صفحه 22 از 54

ارسال شده: یک‌شنبه ۳ دی ۱۳۸۵, ۱۱:۴۱ ب.ظ
توسط ARMIN
يه مثال از عشق:
وقتي آدم عاشق يکي مي شه مثل جوشيدن آب در کتري مي مونه. اگر يکي بياد و زير کتري رو خاموش کنه( منظور اين که به عشقش برسه) ديگه او جوش آروم ميشه و به مرور سردتر و سردتر مي شيه. خودتون هم ديديد وقتي آدم به کسي که عاشقش مي رسه به مرور زمان نسبت بهش سرد مي شه. اگر هم کسي زير کتري رو خاموش نکنه و همين طور به جوشيدنش ادامه بده بلاخره يه موقعي آبش خشک مي شه. اگر آدم يک مدت زمان زيادي به عشقش نرسه بلاخره بيخيال او فرد مي شه.
الببته اين تشبيه براي عشق هاي الهي و آسماني نيست براي عشق هاي زميني درست است.

ارسال شده: دوشنبه ۴ دی ۱۳۸۵, ۱۱:۲۰ ق.ظ
توسط susan
آنگاه که غرور کسی را له می کنی،

آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،

آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،

آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ،

آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،

آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ،

می خواهم بدانم،


دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟

. بسوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند

susan :razz:

ارسال شده: جمعه ۸ دی ۱۳۸۵, ۱:۴۶ ب.ظ
توسط susan
نمی دانم،

دلم برای آن روز ها تنگ شده بود

یا برای مرور خاطره ها

اما هر چه که بود

کاش این بار

بدون اشک تمام شود

همین ....!!!!

susan :razz:

ارسال شده: جمعه ۸ دی ۱۳۸۵, ۷:۰۴ ب.ظ
توسط susan
نمیدونم شاید سرنوشت من این بود که تو عشقم شکست بخورم . فراموش کردن بعضی چیزا واسه آدم سخته . نمیدونم تا حالا شده که اونقدر گریه کرده باشید که چشماتون مثل یه کاسه خون قرمز بشه نمیدونم شده که از بغض تا صبح خوابتون نبره .

خیلی ها میگن که عشق دروغه و دوست داشتن ماله قصه هاست نمیدونم اما واسه من خیلی سخت بود .

اما یه چیز رو واسه اونای میگم که حساس هستند مثل خودم . خیلی مواظب احساساتتون باشید . یه وقت چشاتون رو باز میکنید و میبینید اونجوری که میخواستین نشده و دیگه اونوقته که همه ی امید و آرزوهاتون بر باد رفته . . .

اشک عاشق دیدنی نیست

همه حرفا گفتنی نیست

رفتی اما عشقت هرگز دیگه از یاد رفتنی نیست



کار من همیشه از تو گفتنه

دل من محکوم به شکستنه . . .


susan :razz:

ارسال شده: شنبه ۹ دی ۱۳۸۵, ۱۱:۳۰ ق.ظ
توسط susan
وقتی بغضم شکسته شد

و نفسهایم غرق شد در اندوه و بی تابی

فقط سکوت با من بود

گاهگاهی که تنم خسته از لحظه ها

به سوی تلخ ترین مرداب زندگی کشیده میشد

شبهایی که بالشم خیس میشد

از اشک شبانه و حسرت

فقط سکوت با من بود

دیری است که با درد خود هم اشیان شدم

و هنوز

سکوت با من است

کاش به جای تو بر سکوت عاشق شده بودم
susan :razz:

ارسال شده: شنبه ۹ دی ۱۳۸۵, ۹:۳۸ ب.ظ
توسط ARMIN
تنهايي ام را با تو قسمت مي کنم سهم کمي نيست
گسترده تر از عالم تنهايي من عالمي نيست

ارسال شده: شنبه ۹ دی ۱۳۸۵, ۱۱:۱۹ ب.ظ
توسط susan
تو ديگه برنمي گردي .. ديگه باورم شده ... هر چند اگه برگردي هم مي دونم واسه من (( تو )) نميشه ، چيزي دستم و نمي گيره ... وقتي هم كه رفتي دستم جايي بند نبود .

خودت اومدي ... خودتم رفتي ... بي خيال اينكه چه بلايي سر من مياد ... بي خيال عادتي كه از سرم افتاد ... به دلم .

خودت اومدي .... خودتم رفتي ....

من موندم و ويرونه هاي يه احساس كه مثل بغض يه آسمون يه دست ابر رو دلم سنگين بود .... من موندم و يه دل دست مالي ، يه غرور پاي مال و روزهاي خاكستري .... !

اولاش كه خيلي سخت بود ... دو سه بار ديوونه شدم . يه چند باري ام هوس كردم يه كم بميرم .

تازه هنوز خيال مي كردم يه جورايي شوخيه ! به خيالم دروغ سيزده س .

آره ... اولاش كه خيلي سخت بود ... همه جا مي ديدمت . تو هر خيابون ...كوچه ... مغازه .... آينه ... شمع ...

تو رفته بودي ...!

يه شب كه ديگه هواي تو بد هوائي م كرده بود ... زدم به دل خيابون . كاش بارون مي اومد ... مثل اونوفتياي شمال .

تو با بارون غريبه نيستي ... مي فهمي چي ميگم !

دلم و زدم به دريا و زدم به قلب خيابون .

ياد تو باهام بود . يه جايي تو سينه م مي سوخت ! جاي يه چيزي تو سينه م خالي بود ... انگار قلب نداشته باشي ... انگار وقتي آدم دل به كسي مي ده ، يه چيزي از تو سينه ش كم ميشه .



خودت اومدي ... خودتم رفتي ! چه اومدني چه رفتني .



اون شب بارون نيومد .... اما من خيس خيس گريه رسيدم خونه ...
susan :razz:

ارسال شده: یک‌شنبه ۱۰ دی ۱۳۸۵, ۱۱:۱۵ ب.ظ
توسط pejman
از هزاران تن یکی اهل صفاست
از بسی مردم یکی اهل وفاست
کی شود پیدا در این عصر و زمان
مردمی یکرنگ یکدل یکزبان
گر کسی گفتا که من یار توام
در همه احوال غمخوار توام
هستم از جان من انیس و همدمت
یا شریکم من به اندوه و غمت
تا نسنجی بارها رفتار او
تا نبینی خوبی کردار او
گفته اش را هیچگه باور مدار
تا نگردی با پریشانی دچار
گر که دیدی از ره صدق و صفا
با تو ورزد مهر و باشد با وفا
کن قبول دوستیش را آنزمان
در ره مهر و وفایش جان فشان

ارسال شده: پنج‌شنبه ۱۴ دی ۱۳۸۵, ۹:۴۰ ب.ظ
توسط susan
همه رفتن کسی با ما نموندش

کسی خط دل ما رو نخوندش

همه رفتن ولی این دل ما رو

همون که فکر نمی کردیم سوزوندش

susan :razz:

ارسال شده: جمعه ۱۵ دی ۱۳۸۵, ۲:۰۱ ب.ظ
توسط susan
من از تبار غربتم از آرزوهای محال

قصه ما تموم شده با یه؟سوال
susan :razz:

ارسال شده: جمعه ۱۵ دی ۱۳۸۵, ۹:۳۷ ب.ظ
توسط susan
این بار دنیا را با تمام رنگ هایش نمی خواهم

باز تکرار واژه ی تکرار

باز دروغ

دوباره خیانت

دوباره حس آشنای تنهایی

دوباره مست شدن و فراموش کردن

دوباره دنبال همدمی دیگر گشتن

دوباره اشک های بی انتها

گویند مرگ را بر آنان می باید راند

می پرسند: دنیا را از کی تا به حال وفاست؟

گفتند: می باید سگها را پرستید

می باید در اوج پرواز تیر خورد

دود سیگار هنوز چشمانم را می سوزاند

هنوز از تنهایی رنج می برم

هنوز چشمانم را بر این دنیا بسته ام

آری می دانم این رسم زمانه است

آری اینگونه می باید زیستن

انگونه ...!

susan :razz:

ارسال شده: جمعه ۱۵ دی ۱۳۸۵, ۱۱:۵۲ ب.ظ
توسط susan
حتی اگر ندانی چه می خواهی بنویسی ،یا اصلا به چه چیزی فکر کنی

دلت می خواهد فقط مغزت را خالی کنی ،بنویسی بنویسی

آنقدر که به هیچ چیز فکر نکنی

به همه آن چیزهایی که روزت را تلخ میکنند

می نویسی ،شاید بفهمی روزهایت چرا تلخ میگذرند

مینویسی تا بفهمی دل تو و این تلخی بینهایت سرچشمه اش کجاست؟

اما دست آخر میبینی حاصلش تنها چند خط سیاه است و

فکرهای آماسیده ات که دست نخورده سرجایشان هستند

susan :razz: