براي زدن تانکها عموما دو نوع سلاح اصلي وجود دارد که يکي تفنگهاي ضد تانک و ديگري موشکهاي ضد تانک هستند.
مورد اول که تقريبا امروزه به درد نميخورد پس در موردش چيزي نميگم.
اما مورد دوم به دو دسته تقسيم ميشود که عبارتند از موشکهاي تک مرحله اي و موشکهاي چند مرحله اي.
موشکهاي تک مرحله اي که در ابتدا داراي سيستم هدفگيري اپتيک بودند عمدتا سبک و داراي بردي محدود بين 100 الي 500 متر بودند که قدرت نفوذ آنها در زره تانک چيزي در حدود 100 الي 500 ميليمتر بود.
مشهورترين اين نوع سلاحها همان RPG-7 خودمان هست.
ولي با پيشرفت تکنولوژِي بکار رفته در تانکها اجبارا موشکهاي ضد نيز بزرگتر ، قويتر و سنگينتر به همراه سيستمهاي هدفگيري جديد مانند هدايت بي سيم و بعدا هدايت تلويزيوني و در نهايت هدايت ليزري شدند.
اين گونه موشکها در ابتدا تک مرحله اي بودند ولي به دليل اختراع زره هاي ترکيبي و واکنشگر تغييراتي در کلاهک اين موشکها صورت گرفته و اکثرا تبديل به دو مرحله اي شدند.
مشهورترين اين گروه از موشکها در ايران موشک BGM-71 TOW ميباشد و در بين کشورهاي بلوک شرق موشک ماليوتکا از همه مشهورتر و پرکاربردتر هست.
بعدها با ابداع سيستمهاي پيش اخطار مدرنتر و تجهيزات ECM براي ايجاد اختلال بين فرستنده و گيرنده موشکهاي هدايت بي سيم ، سيستم هدايتي TV و ليزر جاي روش قديمي گفته شده را گرفتند.
و غيره
امروزه قويترين زره هاي نصب شده بر روي تانکها بين 500 الي 700 ميليمتر در مقياس RHA مقاومت دارند و به همين دليل سلاحهاي قديمي مانند RPG-7 در اين نوع زره ها يا اثرگذاري ندارد يا هم که آسيب سطحي به آنها وارد مياورد.
با توجه به اينکه اين نوع زره ها از نوع واکنشگر هستند با موشکهاي قدرتمند تک مرحله اي نميتوان براحتي و با اطمينان خاطر آنها را نابود کرد حتي اگر قدرت نفوذ موشک بيش از توان مقاومت زره باشد.
اما با توليد موشکهاي دو مرحله اي براحتي ميتوان چنين زره هايي را منهدم کرد.
به طور مثال مقاومت زره تانک M-1A2 در مقياس RHA تقريبا 600 ميليمتر هست ولي با يک موشک دو مرحله اي با قدرت نفوذ 1000 ميليمتر براحتي چنين تانکي را ميتوان منهدم ساخت.
نمونه چنين موشکهايي عبارتند از AT-14,15,16 و که قدرت نفوذي تا 1200 ميليمتر در زره هاي واکنشگر داراي مواد منفجره (ERA) دارند. نمونه اين موشکها در بلوک غرب عبارتند از نوع ارتقا يافته TOW ، ميلان ، جاولين و ...
