مرکز انجمنهای تخصصی

امشب خیلی دلم گرفته این دوتا قطعه رو فرستادم:
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
چشم من بیا من و یاری بکن گونه هام خشکیده شد کاری بکن
غیر گریه مگه کاری میشه کرد کاری از ما نمیاد زاری بکن
اون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد دل من تا قیامت گریه می خواد
هر چی دریا رو زمین داره خدا با تموم ابرهای آسمونا
کاشکی میداد همه رو به چشم من تا چشام به حال من گریه کنن
اون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد دل من تا قیامت گریه می خواد
قصه گذشته های خوب من خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن
حالا باید سر رو زانوم بزارم تا قیامت اشک حسرت ببارم
دل هیچکی مثل من غم نداره مثل من غربت و ماتم نداره
حالا که گریه دوای دردمه چرا چشمم اشک شو کم میاره
خورشید روشن ما رو دزدیدن زیر اون ابرای سنگین کشیدن
همه جا رنگ سیاه ماتمه فرصت موندنمون خیلی کمه
اون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد دل من تا قیامت گریه می خواد
سرنوشت چشاش کوره نمیبینه زخم خنجرش میمونه تو سینه
لب بسته سینه ی غرق به خون قصه ی موندن آدم همینه
اون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد دل من تا قیامت گریه می خواد
----------------------------------------------------------------------------
ای که بی تو خودمو تک و تنها میبینم هر جا که پا میزارم تورواونجا میبینم
یادمه چشمای تو پر درد و غصه بود قصه غربت تو قد صدتا غصه بود
یاد تو هرجا که هستم با منه داره عمر من وآتیش میزنه
تو برام خورشید بودی توی اون دنیای سرد گونه های خیسم و دستای تو پاک میکرد
حالا اون دستا کجاست اون دوتا دستای خوب چرا بی صدا شده لب قصه های خوب
من که باور ندارم اون همه خاطره مرد عاشق آسمون و پشت یک پنجره مرد
آسمون سنگی شده خدا انگار خوابیده انگار از اون بالاها گریه هامو ندیده
یاد تو هرجا که هستم با منه داره عمر من وآتیش میزنه

اينبار:

رفتن

از آن تو

و ماندن براي من

کاش سهم تو هم: مان...

نه اين کلمه هيچ گاه نبايد کامل مي شد

محکوم بود به حرام

و لبانم نجاستش را به ترسيم نتوانست

susan

سعادت، خوشبختي نيست.
خوشبختي داغ و پرهيجان است و مي‌تواند بر مبناي چنين خاصيتي به سردي و ملال‌آوري نيز بگرايد و كسل كننده شود.
اما سعادت از جنس بودن است، هر چه بيش‌تر وجود را در هستي گسترانده شود و يگانگي صورت پذيرد، سعادتمندي بيشتري حاصل خواهد شد.
هستي براي انسان خوشبخت، موضوعي براي تفكر است، اما انسان سعادتمند در هستي حضور مي‌يابد.
انسان خوشبخت، ديگران را كارابزاري براي پيشبرد امور خويش مي‌بيند، اما فرد سعادتمند، ديگران را نيز زنده و پرشور و هر آنچه هستند خواهد ديد و شناخت.
انسانهاي خوشبخت داراي ايست وجوديند، اما سعادتمند، سيال و جاري و ترانه‌خوان است

امروز به اين فکر می‌کردم که " تو " چه می‌تواند باشد !

توی يک فيلم ديدم دو تا آدم هی به هم می‌گفتند : " تو " را دوست دارم .

اينکه آدم کسی را دوست داشته باشد و بگويد خيلی خوب است

شبيه قلقلک خفيف می ماند

خوش به حال " تو " که همه دوستش دارند

خيلی خوب بود اگر خدا به جای اينکه من را من کند، من را " تو " می‌کرد

آنوقت همه من را دوست داشتند

نه .... حسودی کار خوبی نيست

همان " تو " هر کی که هست " تو " باشد بهتر است

خب من هم " تو " را دوست دارم از اين به بعد

حتماً " تو " خوب است که همه دوستش دارند !

حالا نمی‌دانم اينکه آدم کسی را دوست دارد يعنی چه ؟

ولی مدتهاست که حس می‌کنم تمام دوست داشتن‌هايم توی يک جايی از بدنم قلنبه شده است

کلافه‌ام ... خدايا اين دوست چيست که اينقدر من دارمش ؟

پس کجاست ... !

آسمان ابریست ... مثل رختخواب بچه‌ها می‌ماند

آدم نمی‌داند خشک است يا خيس

ولی نگاهش که می‌کنی احساس نرمی به آدم دست می‌دهد

شبيه همان احساسی که وقتی کسی " تو " را دوست دارد آن طوری می‌شود

دوست دارم خودم را توی اين نرمی رها کنم

ساعت می‌تيکد, ساعت می‌تاکد

خوابم گرفته باز

خواب از وقتی فهميده من در آغوش کشيده شدن را دوست دارم محکم می‌کشدم در

آغوشش آغوش خواب گرم است

مثل آغوش باران

مثل " تو

روزي تصميم گرفتم كه ديگر همه چيز را رها كنم . شغلم ‏را، دوستانم را، زندگي ام را و ...!

به جنگلي رفتم تا براي آخرين بار با خدا ‏صحبت كنم. به خدا گفتم: آيا مي ‏ تواني دليلي براي ادامه زندگي برايم بياوري؟

و جواب ‏او مرا شگفت زده كرد؛ او گفت: آيا درخت سرخس و بامبو را مي ‏ بيني؟!

پاسخ دادم: بلي.

فرمود : ‏هنگامي كه درخت بامبو و سرخس راآفريدم، به خوبي ازآنها مراقبت نمودم. به آنها نور ‏و غذاي كافي دادم. دير زماني نپاييد كه سرخس سر از خاك برآورد و تمام زمين را فرا ‏گرفت اما از بامبو خبري نبود. من از او قطع اميد نكردم. در دومين سال سرخسها بيشتر ‏رشد كردند و زيبايي خيره كننده ‏ اي به زمين بخشيدند اما همچنان از بامبوها خبري نبود .‏من بامبوها را رها نكردم. در سالهاي سوم و چهارم نيز بامبوها رشد نكردند، اما من ‏باز از آنها قطع اميد نكردم. در سال پنجم جوانه كوچكي از بامبو نمايان شد. در ‏مقايسه با سرخس كوچك و كوتاه بود اما با گذشت 6 ماه ارتفاع آن به بيش از 100 فوت ‏رسيد. 5 سال طول كشيده بود تا ريشه ‏ هاي بامبو به اندازه كافي قوي شوند. ريشه هايي ‏كه بامبو را قوي مي‏ ساختند و آنچه را كه براي زندگي به آن نياز داشت فراهم مي ‏كرد.

خداوند در ادامه فرمود: آيا مي ‏ داني در تمامي اين سالها كه تو درگير مبارزه با ‏سختيها و مشكلات بودي در حقيقت ريشه هايت را مستحكم مي ‏ساختي. من در تمامي اين مدت ‏تو را رها نكردم همانگونه كه بامبو ها را رها نكردم. ‏هرگز خودت را با ديگران ‏مقايسه نكن؛ بامبو و سرخس دو گياه متفاوتند اما هر دو به زيبايي جنگل كمك مي ‏ كند.

زمان تو نيز فرا خواهد رسيد تو نيز رشد مي ‏ كني و قد مي ‏ كشي! از او پرسيدم: من ‏چقدر قد مي‏ كشم. ‏در پاسخ از من پرسيد: بامبو چقدر رشد مي ‏ كند؟ جواب دادم : هر ‏چقدر كه بتواند.

گفت : تو نيز بايد رشد كني و قد بكشي، هر اندازه كه ‏بتواني!

سلام
essi10, واقعا زيبا بود.
کاملا درست است هر کس به اندازه اي رشد مي کند که بتواند. هر کس به اندازه خودش مي تواند به رشد و تکامل برسد.

ARMIN نوشته شده:سلام
essi10, واقعا زيبا بود.
کاملا درست است هر کس به اندازه اي رشد مي کند که بتواند. هر کس به اندازه خودش مي تواند به رشد و تکامل برسد.

آرمين جان قابلي نداشت