه انداختند. بگذار انقدر باران ببارد تا گلوگاه گريه از آوار اين ترانه های

خيس لبريز شود.

نگران نباش به هيچ جای اين آسمان ساده صبور بر نميخورد اگر گه گاه پلکهای

خسته و خاموش من برای بيقراری نيامدنت ببارد. حالا ديگر عابران خواب گرد هم

اندازه علاقه را ميدانند.با سر انگشتان خسته بر سينه ديوار اين کوچه های بيقرار

مينويسند.

ميدانم تو هم ميدانی که چه ساده دل کنديم از حرمت اين همه عادت و علاقه

راستی چرا رفتيم ؟ چرا بر نگشتيم؟ در کجای خلوت اين کوچه های بی در رو

جا مانديم؟ پس من اين همه نامه بی نشانی را کجا برای که نوشتم؟

به همين سادگی يادمان رفت قرار هميشه در کنار مجاورت چکه های باران؟

چگونه فراموش کرديم ؟

حالا رويای گريه نشين بغض نکن بخند ميخواهم برايت از قرار قديمی قلبها بگويم

که هميشه يکی ميماند و چشم به راه ديگری خط به خط کتاب فاصله ها

ميشمرد. هميشه يکی مينشست و ترانه هايش را بی ديگری تعبير ميکرد. انقدر

مينوشت تا نيمه گمشده اش از ابتدای يکی از همين ترانه ها طلوع کند.

خودت بهتر ميدانی که هميشه تو ميرفتی و من ميماندم. ميماندم و به انتظار تو

لحظه های خوب گريه را بی نهايت بار مرور ميکردم .


susan

اي کاش قبل از اين که بيش از اندازه دير شود پي به اشتباهاتمان ببريم. مي گويند هميشه راهي براي بازگشت است ولي آيا به راستی هميشه راهي وجود دارد؟؟؟
هيچ وقت براي چيزي که از دست داديم ناراحت نباشيم ، مراقب باشيم چيزهايي که داريم را از دست ندهيم.
هميشه به خداوند بايد اميد داشت او مي داند که چه کار به صلاح ماست و چه کار به صلاح ما نيست.
پس از خدا هيچ وقت گله مند نباشيم.

وقتي دلتنگ شدي به ياد بيار کسي رو که خيلي دوست داره، وقتي نا اميد شدي به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي، وقتي پر از سکوت شدي به ياد بيار کسي رو که به صدات محتاجه، وقتي دلت خواست از غصه بشکنه به ياد بيار کسي رو که تو دلت يه کلبه ساخته، وقتي چشمات تهي از تصوير شد به ياد بيار کسي رو که حتي توي عکسش بهت لبخند ميزنه...

دلم به وسعت چشمهاي عاشقت تنگ است
ولـــي خطوط فاصلـه؛ چه پـررنگ است
تمام غصه ي من؛ بي كسي وتنهايي است
ولــــي اميـد رسيدنم چقدركمـــرنگ است
دگـــــر؛نخواهـم ديد آن،چشمهاي زيبا را
دلـــم بـراي نگـــاهت، چقـدر دلتنگ است

ines و najmeh تو اين فروم دلتون از همه پر تره چرا؟