مرکز انجمنهای تخصصی

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ
از یمن دعای شب و ورد سخری بود
(حافظ)

در هوای بارانی شوق دم زدن دارم
در گلوی من بشکن بغض بی صدایی را
ربنای هر برگی آتنای من گوید
آشنای این با غم تشنه ام رهایی را

با سلام

ای درد توام درمان در بستر ناکامی
وی یاد توام مونس در گوشه تنهایی
در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم
لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی

-------------------------------------------
حضرت حافظ

يكي بود يكي نبود زير گنبد كبود
لخت و عور تنگ غروب
سه پري نشسته بود
زار و زار گريه مي‌كردن پريا
مثل ابراي بهار
گريه مي‌كردن پريا
از افق جيرنگ جيرينگ صداي زنجير ميومد
از عقب از توي برج ناله شبگير ميومد

در او در جمع گشته هر دو عا لَم
گهي ابليس گردد گاه آدم

مهمانان شعر گوی اینجا کجایند ؟؟؟؟؟

من از بيگانگان هرگز ننالم********که با من هرچه کرد آن آشنا کرد

دنيا يه روز شبيه تو شبيه خواب تو مي‌شه
اين همه آبادي بد يه روز خراب تو مي‌شه
حريق دريا مي‌گذره حرير شبنم ميرسه
به زخم كوچه‌هاي شب نسيم مرهم مي‌رسه

هستی من رفت و خیالش نماند
این که تو بینی نه منم بلکه اوست!

هرچند دويدم من در شهر نديدم من

يك عادل فرزانه كو دادرسي باشد

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند***وندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند

دلِ دیونه ی من بوی تو را می جویـَد
چَشم خیسَم همه جا روی تو را می جویـَد