مرکز انجمنهای تخصصی

ما مرد زهد و توبه و طامات نيستيم **** با ما به جام باده صافي خطاب کن

نيست بر لوح دلم جز الف قامت دوست
چه کنم حرف دگر ياد نداد استادم

مارا رها کنید در این رنج بی حساب/ با سینه ای پاره پاره و دلی کباب

بگذار که بر شاخه اين صبح دلاويز بنشينم و از عشق سرودي بسرايم
آنگاه به صد شوق ، چو مرغان سبک بال ، پر گيرم از اين بام و به سوي تو بيايم

ما را سر باغ و بوستان نيست هر جا که تويي تفرج آنجاست

تا ابد معمور باد اين خانه کز خاک درش * * * * هر نفس با بوي رحمن مي وزد باد يمن

نازها زان نرگس مستانه اش بايد کشيد اين دل شوريده تا آن جعدوکاکل بايدش
ساقيا در گردش ساغر تعلل تا به چند دور چون با عاشقان افتد تسلسل بايدش

شد آنکه اهل نظر بر کناره مي رفتند * * * * هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش

شاهد آن نيست که مويي ومياني دارد
بنده طلعت آن باش که آني دارد

دل و جانم بخيال سرزلف تو بسوخت گر گوا بايدت اينک نفس مشکينم
بنده آصف عهدم دلم آزرده مکن که اگر دم زنم از چرخ بخواهد کينم

مژگان تو تا تيغ جهانگير برآورد * * * * * بس کشته دل زنده که بر يکدگر افتاد

دوش وقت سحر از قصه نجاتم دادند...........واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند