etteb نوشته شده:من نمي دونم چرا شما همه را دروغگو مي دانيد؟
مگه شما مي خواهي پول خريد اين جنگنده ها رو بدي كه اين قدر موضع گيري مي كني؟
چه معني داره ؟ اصلا خود شما مي دوني بوجه ي نيروي هوايي دقيقا چه قدره ؟
از این جهت که دیدم هیچکس به شما پاسخی نگفته است، بخودم اجازه دادم که این توضیح مختصر را به شما و دوست عزیز دیگری بنام Yasserکه حرف شما را تأیید کرده است، عرض کنم که در پاسخ به پرسش شما یعنی اینکه چه کسی پول خرید جنگنده ها را می پردازد، باید بگویم که این پولها متعلق به تمام مردم ایران است. تمام مخارج ارتش را مردم می پردازند، همین مردم هم هستند که دستگاههای ارتش را براه می اندازند و گاهی گداری هم در این راه کشته می شوند. ارتش ، سپاه و بسیج و غیرو همه از مردم هستند و متعلق به مردم ایران هستند. خود دولت جمهوری اسلامی هم جزء اموال عمومی مردم ایران است. تمام سفارتخانه ها در خارج از کشور متعلق به مردم ایران است و هزینه اش را مردم می پردازند.
بنابراین هر بار که خریدی در این زمینه انجام می گیرد این مردم ایران هستند که می پردازند - حالا چه آشکار باشد و چه مخفیانه ، هر فرد ایرانی می تواند حساب کند که چقدر از جیبش رفته است. و اگر بخواهیم اندکی با فرضیات فیزیک کوآنتوم سرو کله بزنیم، می توانیم گاهی گداری به این نتیجه برسیم که تمام مخارج از جیب یک نفر و در عین حال از جیب تمام مردم هزینه شده است. امیدوارم که در این زمینه هیچ ابهامی وجود نداشته باشد.
در ضمن یا خواندن مجدد نشریات دربارۀ سوخوی 30 ، کاشف به عمل آمد که این مدل دو نفرۀ سوخوی 27 است و تفاوت زیادی با آن ندارد. کشورهای الجزایر، چین، اندونزی، هند، مالزی، ونزوئلا و ویتنام از خریداران این نوع هواپیما بوده اند. نخستین پرواز آزمایشی آن بسال 1989 و در سال 1996 وارد خدمت می شود. به این معنی که با آخرین هواپیماهای شکاری نسل جدید حدود یازده سال فاصله دارد. البته تحولات تکنولوژیک با سال قابل اندازه گیری نیست. مطمئنا خرید 250 سوخوی 30 شاید برای نیروی هوایی ایران تحول بزرگی بحساب بیاید.ولی تصور نمی کنم که با اف 22قابل مقایسه باشد. در هرصورت گویا که سوخوی سی را با اف 15 آمریکایی مقایسه کرده اند. و یادمان باشد که یکی از دوستان همین سایت در مورد سقوط دو سوخوی 27 در هند صحبت می کرد که این نوع هواپیما چندان موفق نبوده است. حالا باید حساب کنیم که اگر این ده یا پانزده میلیارد دلار در ساختارهای پژوهشی داخل کشور وارد می شد چه نتیجه ای می داد. و یا اگر چهار میلیارد دلار از آن صرف ایجاد مدارس شبانه روزی برای کودکان و نوجوانان فقیر ایرانی می شد در دراز مدت چه میوه ای ببار می آورد؟ در هر صورت بخش اعظم مدارس ایران پر جمعیت است و از نظر ایمنی هم بسیاری از آنها در مقابل زلزله مقاوم نیستند. از دفاع غیر عامل دیگر نمی گویم. اینطور که بنظر می رسد اسرائیلیها زودتر از مردم ایران از این خرید آگاه شده اند.
البته متاسفانه 
