مرکز انجمنهای تخصصی

من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم
محتسب داند که من اين کارها کمتر کنم

من به خال لبت اي دوست گرفتار شدم*** چشم بيمار تورا ديدم و بيمار شدم
فارغ از خود شدم و کوس انالحق بزدم*** همچو منصور خريدار سر دار شدم
در ميخانه گشاييد برويم شب و روز*** که من از مسجد و از مدرسه بيزار شدم

من از آن حسن روز افزون كه يوسف داشت دانستم
كه عشق از پرده عصمت برون آرد ذليخا را

اي که با زلف و رخ يار گذاري شب و روز*** فرصتت باد که خوش صبحي و شامي داري
اي صبا سوختگان، بر سر ره منتظرند*** اگر از يار سفر کرده پيامي داري

يا رب اين نو گل خندان که سپردي به منش . . . . . . . . مي سپارم به تو از دست حسود چمنش

شنيده ام سخني خوش که پير کنعان گفت***فراق يار نه آن ميکند که بتوان گفت
گره به باد مزن گرچه بر مراد،وزد*** که اين سخن به مثل باد با سليمان گفت

تو را پرواز بس زود است و دشوار . . . . . . . ز نو کاران که خواهد کار بسيار ؟

ره دور و دراز اســـت آن رهــا كـن
چو موسي يك زمان ترك عصا كن

نازنينا ما به ناز تو جواني داده ايم
ديگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا

آسمان بار امانت نتوانست کسيد . . . . . . . قرعه ي کار به نام من ديوانه زدند

در رگ ساغر هستی تو بجوش ...................... من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی است

تو آني کز آن يک مگس رنجه اي . . . . . که امروز سالار و سرپنجه اي