مرکز انجمنهای تخصصی

درود
تا من بدیدم روی تو،ای ماه و شمع روشنم هرجا نشینم خرمم،هرجا روم در گلشنم
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
من آنم که در پای خوکان نریزم مــراین قیمتی درّ لفظ دری را

تا با غم عشق تو مرا کار افتاد بیچاره دلم در غم بسیار افتاد

بسیار فتاده بود اندر غم عشق اما نه چنین زار که این بار افتاد

مولانا

دستی به دوش غیر نهاد از سر وفا
ما را چو دید سستی پا را بهانه کرد

نوای هندی

دوري ما غافلان از قرب منزل ها بود
بهر نعمتها و اين آز و تمنا ها بود

درشتی ز کس نشنود نرم گوی بجز نیکوی در زمانه مجوی

یکبار به مردم و مرا کس نگریست گر بار دگر زنده شوم دانم زیست

ای کرده تو قصد من ترا با من چیست یا صحبت ابلهان همه دیگ تهیست

درود
تو صورت این سماع بشنو که ایشان دارند گوشِ دیگر
  که آمد شمارا خبر که مارا ز اختر چه آمد به سر
از این مار خوار اهرمن چهرگان ز دانایی و شرم بی بهرگان
نه گنج و نه نام و نه تخت و نژاد همی داد خواهند گیتی به باد
چنین است پرگار چرخ بلند که آید براین پادشاهی گزند
از این زاغ ساران بی آب و رنگ نه هوش و نه دانش نه نام و نه ننگ
بدین تخت شاهی نهادست روی شکم گرسنه،مرد دیهیم  

ممنون از اشعار زیبای دوستان

روز وصل دوستداران یاد باد یاد باد آن روزگاران یاد باد

 
در رخ عشق نـــــگر تا به صفت مـــــــرد شــــوی نــــــزد ســـردان منشین کز دَمشان سرد شــــــوی 

* مردی نبود فتاده را پای زدن *** گر دست فتاده را بگیری مردی *