مرکز انجمنهای تخصصی

دلا تا کي در اين زندان فريب اين وآن بيني
يکي زين چاه ظلماني برون شو تا جهان بيني

ياران چو به اتفاق ميعاد کنيد *** خود را به جمال يکدگر شاد کنيد
ساقي چو مي مغانه در کف گيرد *** بيچاره فلان را به دعا ياد کنيد

هرگز زدل سوخته آهي نکشيديم
آهي که بود شکفه زماهي نکشيديم
بي پشت و پناهيم و بدين خوش که حريفان
ديدند که خود را به پناهي نکشيديم

با پوزش خدمت عزيزان باور کنيد تقصير من نبود جايگزين شعربالا

دوست دارم شمع باشم در دل شبها بسوزم
روشني بخشم به جمعي و خودم تنها بسوزم

ما با مي و مستي سرتقوي داريم
دنيا طلبيم و ميل عقبي داريم
کي دنيي و دين هر دو بهم جمع شوند
اين است که ما نه دين نه دنيا داريم

مي خور که ز دل کثرت و قلت ببرد
و انديشه هفتاد و دو ملت ببرد
غفلت چه کني ز کيميايي که از او
يک جرعه خوري هزار علت ببرد

دائم گل اين بستان شاداب نميماند
درياب ضعيفان را در وقت توانايي
در دايره قسمت مانقطه پرگاريم
لطف آنچه تو انديشي حکم آنچه تو فرمايي

يارب اين نوگل خندان که سپردي به منش
مي سپارم به تو از دست حسو چمنش

شبي ياد دارم که چشمم نخفت **** شنيدم که پروانه با شمع گفت

تعمير ما از آب و گل عشق کرده اند ايمن زسيل حادثه باشد اساس ما
عرياني است کسوت آزادگان عشق زيبنده نيست برتن هر کس لباس ما
همت نگر که پيش تو با يک جهان اميد هرگز نشد گشوده لب التماس ما

اي بي خبر بکوش که صاحب خبر شوي * * * * * تا راهرو نباشي که راهبر شوي

يا وفا يا خبر وصل تو يا مرگ رقيب
بود آيا که فلک زين دو سه کاري بکند