مرکز انجمنهای تخصصی

آریوبرزن گرامی ، از لطف شما متشکرم
انشاا... که سالهای سال از مطالب مفید شما در سایت استفاده کنیم.
در مورد U-534 یک احتمال دیگر هم هست و آن اینکه ممکن است فرمانده زیردریائی پیغام تسلیم را دریافت نکرده باشد که با توجه به اوضاع یک کشور در حال شکست بعید نیست ، ولی در هر صورت وی و پرسنل تحت فرمانش افراد شجاعی بوده اند.
یک سوال دیگر هم دارم "چرا محل شلیک اژدرها از انتهای زیردریائی است ؟ آیا جهت سهولت در هدفگیری است یا دلایل فنی دارد؟"

با سلام

Peyman-Phantom-1351 نوشته شده:در مورد U-534 یک احتمال دیگر هم هست و آن اینکه ممکن است فرمانده زیردریائی پیغام تسلیم را دریافت نکرده باشد که با توجه به اوضاع یک کشور در حال شکست بعید نیست "

پیمان گرامی
در باره U-534 چه قبل از مورد حمله قرار گرفتن و چه بعداز غرق شدن چندین احتمال بیان می شد
که باید آنها را در شرایط زمانی و مکانی خودش بررسی و مورد قضاوت قرار داد.

پروس شرقی، لهستان ،رومانی ، چکسلواکی ، مجارستان ، آلبانی ، بلغارستان و شرق آلمان منجمله برلین به تصرف ارتش سرخ در آمده بود(استالین شخصیت غیر قابل اعتمادی بود حتی خیلی بیشتر از هیتلر و امکان داشت سیل نیروهایش را به سمت غرب و تصرف کامل اروپا روانه کند! در اینصورت چه نیرویی می توانست جلوی 100.000 تانک و 10.000.000 سرباز جنگ دیده و سرمست از پیروزی و تشنه کسب موفقیت های بیشتر را بگیرد؟؟)
جنوب و غرب اروپا در تصرف نیروهای متحد آمریکایی انگلیسی و فرانسوی بود (سربازان و مردمی که از کشمکش های نظامی و سیاسی خسته شده و خواهان بازگشت دوران آرامش و شکوه قبل جنگ بودند)
و فقط بخش کوچکی از شمال غرب آلمان هنوز تصرف نشده و مقاومت می کردو حاضر به تسلیم نشده بود(معلوم نبود به چه امید و هدفی می جنگند آیا دلیل مقاومت آنها ایدئولوژیست یا چیزی در چنته دارند که تا به حال مخفی بوده و یا در حال تکمیل نهایی طرحی جهت جلوگیری از شکست نهایی هستند)
هیتلر و بخش قابل توجهی از مسئولین رده بالای سیاسی نظامی آلمان نازی خود کشی کرده بودند(لااقل اینطور بیان می شد ولی شاید این یک نیرنگ سیاسی است همانند بقیه حقه های آلمانها)
روزولت رییس جمهور آمریکا چند روزی بود که در گذشته و آیزنهاور مسئولیت جنگ را به عهده گرفته بود.(شاید آیزنهاور متعهد به قول و قرارهای روزولت نمی ماند)
ژاپن در خاور دور هنوز شجاعانه می جنگید و افق مشخصی جهت پایان جنگ وجود نداشت
شرکای دیروز(انگلیس ، آمریکا و شوروی) بسیار به هم ظنین بودند ( بخصوص که سرویس های اطلاعاتی آلمان سالها این بد بینی را با انواع شایعات و ترفندها بسط و گسترش داده بودند و هرکدام فکر می کردند آلمانها سرگرم مذاکره با دیگری جهت ختم غائله با هزینه کمتری هستند )
هر کدام از آنها حداکثر سهم ممکن را از این پیروزی استثنایی و بی نظیر در اروپا می خواستند.(انگلیسی ها و آمریکایی ها فکر می کردند روسها را خیلی قوی کرده اند در نتیجه بلشویک ها هم بیش از اندازه پایشان را ، از گلیمشان درازتر کرده اند)
همه منتظر کشف چیزی خارق العاده در این سرزمین صنعتی و رویایی بوند و دستیابی به زیر ساخت های صنعتی و علمی ونظامی و دانشگاهی آلمان برای آنها بسیار هیجان انگیز و مانند کشف سیاره ای جدید بود هواپیماهایی با اشکال عجیب ،بمب های پرنده، تجهیزات مخابرایی و رادیویی و بصری وبمب های شیمیایی و میکروبی و کثیف و................

در نتیجه در همچین جو و فضایی احتمالات زیادی در باره U-534 مطرح بود که تعدادی به شرح زیر است
احتمالات مطروحه:
دارای ماموریت سری و مهم به مکانی نامشخص است
حاوی محموله ای سری و با ارزش است
قصد فرار دادن مسئولین ارشد نازی را دارد
قصد مخفی کردن مدرکی (سیاسی یا نظامی یا علمی و..) را دارد
و...

اما بعد ها همه آنها منتفی شد و آخرین احتمال که وجود محموله با ارزش اقتصادی بالا بود هم در سال 1996 پس از بیرون کشیدن زیر دریایی ار آب هم با آنهمه هزینه و امید، رد شد)

Peyman-Phantom-1351 نوشته شده:یک سوال دیگر هم دارم "چرا محل شلیک اژدرها از انتهای زیردریائی است ؟ آیا جهت سهولت در هدفگیری است یا دلایل فنی دارد؟"

تمامی زیر دریایی های رزمی آلمانی بجز تیپ اولیه آنها (گشت ساحلی(Coastal boats) و پشتیبان ها) دارای تیوب شلیک اژدر هم در سینه و هم در پاشنه بوده اند
به این دلیل که هم هنگام حمله و رویارویی مستقیم و هم هنگام فرار و دور شدن از دشمن توانایی شلیک اژدر را داشته باشند. و این از قابلیت های مهم Uboat ها بوده است.

Peyman-Phantom-1351 نوشته شده: ولی در هر صورت وی و پرسنل تحت فرمانش افراد شجاعی بوده اند.
"

بله تمامی خدمه زیر دریایی های آن دوران انسانهای شجاع و از جان گذشته و آماده مرگ بوده اند
خودتان را اگر جای آنها و در همان شرایط و موقعیت بگذارید متوجه این حرف و سخن می شوید
آنها انسانهایی بودن که ماهها و با شرایط سخت کاری (محروم از حتی دیدن نور خورشید و هوای تازه و نفس کشیدن بدون دود و دم) در تابوت خودشان(قریب به اتفاق) مشغول زندگی و رزم و نبرد با هم دشمن نظامی و هم نفس (آرزوها و آمال ها )و روح (روح انسان با محدودیت منافات و در تضاد است) وجسم خودشان (شرایط خاص تحمیلی زیردریایی)بوده اند

شعار معروف خدمه زیر دریایی های آلمانی( یونیفرم ام- کفن ام و زیر دریایی ام- آرامگاهم و مدفن ام - ژرفای تاریک و سرد دریا هاست
اما روح و افتخاراتم نصیب و هدیه به ملت عزیزم آلمان است)

  و ترجمه از
[External Link Removed for Guests]
[FONT=Tahoma,sans-serif]منتظر طرح نقطه نظرات
علاقمندان به اين تاپيك هستم 
بدرود

هرگونه رونوشت یا نقل قول از مطالب این تایپیک می باید با قید نام سایت سنترالکلوبز(.centralclubs.com) باشد  

بله حتی امروزه هم پرسنل زیر دریائی با خطرات زیادی روبرو هستند.
در قسمتی از برنامه حماسه که از شبکه یک سیما پخش میشود، گزارشی از زیردریائی ارتش بود و بخشی از آن مصاحبه با مسئول بازدید از باتری های زیردریائی بود که ایشان در یک فضای تنگ که یک نفر درازکش به زحمت جای میگرفت وخطر متصاعد شدن گاز از باتریها بود، آنهم در پائینترین قسمت زیردریائی مشغول بکار بود.واقعاً این کار از جان گذشتگی بالائی را میطلبد.

پیرو درج قسمتی از مقاله مزبور در ماهنامه سایت و اشاره مجدد به نام ژنرال alfred jodl حیف ام آمد خوانندگان را از زندگی این افسر مطلع نکنم!


ژنرال "آلفرد جوزف فردیناند یودل" (10 مه 1890 الی 16 اکتبر 1946) [External Link Removed for Guests]


از فرماندهان ارشد نظامی ارتش رایش و رییس ستاد عملیات و فرماندهی نیروهای زمینی آلمان (ورماخت) در طول جنگ دوم جهانی و همچنینین جانشین "ویلهلم گوستاو کایتل"(رییس کل ستاد نیروهای آلمان) بود.
وسر انجام "یودل" بعنوان طرف آلمانی امضا کننده قرارداد تسلیم بلا شرط نیروهای مسلح آلمانی در 7 می 1945 با اختیار تام از طرف "دریادار کارل دونیتس"(آخرین صدر اعظم دوران رایش و جانشین آدولف هیتلر) گردید.



  نامه:
"آلفرد یودل" در سال 1890 در شهر Wurzburg آلمان در خانواده ای نظامی ( پدرش افسر ارشد امپراطوری آلمان بود) بدنیا آمد.
او در دانشکده معروف" افسری مونیخ" در رسته توپخانه تحصیل و در سال 1910 با درجه ستوان دومی فارغ التحصیل شد.
او در سال 1913 با همسرش "ایرما گریفین فون بالیون" (از اشراف سابین) ازدواج نمود .
طی جنگ اول جهانی بعنوان افسر توپخانه دوبار در جبهه غرب زخمی(1914-1916)  

و سپس بعنوان افسر ستاد مدتی را در جبهه شرق گذراند(1917) و پس از شکست آلمان در جنگ در ستاد ارتش باقی ماند.


برادر کوچکترش ژنرال" فردیناند یودل" و عمویش فیلسوف و روانشناس معروف پروفسور "فردریش یودل "و استاد دانشگاه وین بودند.
.
.

.
در سال 1923 با هیتلرملاقات و با او همکاری نزدیکی داشت.




در سال 1935 او رییس بخش دفاع ملی در فرماندهی عالی ارتش شد.



در سال 1938 به دستور مستقیم هیتلر فرماندهی تصرف اتریش و سپس چکسلواکی را بعهده داشت.

او درهنگام تصرف سریع دانمارک و نروژ توسط ارتش رایش نقش مهمی در ستاد فرماندهی ایفا کرد.


او طی جنگ و به دلیل جانشینی "ویلهلم گوستاو کایتل" همواره از مشاوران عالی رتبه ستاد فرماندهی ارتش آلمان و شخص هیتلر محسوب می شد.


او در جریان ترور هیتلر توسط سرهنگ "کلاوس فون استاوفن برگ" در "پناهگاه گرگ " از افسران ستادی حاضر در صحنه بوده و به شدت زخمی و مفتخر به درجه "شجاعت و آسیب دیده گی " گردید.



او در سال 1944 و پس از مرگ همسرش بر اثر ذات الریه (هنگام عمل جراحی) با یکی از دوستان خانوادگیش به نام "لوییز فون بندا" ازدواج نمود.

او پس از امضا قرارداد تسلیم بلاشرط ارتش آلمان

بلافاصله توسط متفقین دستگیر و به اردوگاه اسرای جنگی Flensburg فرستاده شد!


و در دادگاه نورنبرگ متهم به 4 جرم ذیل گردید.
1-توطئه و جنایت علیه صلح
2- کمک و برنامه ریزی جهت آغاز جنگ
3- جنایات جنگی
4- جنایت علیه بشریت


که او از تمامی اتهامات خود را مبرا دانسته و اعلام بی گناهی نمود و نقش خود را در ارتکاب موارد فوق انکار نمود.

البته طی دادگاه نورنبرگ همسرش("لوییز فون بندا") نیز به دفاع از وی پرداخت و حتی در مطبوعات رسمی ، متفقین را متهم به سند سازی ، کتمان حقایق بطور عمد و رفتار خارج از عدالت و حق دفاع مشروع در مورد همسر خود کرد.


"آلفرد یودل" سر انجام در دادگاه فرمایشی نورنبرگ ، در هر چهار مورد اتهام ،گناهکار و محکوم به مرگ با طناب دار گردید .

و در 16 اکتبر 1946 بدون توجه به آخرین درخواست شخصی اش مبنی بر صدور حکم تیر باران ، توسط متفقین به دار آویخته شد.

آخرین کلمات ادا شده قبل از مرگ و گزارش شده درمتن حکم او ، توسط دادستان نظامی متفقین چنین است :
" آلمان من ، آلمان ابدی من ، به تو درود می فرستم "


متفقین جسدش را پس از مرگ سوزانده و به رودIsar ریختند تا مانع ساخت آرمگاه توسط ملی گرا های آلمان گردند.

در 28 فوریه 1953 بر حسب حکم "دادگاه استیناف آلمان ، ژنرال "آلفرد جوزف فردیناند یودل" را از کلیه اتهامات مبرا و حکم بر بی گناهی او داد!

همچنین در همین سال ، قاضی فرانسوی او در دادگاه نورنبرگ به نام" henri donnedieu varbes" صدور حکم او را نتیجه ای اشتباه بر حسب دادههایی اشتباه اعلام کرد!

در 3 سپتامبر 1953 کلیه دارایی های بلوکه شده او به همسر بیوه اش عودت داده شد. و اجازه برپایی آرامگاهی در شان و منزلت اش به او داده شد!!



هرگونه رونوشت یا نقل قول از مطالب این تایپیک می باید با قید نام سایت سنترالکلوبز(.centralclubs.com) باشد

  و ترجمه از
[External Link Removed for Guests]  
[External Link Removed for Guests]
[FONT=Tahoma,sans-serif] [External Link Removed for Guests] 
[FONT=Tahoma,sans-serif]منتظر طرح نقطه نظرات
علاقمندان به اين تاپيك هستم 
بدرود


 

چرا در طول جنگ یک زیر دریایی هرچند هم کم کارآمد بازنشست میشه
خوب می تونست گشت ساحلی باشه یا دست کم باعث اشتباه محاسباتی دشمن و حتی کشوندن شکارچی ها به میادین مین بشه یا با کنترل از را دور (البته برای اون زمان از نوع سیمی )تبدیل به یک اژدر غول پیکر بشه نه؟

isflooloo نوشته شده:چرا در طول جنگ یک زیر دریایی هرچند هم کم کارآمد بازنشست میشه
خوب می تونست گشت ساحلی باشه یا دست کم باعث اشتباه محاسباتی دشمن و حتی کشوندن شکارچی ها به میادین مین بشه یا با کنترل از را دور (البته برای اون زمان از نوع سیمی )تبدیل به یک اژدر غول پیکر بشه نه؟

سلام.
در مورد نظرتون چیزی نمیگم ولی میخوام یک چیز مربوط به نظرتون بگم.
لازم دونستم بگم که آلمان ها در جنگ جهانی دوم وسیله هایی داشتن که بدون سیم با کنترل از راه دور میشد اونارو به قلب دشمن فرستاد.این وسیله ها توشون مواد منفجره خیلی قوی داشتند و روشون پوشیده بود با یک لایه زره از آهن و چرخ هاش هم دقیقا مثل تانک بود.(ریل).تعدادشون کم بود ولی در فرانسه خیلی مورد استفاده قرار گرفت.برای خراب کردن پل های کوچک یا حمله انتحاری و ... .تعدادشون کم بود چون هزینه تولید به خاطر تکنولوژی بالاش خیلی زیاد میشد ولی در میدان نبرد اگه کسی از دور میدیدش میتونست با چنتا گلوله زرهش رو سوراخ کنه.چون دقیقا زیر زره مواد منفجره وجو داشت وقتی زره سوراخ میشد وسیله منفجر میشد و این یعنی هدر رفتن سرمایه.ولی در موارد خیلی کمی به درد آلمان ها خورد.
طول و عرض این وسیله هم حدود 1 متر یا شاید کمتر طول و حدود نیم متر عرض(اینو از خودم گفتم،در یک مستند دیدم که حدودا اندازه هاش انقدر بود).اسمش الان یادم نیست ولی اگه مطلبی دربارش پیدا کردم حتما برای دوستان میزارم.

پیرو درج خبر موفقیت جدید صنایع دفاعی کشور عزیزمان
در تعمیر نیمه سنگین و اورهال زیر دریایی غدیر که بعد از 3 سال دوری از آب بالاخره عملیاتی گردید





فرصت را مناسب دیده و نسبت به درج مقاله ای با نگرش و دیدگاهی متفاوت به مقوله UBOAT ها و تاسیسات جانبی آنها، اقدام می نمایم. (بدون وجود نمونه ای مشابه به زبان شیرین فارسی)

از خوانندگان گرامی با کمال امتنان تقاضا دارم چنانچه مطلبی که مرتبط با موضوع مورد اشاره باشد در اختیار داشته یا از آن مطلع می باشند . لطفا این حقیر را نیز بی خبر نگذارند.

[SIZE=150]پناهگاه زیر دریایی ها(bunker uboat)

یکی از نقاط ضعف و عمده زیر دریایی ها (به خصوص دیزل الکتریک) نیاز ضروری به اسکله و بندرگاه اختصاصی و مناسب به جهت پهلو گیری (متفاوت با اسکه مورد استفاده کشتی ها )و جابجایی خدمه، دریافت تدارکات و تسلیحات و سوختگیری ، تعمیرات (بهمراه حوزچه های خیس و خشک) و.... میباشد.
 



لذا طرفین منازعه در جنگ می توانند با زیر نظر داشتن دقیق پایگاههای محدود دریایی ،اطلاعات ذی قیمتی از ورود و خروج شناورهای زیر سطحی دشمن برحسب نوع و تعداد آنها کسب نموده و سپس با گزارش به موقع آن به مراجع صاحب صلاحیت ،هم مانع عملیات موفق زیر دریاییها و هم مسبب وارد آوردن ضربه متقابل به شناور زیر سطحی دشمن شوند.و همچنین از آمار تلفات و صدمات نیروی زیر سطحی مقابل مطلع گردند.


عملیات نظارت هم غالبا توسط وسایل پرنده (هواپیما و بالون و ماهواره ها)، رادارهای سطحی و دیدبانی توسط کشتی ها و قایق های کوچک و حتی جاسوسان مرتبط به کار بندری و نزدیک به اسکله انجام می پذیرد.
از طرف دیگر به دلیل بی دفاع بودن زیر دریایی ها در سطح آب (چه هنگام تقرب و یا پهلو گیری)ویا نقاط کم عمق نزدیک به ساحل (عدم توانایی غوص به عمق جهت مخفی شدن) ،بهترین زمان جهت آسیب رسانی و نابود کردن شناور ها هنگام پهلو گیری می باشد به خصوص آنکه زیر دریایی ها در این حالت توانایی دفاع از خود را ندارند.
لذا فرماندهان وتئوریسین ها نظامی ، خلا مزبور را با پیشنهاد بنا کردن پناهگاههای مستحکم (در برابر حملات هوایی) در نقاط به نسبت عمیق تر ساحل(با عمق حداقل 15 متر به طوریکه زیر دریایی نیاز به قرار گیری کامل در سطح نداشته باشد ) برطرف نمودند.
البته چنین بناهایی غیر از هزینه سرسام آور ساخت و نگهداری ، نیاز به تکنیک و توانایی مهندسی بالایی نیز دارد.

منشا اولین پناهگاه های زیردریایی به جنگ اول جهانی بر میگردد و مربوط به بندر بروژ در کشور بلژیک می باشد که با زه کشی ورقه های آهنی به ارتفاع 3متر و طول 70 متر و عرض 20متر حول اسکله اختصاصی زیر دریایی ها بر روی ساختاری از چهارچوب های فلزی وتیرهای چوبی بر پا شد و به تدریج تا پایان جنگ تبدیل به ساختاری بتونی فلزی با گنجایش 5حداکثر فروند زیر دریایی گردید.
البته هدف اولیه چنین ساختاری فقط پنهان کردن شناور ها از دید چشمان کنجکاو بود اما در ادامه توانایی محافظت از حملات هوایی نیز به آن اضافه گردید.

با این اوصاف اولین پناهگاه تمام بتونی و مدرن و مسقف با گنجابش 8 زیر دریایی و ابعاد 62 متر طول و 8.8 متر عرض و 6 متر ارتفاع با قابلیت مقاومت در برابر بمباران هوایی قبل از پایان جنگ اول در بندر بروژ بلژیک تکمیل و به بهربرداری رسید.




با آغاز جنگ دوم جهانی آلمانها که از کاربران پیشرو ، خلاق و مبتکر در صنایع زیر سطحی بودند طرح پناهگاههای بتونی را گسترش داده و شامل حوزچه های خیس و خشک و حتی سالنهای مونتاژ کارخانه جات ساخت زیر دریایی کردند



تا بتوانند تاثیر حملات هوایی متفقین را به حداقل برسانندو چنان در این عرصه چنان سریع و موفق عمل کردند(به پشتیبانی مهندسین خلاق و امکانات گسترده مالی) که باعث شگفتی و بهت وحیرت متفقین گردیدند.


دریادار کارل دونیتس در حال افتتاح بونکر در سال 1941(france-nazaire)


 بونکر در حال ساخت 1940-[FONT=Calibri,sans-serif] 

در همین راستا و با توجه به حجم عظیم شناور های عملیاتی و زیر سطحی آلمانی نیاز ضروری به ساخت پناهگاه های مستحکم و بونکر های با ظرفیت 152 فروند جهت پهلو گیری ، بعلاوه 97 حوزچه تعمیراتی ، برحسب موقعیت مکانی و مشخصات اشاره شده ، احداث و مورد بهربرداری قرار گرفت.
 

  اولین زیر دریایی (U203) به بونکر در سال 1941 (france-nazaire)

البته به موارد فوق باید ظرفیت سازی و برنامه ریزی برای ساخت پناه گاههای دیگر با توانایی پهلو گیری جهت حداقل 100 فروند زیر دریایی دیگر تا سال 1945 را نیزافزود که به دلیل حمله متفقین به نرماندی در سال 1944 و تغییر الویتهای جنگ،ساخت آنها ناتمام رها شدند و هرگز عملیاتی نگردید.
 

  بونکر در سال 1943 (france-bordeaux)  

در همین راستا آلمانها با علاوه ساخت پناهگاهها در خاک اصلیشان با تمرکز روی بنادر دو کشور فرانسه و بلژیک اقدام به ساخت انبوه و سریع تاسیسات محافظتی زیر دریاییها خود در این دو کشور نمودند که لیست بونکر ها بر حسب توانایی و ظرفیت پهلو گیری و حوزچه های خیس و خشک به همراه سال ساخت آنها به ترتیب کشورهای آلمان و فرانسه و بلژیک در ذیل قید شده است

لیست بونکر های موجود در سرزمین اصلی آلمان قبل جنگ(مهترین تاسیسات و صنایع دریایی آلمان پس از جنگ جزء کشور لهستان گردید)

 

 
  هامبورگ و بونکر Elbe II در سال 1945 و پس از پایان جنگ  
 





  هامبورگ و بونکر Elbe II
 

  دور از تاسیسات و ورودی دهها بونکر

هنگامه ساخت و تکمیل تاسیسات بونکرها از منظر یک پاسدار
  

  ورود زیر دریایی به بونکر پس از پایان ماموریت
بدرقه پرسنل زیر دریایی عازم به ماموریت




لیست بونکر های موجود در خاک فرانسه اشغالی


france-bordeaux



 
  خیس بونکر
 
  خیس بونکر



france-la pallice



france-la pallice


france-lorient



france-lorient 1941


france-lorient 1943


france-keroman 1944


france-keroman 1987


  pallice


france-nazaire 1944

  
  بندر و بونکر ها در پایان جنگ 1945(france-nazaire)


france-la pallice پس از پایان جنگ


تاسیسات داخلی به جای مانده از بونکر ها  
 




 نقشه موقعیت مکانی پایگاههای زیر دریایی آلمانی در فرانسه  

لیست بونکر های موجود درخاک نروژ


 Norway-bergen


Norway-trondheim


 
[SIZE=150]جمعبندی کلی:
الف) تمامی بونکر های موجود (اعم از آسیب دیده و یا سالم) در آلمان پس از جنگ بلافاصله توسط فاتحین مهمات گذاری و بصورت کامل تخریب گردید تا به هیچ وجه ،هیچگونه استفاده ای از آن برای آلمانها متصور نباشد، به همین علت اطلاعات و تصاویر مستند و دقیقی از آنها موجود نیست و یا منتشر نشده است.


بندر kiel در سال 1996



بندر kiel در سال 1990
این تصاویر فقط نمونه کارهایست که متفقین پس از پیروزی با تاسیسات زیر بنایی آلمانها کردند و مطمئنا با هر کشور مغلوب دیگر در جنگ نیز دوباره تکرار خواهند کرد(واقعا باید اینها فاتحه ای جهت شادی روح قوم مغول بفرستند! )





germany-bremen


بندر ویران شده kile

ب) بونکرهای سالم وموجود در دو کشور فرانسه و نروژ بصورت موردی توسط نیروهای نظامی یا شرکت های خصوصی حفظ گردیده و هنوز حتی جهت بازدید عموم و جذب گردش گر نیز فعال هستند.

 
  خشک بونکر Bergen در نروژ که هنوز در حال فعالیت جهت نیروی دریایی نروژ می باشد.(سال 2008)




  

  1999 فرانسه




 تاسیسات بونکر ها که قسمتی از آن بعنوان پارکینک استفاده می شود



  بونکر brest در فرانسه 1996 که بعنوان تاسیسات بندری فعال می باشد



سقف شبکه ای و دو لایه بونکرها جهت مقاومت در برابر بمباران هوایی







پناهگاه بی خانمان های فرانسوی 1999




[SIZE=150]ج) در ساخت بونکر ها پیش بینی های فنی و نهایت ملاحظات امنیتی بخصوص جهت مقابله با حملات هوایی و دریایی شده بود






France-4




 

 تصویر هوایی از حملات بر علیه پایگاههای زیر دریایی و تاسیسات همجوار آنها  


به نقاط سیاه کوچک توجه کنید که محل اصابت بمب ها می باشد و جالب است که تمامی تاسیسات مجاور بر اثر شدت حملات هوایی شخم زده شده است اما بونکر ها تقریبا سالم مانده اند.  


[SIZE=150]د) با این وجود بعضی از بونکرها علیرغم استحکام فوق العاده و تمامی پیش بینی ها ،نتوانستند تا پایان جنگ کاملا از زیر دریایی ها محافظت کرده و آنها را از حملات هوایی متفقین حفظ کنند.


زیرا نیروی توانمند و قدر (متفقین) خود را ناتوان و مقهور هیچ مانع و سدی از طرف دشمن آلمانی خود نمی دانست.
 در همین راستا انگلیسی ها با طراحی بمب های ضد بونکر جدید و قوی و حمل و پرتاب آن توسط بمب افکن های پرقدرت و بی شمار آمریکایی


  بمب افکن [FONT=Calibri,sans-serif]   

یکی از بمب افکن های سنگین از اسکادران 16نیروی هوایی سلطنتی انگلیس با تخصص حمله ضد تاسیسات زیر بنایی مستحکم به همراه بمب گرند اسلم خود
عرصه را بر زیر دریاییها آلمانی ،حتی در ایمن ترین بونکرها تنگ و تاریک کردند.  



منجمله بمب بونکر شکن Tall boyبه طول 6.3 متر و با وزن 12.000 پوند



و Grand slam به طول 7.7 متر به وزن 22.000 پوند (بمب های هیولا)






در نتیجه متفقین با کسب برتری هوایی وخالی دیدن عرصه آسمان از مدافعین آلمانی و همچنین با استفاده از چنین بمب هاو هواپیماهایی همچون بلای آسمانی بر سر تاسیسات زیر بنایی و مستحکم آلمانها فرود آمدند.




  آسیب دیده بر اثر حملات



سد های شکسته شده



سد های شکسته شده 



[SIZE=150]ه)در سال 1985 هنگام توسعه بندر تجاری هامبورگ اتفاق جالبی افتاد!


 


سه جوان ماجراجو و کنجکاو به نامهای (Jak P Mallmann -Wolfgang Hirschfeld - Walter Cloots) از میان ویرانه های بونکر elbe2 توانستند خود را به فضای درونی و به زیر سقف ویران شده برسانند





و در نهایت شگفتی و در میان تاریکی ها ، بین آب های راکد و فضای محدود باقیمانده تا سقف نیمه فرو ریخته شده با شبح سه زیر دریایی به گل نشسته ( U-2505, U-3004 , U-3506) مواجه شدند.








که از زمان جنگ در بونکر رها شده بود


  elbe2در سال 1945

و حتی انگلیسی ها در سال 1945 هنگام مهمات گذاری وتخریب پایه ها و سقف بونکر اهمیتی به بود و نبود آنها نداده بودند!


اما مطبوعات آلمان غربی ماجرا را دنبال نکردند ( شایدهم دیگران این اجازه را به آنها ندادند)
زیرا هر چیزی که یادآور شکوه عظمت و شکست دوران رایش می باشد



برای مردم آلمان چون تیغ دو لبه عمل کرده و


آه و حسرت فراوان از بازی شگفت و بد روزگار با این ملت ساعی و پر تلاش و منظبط و خلاق را به دنبال دارد !!!



و سرانجام هم برنامه گسترش بندر، طبق پروسه و زمانبندی از پیش تعیین شده عملیات تا سال 1992 ادامه پیدا کرد و در ادامه با تخریب کامل تاسیسات باقیمانده از دوران جنگ ، باعث دفن زیر دریایی های به گل نشسته زیر هزاران تن شن و خاک دفن گردیدند.








 

[SIZE=150]و) و در آخر اینکه با تداعی شکوه و جلال نیروی زیر دریایی آلمانها و اطلاع از سرنوشتشان سئوالی به ذهن ها متبادر می شود  


و آن اینکه جایگاه چنین تاسیسات و استحکاماتی در پایگاه های دریایی ما کجاست؟؟؟؟

  خیس تعمیراتی مان

 با توجه به آنکه تمامی بنادر جنوبی ما به دلیل بعد مسافتی کوتاه با پایگاههای هوایی رقیبان استراتژیک منطقه ای (کشور های همسایه عرب زبان که ادعای ارضی نسبت به ما هستند)

  دریایی پهلو گرفته در اسکله  

و همچنین حضور نیروهای فرا منطقه ای در آبهای ساحلی و نزدیک به ساحل ما بسیار کم بوده ودر نتیجه دارای فرصت عکس العمل بازدارنده و دفاعی بسیار بسیار کوتاهی هستیم !!


اسکله پهلو گیری زیر دریایی های قدیرمان

با این شرایط ما برای حفاظت از جان پرسنل از جان گذشته و تجهیزات با ارزش وذیقیمت مان چه تدبیری اندیشیده ایم !!


  ساخت و انتقال زیر دریایی قدیر 
 


چگونه است که ما مدعی دارابودن بزرگترین ناوگان سطحی و زیرسطحی منطقه هستیم و برای ابر قدرتهای قرن 21 حاضر در منطقه خط و نشان می کشیم اما هنوز صاحب تاسیسات مسقف وسر پوشیده و حفاظت شده بتونی مناسب در برابر حملات هوایی و موشکی متناسب با توان دشمنانمان نیستیم؟؟؟


 اسکله پهلو گیری قدیر هایمان بدون وجود تاسیسات محافظتی و بتونی به سبک و سیاق جنگ اول جهانی 


فراموش نکنیم که یک هجوم فراگیر هوایی شامل صدها موج حملات پی در پی و طی روزهای متمادی با پرنده های مجهز به تسلیحات مناسب جهت عبور از هر یک از لایه های دفاعی مان هستند!



نکته مهم اینست که آخرین لایه دفاعی ما باید تاسیسات بسیار مستحکم و مقاوم و نفوذ ناپذیر ما باشد!!!


این چیزیست که دشمنانمان را قبل از هر هجوم و حمله ،به تفکر و ترس وادار میکند!

 
  ماهواره ای از تاسیسات حیاتی دریاییمان

ترس از بی حاصل بودن تمامی زحمات و خطرات وبرنامه ریزی ها و فداکاری خلبان هایش! ترس از اینکه بدون توانایی و قدرت آسیب رساندن مجبور به ترک صحنه گردند!

پایدار و بادرایت باشید
.
بدرود

هرگونه رونوشت یا نقل قول از مطالب این تایپیک می باید با قید نام سایت سنترالکلوبز(.centralclubs.com) باشد  

aryo barzan گرامی
گفتنی ها را شما گفتید حال سئوال این است که ما بر فرض اینکه حتی با وجود تحریم مالی و میزان بودجه نچندان بالای نظامی،با توان مهندسی خودمان بتوانیم با سرعت مطلوب پناهگاههای مشابه با تکنولوژی امروزی بسازیم، با توجه به اینکه امروزه سلاح های به مراتب پیشرفته ترو مخرب تری نسبت به دهه 40 میلادی در اختیار طرف مقابل است که بر خلاف اجدادشان قابلیت هدایت هم دارند مانندGBU-28 و گل سر سبدی که اخیرآ ارائه کرده اند یعنی بمب 13/5 تنی موپ(از بمب اتم صرفه نظر می کنم) که از نظر کمیت هم با محدودیت مواجه نیستند و از آن مهم تر اینکه آنها دارای برتری تکنولوژیکی نسبت به ما هم در دانش سازه ای و هم در ساخت سلاح هستند که نمونه آن ساخت BLU-109B(اگر اشتباه نکنم) آنهم در عرض تنها 2 هفته در جنگ سال 1991 بود، به نظر شما استفاده از چنین سازه هایی می تواند در معادلات طرف مقابل تاثیر گذار باشد؟ و به شکل واقع بینانه و نه آرمان گرایانه آیا راهکاری برای برخورد با این چالش برای کشورمان متصور هست؟

apadana11 نوشته شده:aryo barzan گرامی
گفتنی ها را شما گفتید حال سئوال این است که ما بر فرض اینکه حتی با وجود تحریم مالی و میزان بودجه نچندان بالای نظامی،با توان مهندسی خودمان بتوانیم با سرعت مطلوب پناهگاههای مشابه با تکنولوژی امروزی بسازیم، با توجه به اینکه امروزه سلاح های به مراتب پیشرفته ترو مخرب تری نسبت به دهه 40 میلادی در اختیار طرف مقابل است که بر خلاف اجدادشان قابلیت هدایت هم دارند مانندGBU-28 و گل سر سبدی که اخیرآ ارائه کرده اند یعنی بمب 13/5 تنی موپ(از بمب اتم صرفه نظر می کنم) که از نظر کمیت هم با محدودیت مواجه نیستند و از آن مهم تر اینکه آنها دارای برتری تکنولوژیکی نسبت به ما هم در دانش سازه ای و هم در ساخت سلاح هستند که نمونه آن ساخت BLU-109B(اگر اشتباه نکنم) آنهم در عرض تنها 2 هفته در جنگ سال 1991 بود، به نظر شما استفاده از چنین سازه هایی می تواند در معادلات طرف مقابل تاثیر گذار باشد؟ و به شکل واقع بینانه و نه آرمان گرایانه آیا راهکاری برای برخورد با این چالش برای کشورمان متصور هست؟

دوست عزیز
اهمیت حفاظت از زیر دریایی ها هنگام تقرب به ساحل جهت دریافت تدارکات و همچنین حفاظت اطلاعاتی از آمار ورود و خروج و شکل و شمایل و حتی نوع وتیپ و ..... صورت مسئله ای بود که آلمانها جواب آنرا در ایجاد تاسیساتی در آن ابعاد و با آن حجم هزینه و تکنولوژی و ... دادند.که اتفاقا با شهادت تاریخ بسیار موفق هم عمل کرد (بجز سالهای پایانی جنگ که آنهم تقصیر متوجه نیروی هوایی آلمان در عدم پوشش مناسب دفاع هوایی است)
اما این صورت مسئله هم اکنون برای ما نیز وجود دارد!(سئوالی که مسئولین نظامی باید سالها پیش از خود می پرسیدند )چه بسا با توجه به وجود رادارهای کاوش سطحی و زیر سطحی و حتی ماهواره های جاسوسی و تجسسی در منطقه ، این نیاز بسیار بسیار حیاتی تر و با اهمیت تر از قبل نیز احساس می شود. که بنده فقط آنرا یاد آوری نمودم.
ولی لزوما جواب قطعی آن دقیقا همان راه طی شده توسط آلمانها در 70 سال پیش نیست !! و صد البته اینجانب هم چنین چیزی را بیان نکرده ام بلکه واکاوی دوباره مسئله ای به همراه جواب آن بصورت نگاهی عبرت آمیز به گذشته بهمراه یاد آوری آن برای جوانان این مرزو بوم داشته ام.
حال قضاوت بعهده خودتان است که در باره توانایی ها و کارکرد مناسب یک یگان زیر دریایی نظامی در موقعیت جنگی ،بهمراه لجستیک و پشتیبانی مناسب آن در تمام بازههای زمانی نبرد و درگیری ،فکر کرده و فرق بین واقعیات با ادعاها و خیالات و ... را رصد وتجزیه و تحلیل کنید.

اما در ادامه ..
پیرو توضیحاتی که درباره کلاس IXB داده شده بود بد نیست اشاره ای هم به افتضاح لو رفتن یکی از امنیتی ترین و تاثیر گذار ترین رمز کد های جنگ دوم جهانی داشته باشیم.

ابتدا نگاهی به آمار تلفات زیر دریایی های آلمانی برحسب سال و ماه بیاندازیم


همچنین نمودار آن

همانطور که مشاهده می کنید از می 1942 تغییر محسوسی در افزایش تعداد تلفات زیر دریایی ها بوجود آمده است!
اما علت چه بوده؟؟
[FONT=Tahoma,sans-serif]
[FONT=Tahoma,sans-serif][COLOR=#a0a0a0][FONT=B Nazanin]  
  
[FONT=Tahoma,sans-serif]
   پر رمز وراز زیر دزیایی U110 می تواند بخشی از جواب آن باشد.البته انگليسي ها و آلماني ها روايات متعدد و گاها ضد و نقيضي حتي در شرح ماجرا توسط ارگانهاي مستقل خودشان چه در هنگام نبرد و چه بعد جنگ از آن داشته اند که هنوز به درستی مشخص نيست که آیا چنین اتفاقی بر اثر خيانت خدمه بوده و يا اشتباه و حادثه ای در زمان و مکانی نامناسب(از منظر آلمانها) و يا حتی خيانت افرادي در نيروي دريايي آلمان و يا اصلا كل ماجرا جنگ رواني انگليسي ها و كار اداره تبليغات جنگي اين كشور است و يا ........


 [FONT=Tahoma,sans-serif][COLOR=#a0a0a0][SIZE=150]معروفترين و رايج ترين روايت از ماجرای  [FONT=Tahoma,sans-serif]U 

  در 9 می 1941 زیر دریائی U110 به فرماندهی کاپیتان Lemp به همراه زیردریائی U201 با یک کاروان حمل و نقل دریائی در شمال اقیانوس اطلس و جنوب ایسلند درگیر شدند..
 
      
 

[FONT=Tahoma,sans-serif]    U110 با شلیک یک اژدر به ناوشکن محافظ HMS Aubretia حمله کرد اما این اژدر به هدف نخورد و ناوشکن انگلیسی در ادامه موفق به تعیین موقعیت دقیق این زیردریائی و پاسخ به حمله آن شد. 

      
 HMS Aubretia
[FONT=Tahoma,sans-serif]  [COLOR=#000000]در نتیجه U110 مورد اصابت قرار گرفته و دچار آسیب جدی شد که برای حفظ جان خدمه به سطح آب آمده وبلافاصله Lemp دستور داد همه خدمه از زیردریائی خارج شوند اما هنگامیکه که خدمه زیردریائی به عرشه آمدند هدف شلیک سنگین مسلسلهای دو ناوشکن انگلیسی به نام های HMS BULLDOG و HMS ROADWAY قرار گرفتند و تعدادی کشته شده و به آب افتادند.       
  کاپیتان لمپ در کنار دریادار دونیتس  
[FONT=Tahoma,sans-serif]    علت شلیک انگلیسی ها این بود که تصور می کردند خدمه زیردریائی قصد دارند از طریق توپ مستقر بر عرشه به آنان شلیک نمایند. اما وقتی فهمیدند که آنان قصد تسلیم دارند شلیک را متوقف نمودند.ناوشکن HMS BULLDOG وقتی فهمید که آلمان ها تسلیم شده اند آنان را به اسارت درآورد و بلافاصله به ناوشکن HMS BROADWAY که قصد حمله به زیردریائی را داشت پیام فرستاد که از این کار خوداری نماید تا جلوی آسیب بیشتر به این زیردریائی را بگیرد. 
     [FONT=Tahoma,sans-serif]    
  کاپیتان Lemp که تصور می نمود خارج کردن هوای فشرده زیردریائی سبب غرق آن خواهد شد به اپراتور ماشین رمز نیروی دریائی آلمان در زیردریائی ، دستور داد پیام زیر را به ستاد فرماندهی مخابره نماید." زیردریائی درحال غرق شدن است".Lemp سپس به دیگر مسئول ارتباط زیردریائی دستور داد کتابچه رمز و دستگاه رمز موسوم به Enigma را از بین ببرد اما او کوتاهی نمود و این کار را درست انجام نداد.  
       
[FONT=Tahoma,sans-serif]   [COLOR=#000000]وقتی Lemp مشاهده کرد که زیردریائی غرق نخواهد شد با پرش به داخل آب به سوی U110 شنا نمود تا کتابچه رمز و ماشین Enigma را از بین ببرد ولی پس از آن کسی او را ندید. و احتمالا او توسط یک ملوان انگلیسی هدف قرار گرفت و کشته شده است که این موضوع براساس شهادت شاهدان آلمانی نقل گردیده اگرچه هرگز از سرنوشت او اطلاع دقیقی به دست نیامد. اگر Lemp را کشته به حساب بیاوریم علاوه بر او 15 ملوان دیگر آلمانی نیز در جریان عملیات کشته شدند و 32 نفر به اسارت در آمدند. یکی از افسران ناوشکن HMS BULLDOG فرماندهی زیردریائی را برعهده گرفت و هر چیز قابل حمل در آن توسط انگلیسی ها تخلیه گردید اما ماشین Enigma و کتاب رمز یافته نشد بنابراین یک اپراتور رادیو از ناوشکن HMS BROADWAY به نام ویلیام استیوارت به زیردریائی رفت و موفق شد ماشین Enigma را که از اطاق رمز خارج شده بود به همراه کتابچه رمز نیروی دریائی آلمان بیابد و بدور از چشم اسرا آنرا به فرمانده رزم ناو خود تقدیم کند .
        
[FONT=Tahoma,sans-serif]    زیردریائی U110 توسط ناوشکن HMS BULLDOG به سوی شمال اسکاتلند هدایت شد اما قبل از رسیدن به مقصد ودر نزدیکی این جزایر به دلیل ورود آب به داخل آن غرق گردید.   وقتی خدمه این ناوشکن به ساحل رسیدند مقامات انگلیسی با هماهنگی قبلی به تمام خدمه این دو ناوشکن دستور دادند که در خصوص تصرف این زیردریایی به هیچ کس و لوبه نزدیک ترین افراد خود چیزی نگویند. همچنین خدمه این زیردریائی نیز به اسارت گاه ویژه ای جدا از بقیه اسرای جنگی اعزام کردند تا درز و نشت اطلاعات صحیح برای آلمانی ها سخت تر و دشوار تر گردد ودر ادامه بلافاصله مقامات انگلیسی خبر غرق نمودن یک زیردریائی در موقعیت U110 را اعلام نمودند.
 
 بدین ترتیب فرماندهان بلندپایه آلمانی به تصور آنکه این زیردریائی در اولین لحظات غرق شده است از تغییر رمز ارتباطی یگانهای خود خودداری کردند . 
      
[FONT=Tahoma,sans-serif]  
  اما اداره مرکز کشف رمز نیروی دریایی سلطنتی انگلستان در تمام مدت و پس از آن از هرگونه دستور و نیات آلمانها بسرعت مطلع می شد و تدابیر لازم برای مقابله با آن ها را اتخاذ می نمود. 
 آلمانها نبردهای دریایی را یکی پس از دیگر باختند وبالاخره متفقین فاتح جنگ دوم شدند در حالی که تنها عده معدودی از این راز با خبر بودند. 

      
[FONT=Tahoma,sans-serif]  
  قابل توجه آنکه آمار شکارهای ماهیانه زیردریایی های آلمان دقیقا بعد از ماه می 1941(وقوع این حادثه)بطور متوسط به کمتر یک پنجم و آمار زیر دریایی های از دست رفته به طور متوسط ماهیانه بیش از 4 تا 8 برابر گردید. 
  [FONT=Tahoma,sans-serif]       
 [FONT=Tahoma,sans-serif]   
 [COLOR=#000000]راز Enigma تا چند دهه پس از پایان جنگ افشا نشد و این مسئله یکی از مخفی ترین اسرار جنگ بود و تا دهه 70 میلادی خبر رسانی رسمی درباره آن نشد 
 تا اینکه در این سال یک موزه جنگی در آمریکا یک نمونه از آن را به معرض دید همگانی قرار داد که به ایجاد پرسشهایی درباره چگونگی دست یابی به آن و نقل و افشاء داستان فوق پس از بیش از 30 سال گردید. 

      
[FONT=Tahoma,sans-serif]    حتی اگر صحت ادعای فوق را بپذیریم متوجه خطای فاحش فرمانده زیر دریایی در اتخاذ تصمیمی سرنوشت ساز (چندین اشتباه پی در پی و مکرر تا حدی که بوی تبانی و خیانت میدهد) و همچنین کوتاهی مسئول مربوطه در راستای عدم اطاعت صحیح از دستور و به طبع آن بد شانسی آلمانها که زیر دریای شان آنقدر باکیفیت بود و غرق نشد تا چنین افتضاحی به بار بیاید و کوتاهی اداره ضد اطلاعات نیروی دریایی آلمان در پی گیری دقیق ماجرا (جدا از اکتفا و اعتماد به اطلاعات منتشره توسط دشمن که مطمئنا فقط تامین کننده اهداف خود اوست)و عدم تغییر کد های ارتباطی تا مدتها و همچنین توانایی و مدیریت صحیح انگلیسی ها از فرصت بدست آمده در صحنه سازی و جلوگیری از افشا ماجرا می شویم. که وقوع چنین سلسله اتفاقات و سهل انگاری ها ی عجیب غریب از نیرویی نظامی خلاق و پیشرو دور از انتظار و واقعا غیر قابل تصور و به نظر محال می آید . و یا درغیر اینصورت باید به سرنوشت محتوم و بد فرجام آلمانها در جنگ ها ایمان بیاوریم که عوامل طوری مسلسل وار پشت هم قرار میگیرند که نتیجه اش فقط یک چیز باید باشد و آنهم شکست در اوج نبوغ.     ماشین Enigma یک گیرنده و فرستنده رمز بسیار پیچیده با چهار چرخ دنده و سیم کشی بسیار پیشرفته بود. 

      

[FONT=Tahoma,sans-serif]    شکستن رمز این ماشین بسیار مشکل و حتی غیر ممکن می نمود اما وقتی یک نمونه آن به شکلی که در بالا گفته شد بدست متفقین افتاد 
      
[FONT=Tahoma,sans-serif]  
  آنان از تمام نقشه ها و اهداف آلمان ها مطلع می شدند. 

      
[FONT=Tahoma,sans-serif]      این ماشین با تنظیم چرخ دنده ها وقتی یک حرف توسط اوپراتور تایپ می شد دستگاه گیرنده حرفی متفاوت را تایپ می کرد.  
بدرود
هرگونه رونوشت یا نقل قول از مطالب این تایپیک می باید با قید نام سایت سنترالکلوبز(.centralclubs.com) باشد

ترجمه و اقتباس از  [FONT=Tahoma,sans-serif][External Link Removed for Guests]
   [FONT=Times New Roman,serif][External Link Removed for Guests]