مرکز انجمنهای تخصصی

یک شب کنار شمعی، تا صبح دم نشستم

او گریه کرد می سوخت، من هم زغم شکستم


در آن شب سیه رو، یادم به چشمت افتاد

آن مستی نگاهت، بر روی چشمم افتاد


آهسته اشکی آمد، پایین ز دیدگانم

گویی به شعله آمد، شمع درون جانم


آن قطره اشکم آخر، بر روی شمع لغزید

خاموش گشت آنگه، دودی به ناز رقصید


از طرح دود آن شمع، در آن سیاهی تار

شعری نوشته می شد، آهسته روی دیوار


دل می تپد به سینه، با یاد روی دلدار

هر جا که هستی یارم، باشد خدانگهدار

خواستم ديگر عاشق نباشم .

خواستم رنگ عشق را از زندگيم پاک کنم .

خواستم دل ببرم از هر آنچه با عاطفه نسبتی دارد .

اما ...

چقدر سخت است دوست داشتن و فراموش کردن !

چقدر تلخ است طعم عشق چشيدن و ترک آن !

چقدر مشکل است دل سپردن و دل بريدن !

آه عشق

چه زيباست.......

درون کوچه ی قلبم چه غمگینانه مییچد

صدای تو که می گفتی به جز تو دل نمیبندم

فریب وعده هایت را ندانستم ...

ولی اکنون به یاد وعده های تو میان گریه می خندم!!!!

برو دیگر که دل از غم رها کردم....

خداحافظ..خداحافظ که دیگر برنمیگردم....

تو بودی آسمان من غمت هم سایه ی قلبم

ولی خورشید چشم تو به بام دیگری سر زد

قسم بر سوز پنهانم تو را دیگر نمی خواهم....

که از بام دو چشم تو پرستوی دلم پر زد

برو دیگر که دل از غم رها کردم

خداحافظ ...خداحافظ...که دیگر بر نمیگردم....

هیچکس تنهاییم را حس نکرد

لحظه ویرانیم را حس نکرد

در تمام لحظه هایم هیچکس

وسعت حیرانیم را حس نکرد

آن که سامان غزلهایم از اوست

بی سر و سامانیم را حس نکرد

شب ها چشمانم میعادگاه اشک می شوند و غم همنشین قلبم.دوباره بغض های خسته و کهنه اسیر گلوی سردم می شوند.ای کسی که در حکایت شب پنهان شده ای به عظمت آبی دلم نظری کن و ببین که این دل چه عاشقانه می تپد فقط در انتظار آمدن تو.......کاش بیایی...

من سکوت رو دوست دارم بخاطر ابهت بی پايانش...
فرياد رو می پرستم بخاطر انتقام گمگشته در عصيانش...
فردا رو دوست دارم بخاطر غلبه اش بر ((فلک کجمدار...))
پائيز رو می پرستم بخاطر عدم احتياج،عدم اعتنايش به بهار...
آفتاب رو دوست دارم به خاطروسعت روحش...که شب ناپديد می شود
تا ماه فراموش کند.حقيقت تلخی رو که از او نور می گيرد.
زندگی:ايده ال من است و من آن را تقديس می کنم، به خاطر اين که
روزی هزار بار نابودش می کنند اما، هرگز نميميرد...

"دیگر ساعتی بر دست ِ من نخواهی دید! من بعد عبور ِ ریز ِ عقربه ها را مرور نخواهم کرد!
وقتی قراری ما بین ِ نگاه ِ منو بی اعتنایی نگاه ِ تو نیست،ساعت به چه کار ِ من می اید؟
می خواهم به سرعت ِ پروانه ها پیر شوم!مثل ِ همین گل ِ سرخ ِ لیوان نشین،که پیش از پریروز شدن ِ امروزمی پژمرد!دوست دارم که یک شبه شصت سال را سپری کنم،بعد بیایم و با عصایی در دست،کنار خیابانی شلوغ منتظرت شوم،تا تو بیایی،مرا نشناسی،ولی دستم را بگیری و از ازدحام ِ خیابان عبورم دهی!حالا می روم که بخوابم!خدا را چه دیده ای!شاید فردابه هیئت پیرمردی برخواستم!تو هم از فردا،دست ِ تمام پیرمردان ِ وامانده در کنار ِ خیابان را بگیر!دلواپس نباش!آشنایی نخواهم داد!قول می دهم آنقدر پیر شده باشم،که از نگاه کردن به چشمهایم نیز،مرا نشناسی!!!!"

کلام چیست؟

رفت.........
تموم شد.........
باختم!!!!!!!!........


اندکی صبر سحر نزدیک است ...


تو رفتی و من هستم
همان دیوانه ی دیروز
همان مردی که می دیدی
ولی هرگز نفهمیدی


گاهی باید جدایی را پذیرفت و دم نزد
گاهی تنهایی
تنها ترین چیزی است که انسان می خواهد
تنها خواهم ماند
مانند هر روز های دیروزم

فاصله تنها چیزی بود که من فهمیدم
و هر بار دور تر از قبل
من مسافری بیش نبودم
و زمان رفتن خیلی نزدیک تر از آن بود
که می پنداشتم

من نخواهم شکست
اما اندکی ترک خواهم خورد

مرگ را بگویید کسی اینجا به انتظار ایستاده
مرگ را بگویید
من هستم
کسی که میعاد گاه را ترک نکرده است

من از خورشید آموخته ام
سوختن و تکرار را
در آب دیدم خداوند هست
من خداوند را فهمیده ام

چشمانم از آسمان بارانی ترند
اما گلویم هنوز
سکوت می نوشد

من بغض خواهم کرد
اما
اشک نخواهم ریخت

دار تنهایی من رنگین است
آن قدر رنگ وا رنگ
که نخواهی دانست
من در کجای این همه زشتی نشسته ام

تاریک تر از شب و
شکسته تر از پیری
تنها تر از خداوند حتی
هستم

نیرنگ چشمانت مرا شکست
صدایی نخواهی شنید هیچ گاه
اما
بدان همین که من
شکسته ام...

کوچک که بوديم چه دل هاي بزرگي داشتيم


اکنون که بزرگيم چه دلتنگيم


[External Link Removed for Guests]


کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش را


از نگاهش مي توان خواند


اما اکنون اگر فرياد هم بزنيم کسي نمي فهمد


و دل خوش کرده ايم که سکوت کرده ايم


سکوت پر بهتر از فرياد تو خاليست


دنيا را ببين... بچه بوديم از آسمان باران مي آمد
بزرگ شده ايم از چشمهايمان مي آيد!!
بچه بوديم دل درد ها را به هزار ناله مي گفتيم همه مي فهميدند
بزرگ شده ايم درد دل را به صد زبان به كسي مي گوييم ...هيچ كس نمي فهمد

چرا وقتی آدم تنها میشه
غم و غصه اش قد یه دنیا میشه
میره یه گوشهء پنهون می شینه
اونجا رو مثل یه زندون می بینه
غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخواهی بجمبی پیرت میکنه
وقتی تنها میشم اشک تو چشم هام پر میزنه
غم میاد یواش یواش خونه ء دل در میزنه
یاد اون شبها میافتم زیر مهتاب بهار
توی جنگل ، لب چشمه می نشستیم من و یار
غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخواهی بجمبی پیرت میکنه
میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمیشه
دل این آدما زشته دیگه زیبا نمیشه
حالا باد داره زاغ ابر ها رو چوب میزنه
اشک ابرها زیاد ولی دریا نمیشه
غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخواهی بجمبی پیرت میکنه