مرکز انجمنهای تخصصی

در این دنیا که گه گه که که که که شود ناگه
مشو غره به امروزت که از فردا نه ای اگه
گه مخفف گاه و که مخفف کاه و کوه

sandbad اين جمله بسيار زيبايي هست فکر کنم از سعدي که مي‌گه در اين دنيا که ناگهان کاهي تبديل به کوه و کوهي تبديل به کاه مي‌شود به امروز خود مغرور نباش که از آيندهآگاه نيستي
اما فکر نمي‌کنم بشه اون رو شعر حساب کرد

حالا شما یه جوری قبول کنید وزن و قافیه که داره

سلام
sandbad, هر جمله اي که وزن و قافيه دارد نمي شود به آن شعر گفت ولي چيزي که نوشتي شعر است.

سلام دوستان
ممنون از شعرهای بسیار زیباتون که انتخاب رو برای من سخت میکنه

شعر منتخب این هفته به Farhad3614, اختصاص پیدا می کنه:

دل چو افسرده شد از سينه برون بايد كرد
مرده هر چند عزيز است نگه نتوان داشت

من به نوبه ی خودم تبریک می گم و امیدوارم شاهد فعالیت هرروزه ی شما باشیم

قبل از اینکه ادامه بدیم لازم می دونم به sandbad, این نکته رو بگم که جمله ای که شما استفاده کردین کاملا یک شعر محسوب می شه که از صنعت واج آرایی هم خیلی خوب استفاده کرده.
فقط یک حرف "و" جا گذاشتید که رساندن مفهوم رو سخت می کنه:

در این درگه که گهگه که که و که که شود ناگه
مشو غره به امروزت که از فردا نه ای آگه

که مفهوم اون هم Mahdi1944, زحمتش رو کشیده و خیلی کامل و واضح معنی کرده.

باز هم از همه تون تشکر می کنم و ادامه می دم به امید اینکه معلومات مون بیشتر بشه:


همچو فرهاد بود کوه کنی پیشه ی ما
کوه ما ریشه ی ما تیشه ی ما پیشه ی ما

الا یا ایها الساقی ادر کاساً ونا ولها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

اه از اين جور و تظلم كه در اين دامگه است
واه از ان عيش و تنعم كه در ان محفل بود

دل می رود ز دستم صاحبدلان خدارا
دردا که راز پنهان خواهد شد اشکارا

اگر رفيق شفيقي درست پيمان باش
حريف خانه و گرمابه و گلستان باش

شب تاریک و بیم موج وگردابی چنین هایل
کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها

ان يار كزو خانه ي ما جاي پري بود
سر تا قدمش چون پري از عيب بري بود

دل چو خالي شود از عشق، به دورش انداز
شيشه بي‌باده چو گرديد، شكستن دارد