مرکز انجمنهای تخصصی

ناگاه برآورد منادي ز کمين
کاي بي خبران راه نه آنست و نه اين

نغز گفت آن بت ترسا بچهء باده پرست * * * * * شادي روي کسي خور که صفايي دارد

دلي که غيب نمايست و جام جم دارد . . . . . . . . . . ز خاتمي کز او گم شود چه غم دارم

مـرا گـفـتي بگو چه بـود تفكر
كـز اين معني بماندم در تـحير

روزي است خوش و هوا نه گرم است و نه سرد * * * * * * ابر از رخ گلزار همي شويد گرد
بلبل به زبان حال خود با گل زرد * * * * * فرياد همي زند که مي بايد خُورد

دي کوزه گري بديدم اندر بازار***بر پاره گلي لگد همي زد بسيار
وان گل بزبان حال با او مي گفت***من همچو تو بوده ام،مرا نيکو دار

رهرو آن نيت گهي تند و گهي خسته رود
رهرو آنست که آهسته و پيوسته رود

دست از طلب ندارم تا کام من بر آيد . . . . . . . . . . يا جان رسد به جانان يا خود ز تن در آيد

در آن نفس که بيمرم در آرزوي تو باشم
بدان اميد دهم جان که خاک کوي تو باشم

مرا بر سر گردون رھبری نیست
جز آن کاین نقش دانم سرسری نیست

تا شدم حلقه به گوش در ميخانه ي عشق
هر دم آمد غمي از نو به مبارک بادم

من نگويم که مرا از قفس آزاد کنيد . . . . . . . . . قفسم برده به باغي و دلم شاد کنيد