مرکز انجمنهای تخصصی

درود
دلبر روز اَلَست چیز دگر گفت پست هیچ کسی هست کو آرد آن را به یــــــاد
گــــفت:«به تو تاختم،بهر خودت ســـاختم ســـاخته خویش را من ندهم در مراد»
گفتم:تو کیستی» گفت:«مراد همه» گفتم:«من کیستم» گفت:«مرادِ مراد»
ــــــــــــــــــــــــ
اختیاری هست مارا بی گمان حسّ را منـــکر نتانی شد عیان
سنگ را هرگز نگوید کس بیا از کلوخی کس کجا جوید وفا
آدمی را کس نگوید هین بپر یا بیا ای کور تو در من نگر
گفت یزدان ما علی الاعمی حَرَج کی نهد بر کس حَرَج رَبّ الفرج
کس نگوید سنگ را دیرآمدی یا که چو با تو چرا بر من زدی
این چنین واجست ها مجبور را کس بگوید یا زند معذور را
امر و نهی و خشم و تشریف و عتاب نیست جز مختار را ای پاک جیب

این شعر تقدیم به همه مجنون ها
يک شبي مجنون نمازش را شکست

بي وضو در کوچه ليلا نشست
عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود
سجده اي زد بر لب درگاه او
پُر ز ليلا شد دل پر آه او
گفت يک شبي مجنون نمازش را شکست
يا رب از چه خوارم کرده اي
بر صليب عشق دارم کرده اي
جام ليلا را به دستم داده اي
وندر اين بازي شکستم داده اي
نشتر عشقش به جانم مي زني
دردم از ليلاست آنم مي زني
خسته ام زين عشق،دل خونم نکن
من که مجنونم تو مجنونم نکن
مرد اين بازيچه ديگر نيستم
اين تو و ليلاي تو... من نيستم
گفت اي ديوانه ليلايت منم
در رگ پنهان و پيدايت منم
سالها با جور ليلا ساختي
من کنارت بودم و نشناختي
عشق ليلا در دلت انداختم
صد قمار عشق يکجا باختم
کردمت آواره صحرا نشد
گفتم عا قل مي شوي اما نشد
سوختم در حسرت يک يا ربت
غير ليلا بر نيامد از لبت
روز و شب او را صدا کردي ولي
ديدم امشب با مني گفتم بلي
مطمئن بودم به من سر مي زني
در حريم خانه ام در مي زني
حال اين ليلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بي قرارت کرده بود
مرد راهش باش تا شاهت کنم
صد چو ليلا کشته در راهت کنم

مائیم و می و مطرب و این کنج خراب جان و دل و جام و جامه در رهن شراب

فارغ ز امید رحمت و بیم عذاب آزاد ز خاک و باد و از آتش و آب

حکیم عمر خیام

با تشكر از اشعار دوستان؛ لطف كنيد قانون مشاعره رو رعايت كنيد و بيت رو با حرف آخر شعر قبلي ادامه بديد

باد بهار آمد و آورد بوي تو شد تازه باز در دل من آرزوي تو

مرحوم ابوالحسن ورزي

تنها نه ز راز دل من پرده برافتاد تا بود فلک شیوه او پرده دری بود
منظور خردمند من آن ماه که او را با حسن ادب شیوه صاحب نظری بود

دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد من نیز دل به باد دهم هر چه باد باد

کارم بدان رسید که همراز خود کنم هر شام برق لامع و هر بامداد باد

شیخ ازل

دی بی من و امروز چو دی بی من و تو ***** فردا به چه حجتم بداور خوانند

خیام

دمیدم تا بدانیدم که هستم فتادم تا نگویی خود پرستم
مپنداری که کار دهر ، بازیست مرا این اوفتادن ، سر افرازیست

پروین اعتصامی

ت بده