مرکز انجمنهای تخصصی

در کيش ما تجرد عنقا تمام نيست
در قيد نام ماند اگر از نشان گذشت

تا نگردي آشنا زين پرده رازي نشنوي
گوش نامحرم نباشد جاي پيغام سروش

حافظ

شبي که آواز ني تو شنيدم***چو آهوي خسته پي تو دويدم
دوان دوان تا لب چشمه رسيدم***نشانه اي از ني و نغمه نديدم

من غريب خلوت تنهايي ام**********سوزد از غم سينه سودائي ام

مسلسل زلف عنبر بار دارد ... مکحل نرگس خمار دارد
ز ابروي کنمد و تبر مزگان ... چو فايز کشته بسيار دارد

دل تنگ و دست تنگ و جهان تنگ و كار تنگ
از چارسو گرفته مرا روزگار تنگ

گر يک نفست ز زندگاني گذرد ... مگذار که جز بشادماني گذرد
هشدار که سرمايه سوداي جهان ... عمراست چنان کش گذراني گذرد .

دلم مي خواست سقف معبد هستي فرو مي ريخت
پليدي ها و زشتي ها به زير خاک مي ماندند
بهاري جاودان آغوش وا مي کرد
جهان در موجي از زيبايي و خوبي شنا مي کرد

در اين شب سيه که فرو مرده شمع ما
اي مه چراغ کلبه من باش ساعتي

يا رب اين شمع دل افروز ز کاشانه کيست
جان ما سوخت بپرسيد که جانانه کيست

حافظ

تا سر زلف تو دست نسیم افتاده است
دل سودازده از غصّه دو نیم افتاده است

هر چند که در کوي تو مسکين و فقيريم
رخشنده و بخشنده چو خورشيد منيريم