مرکز انجمنهای تخصصی

یه طناب دار

قـلـب گـرفـتار

چشم خیس و زار

آروم میباره رو سـیم گـیتار ،

راهـی نـداره

گـریه اش میگیره

چـون عـشـقـش رفـته

مـیخـواد بمـیـره ،

عـاشـق قـصه

دلـش گـرفـتـه

قـلبـش شکـسته

چون یارش رفـته ،

یـه طـنـاب دار

یـه دل بـیـمـار

چـشـم خـیـس و زار

دیگـه نمـی بـاره ، رو سـیـم گـیـتـار

با همين چشم، همين دل

دلم ديد و چشمم مي گويد:

آن قدر كه زيبايي رنگارنگ است،

هيچ چيز نيست.

زيرا همه چيز زيباست، زيباست، زيباست؛

و هيچ چيز همه چيز نيست.

و با همين دل، همين چشم

چشمم ديد، دلم مي گويد:

آن قدر كه زشتي گوناگون است،

هيچ چيز نيست.

زيرا همه چيز زشت است، زشت است،

زشت است؛

و هيچ چيز همه چيز نيست.



زيبا و زشت، همه چيز و هيچ چيز،

و هيچ، هيچ، هيچ، اما

با همين چشم ها و دلم

هميشه من يك آرزو دارم؛

كه آن شايد از همه آرزوهايم كوچكتر است،

از همه كوچكتر.

و با همين دل و چشمم

هميشه من يك آرزو دارم؛

كه آن شايد از همه آرزوهايم بزرگتر است،

از همه بزرگتر.

شايد همه آرزوها بزرگند،

شايد همه كوچك،

و من هميشه يك آرزو دارم.

با همين دل،

و چشم هايم،

هميشه

تو به من خنديدي

و نمي دانستي

من به چه دلهره از باغچه ي همسايه

سيب را دزديدم



باغبان از پي من تند دويد

سيب را دست تو ديد

غضب آلوده به من كرد نگاه



سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

و تو رفتي و هنوز

سالها هست كه در گوش من آرام

آرام

خش خش گام تو تكرار كنان

مي دهد آزارم

و من انديشه كنان

غرق اين پندارم

كه چرا

خانه ي كوچك ما

سيب نداشت.


susan

عشق سبز
عشق همیشه سبز است
پاییز ندارد
سبز ، رنگ نیست که روزی از بین برود
زندگی است
و زندگی جاودانه است
آنهایی که می میرند،
سبز زندگی نمی کنند
مرگ را نمی شناسند
مرگ را با مردن مترادف می دانند
نه مرگ ، مردن نیست
بخشی از هیأت یک زندگی است.
آنهایی که می میرند،
بهاررا با گلها وسبزی هایش می شناسند
وپاییز را در بی برگی وخزان
حال آنکه ، بهار و پاییزتداعی کننده ی معادند
وطبیعت، دنیا،همه وهمه فریاد می زنند ما سبزیم
وپاییز در کارمان نیست
مابرای زندگی نجوا می کنیم
وروح زندگی اوست
آن عشق سبز
آن سبزترین بهارما
آن انتظار چشم ما

مادرم در خواب است
و منوچهر و پروانه و شاید همه مردم شهر
شب خرداد به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه ها می گذرد
ونسیمی خنک از حاشیه سبز پتو خواب مرا می روبد
بوی هجرت می اید
بالش من پر آواز پر چلچله ها ست
صبح خواهد شد
و به این کاسه آب
آسمان هجرت خواهد کرد
باید امشب بروم
من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم
حرفی از جنس زمان نشنیدم
هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود
کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد
هیچ کس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت
من به اندازه یک ابر دلم میگیرد
وقتی از پنجره می بینم حوری
دختر بالغ همسایه
پای کمیابترین نارون روی زمین
فقه می خواند
چیزهایی هم هست لحظه هایی پر اوج
مثلا شاعره ای را دیدم
آنچنان محو تماشای فضا بود که در چشمانش
آسمان تخم گذاشت
و شبی از شب ها
مردی از من پرسید
تا طلوع انگور چند ساعت راه است ؟
باید امشب بروم
باید امشب چمدانی را
که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد بردارم
و به سمتی بروم
که درختان حماسی پیداست
رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند
یک نفر باز صدا زد : سهراب
کفش هایم کو؟

به تو از تو می نويسم
به تو ای هميشه در ياد
ای هميشه از تو زنده
لحظه های رفته بر باد

وقتی که بن بست غربت
سايه سار قفسم بود
زير رگبار مصيبت
بی کسی تنها کسم بود

وقتی از آزار پاييز
برگ و باغم گريه می کرد
قاصد چشم تو آمد
مژده ی روييدن آورد

به تو نامه می نويسم
ای عزيز رفته از دست
ای که خوشبختی پس از تو
گم شد و به قصه پيوست

ای هميشگی ترين عشق
در حضور حضرت تو
ای که می سوزم سراپا
تا ابد در حسرت تو

به تو نامه می نويسم
نامه ای نوشته بر باد
که به اسم تو رسيدم
قلمم به گريه افتاد

ای تو يارم روزگارم
گفتنی ها با تو دارم
ای تو يارم
از گذشته يادگارم

به تو نامه می نويسم
ای عزيز رفته از دست
ای که خوشبختی پس از تو
گم شد و به قصه پيوست

در گريز ناگزيرم
گريه شد معنای لبخند
ما گذشتيم و شکستيم
پشت سر پلهای پيوند

در عبور از مسلخ تن
عشق ما از ما فنا بود
بايد از هم می گذشتيم
برتر از ما عشق ما بود


» ترانه سُرا : اردلان سرافراز
» آهنگساز : فرید زولاند
» تنظیم کننده : منوچهر چشم آذر
صدا:ابی

فقط اردلان سرفراز خیلی من دوستش دارم همه شعراش زیباست

کجا رفتی ای دوست ؟



تو رفتی زمان رفت



اندوه تا آسمان رفت



تو رفتی چمن خشک شد



برف بارید



تو رفتی درختان ز تن جامه کندند



و باد آمد و برگ ها را فنا کرد



مرا اینچنین زار و تنها



به طوفان گم کرده منزل ، سپردی



مرا این چنین با غم دل



نهادی و



رفتی و



رفتی و



رفتی



بیا دشت ها خشک و خالی است



بیا بی تو در باغ فندق صفا نیست

دل من دير زماني ست که مي پندارد :
«دوستي» نيز گلي ست
مثل نيلوفر و ناز،
ساقه ترد ظريفي دارد.
بي گمان سنگدل است آنکه روا مي دارد
جان اين ساقه نازک را
دانسته بيازارد!

---------------------
زندگي گرمي دل هاي به هم پيوسته ست
تا در آن دوست نياشد همه در ها بسته ست.


فريدون مشيري