مرکز انجمنهای تخصصی

از این پرده برتر سخن​گاه نیست ز هستی مر اندیشه را راه نیست

بیت پانزدهم نامور نامه حکیم طوس

درود

توی می،واجب آید باده خوردن توی بُت،واجب آید بت پرستی
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
همچو من از مستی شهوت ببر مستی شهوت ببین اندر شتر
باز این مستی شهوت درجهان پیش مستیِ ملک دان مستهان
مستیِ آن مستیِ این بشکند او به شهوت التفاتی کی کند
آب شیرین تا نخوردی آب شور خوش بود خوش چون درون دیده نور
قطره ای ازبادهای آسمان برکند جان را ز مـــی وز ساقیان
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
زان شرابی که بوی جوشش او مردگان را برون کشد از گــــــور
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خیز تا رقص درآییم همه دستزنان که رهیدیم به مردی همه از دست زنان
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
گــــــــر به ریش و خ... مردستی کسی هر بــــــــزی را ریش و مــو باشد بســی
[مثنوی4/45 - 2593]
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
روزی مخنّث بانگ زد،گفتا که«ای چوپان بَد آن بز عجب مارا گزد،در من نظر کرد از گــله»
گفتا«مخنّث را گــزد،هم بکشدش زیر لگد امــا چه غم زو مـــرد را»گفتا «نکو گفتی هله»
کـــو عقل تا گویا شوی؟ کو پای تا پویا شــوی؟ و ز خشک در دریـــا شوی،ایمن شوی از زلزله
سلطانِ سلطانان شــــــوی بالاتر از کیوان شوی،بیرون شوی زین مزبله
[دیوان/7528]

همین نگاه و گل روی یار و ساقی و می
ز بهر توشه ی دو جهان بس بود ما را

اگرگویی غم دل باکسی گوی
که ازرویش بنقدآسوده گردی
(سعدی)

يكي را گفت مردي روشنا بين
ز مستان هر نفس آموز آئين
به عمر ميكده روشن تر از اين
نبودستي به راه چاره تضمين

درود

نفس ماده کیست تاما تیغ خود بر وی زنیم زخم بر رستم زنیم و زخم از رستم خوریم
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ساقیا ،برخــــاک ما چون جــــرعه ها می ریختی گر نمی جُستی جـــــنون مـــا،چرا می ریختی؟
ساقیا آن لطف کـــو،کــــان روز هـــمــــچون آفتاب نــــور رقـــــص انگـــــیز را بر ذره ها می ریـختی؟
دست بر لب می نهی؟یعنی خمش من تن زدم خود بگوید جرعـــه ها کـــان بهر ما می ریـختی
ز اولین جـــرعــه که بر خــــاک آمد،آدم روح یافـت جبرئیلی هست شد چون بر سما می ریختی
می گُزیدی صــادقان را،تا چـو رحمت مست شد از گـــــــــزافه بر ســـــزا و ناســـــــزا می ریختی

یار وداع میکند تاب وداع یار کو؟
وعده وصل میدهد طاقت انتظار کو؟
(هلالی جغتائی)

وز باد صبا نيك بخواهيد ز مستان خبر آرد
كاين بارگه عمر به جز مستي ورندي ننمايد

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم

بدان امید دهم جان که در آرزوی تو باشم

منم بنده ی اهل بیت نبی

ستاینده ی خاک پای وصی

یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور کلبه ی احزان شود روزی گلستان غم مخور

به نا خدا
با سلام
رواست گر برود رود خون زه سینه دوست که برق دشنه دشمن ندید و دست پلید
چه رنگ باختی ای روزگار رنگ آمیز که آن سپید سیه گشت و این سیاه سپید