مرکز انجمنهای تخصصی

تجلي گر رسد بر كوه هستي
شود چون خاكِ ره هستي ز پستي

ياران چه غريبانه رفتند از اين خانه . . . . . . . . . . هم سوخته شمع ما هم سوخته پروانه

پنهان، به هر فراز كه بيني نشيبهاست
هر قطره اي كه وقت سحر، بر گلي چكيد

درد عشقي کشيده ام که مپرس
رهر هجري چشيده ام که مپرس

سراپا درد،افتادم به بستر..................................... تب تلخي به جانم آتش افروخت
دلم،درسينه،طبل مرگ مي کوفت............................ تنم،از سوز تب، چون کوره مي سوخت

توسني کردم ندانستم همي . . . . . . . . . کز کشيدن تنگ تر گردد کمند

دراين شب سياهم گم گشت راه مقصود ازگوشه يي برون آي اي کوکب هدايت

تا معطر کنم از لطف نسيم تو مشام . . . . . . . . . شمه از نفحات نفس يار بيار

رسد آنگه اجل از حضرت پاك
رود پاكي به پاكي خاك وا خاك

كه مازندران شهر ما ياد باد . . . . . . . . . هميشه بر و بومش آباد باد

با سلام


دردم از یارست و درمان نیز هم دل فدای اوشد و جهان نیز هم

مرا مهر سيه چشمان ز سر بيرون نخواهد شد
قــضـاي آسـمـان ايـن و ديـگرگون نــخواهد شد