درود تا چند زنم به روی دریا ها خشت بیزار شدم ز بت پرستان و کنشت خیام که گفت دوزخی خواهد بود که رفت به دوزخ و که آمد ز بهشت ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ با باده نشین که ملک محمود این است وز چنگ شنو که لحن داود این است از آمــده و رفتـه دگـر یاد مـکـن حالی خوش باش زانکه مقصود این است ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ گویند بهشت و حور و کوثر باشد جوی می و شير و شهد و شکر باشد پر کــن قـدح بـاده و بـر دستم نِه نـقدی ز هزار نـسیه بـهتـر باشد ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ وقـت سحر است خیز ای مایـه ناز نرمک نرمک باده خور و چنگ نواز کانها کـه بجـایند نــپایند کسی و آن ها که شدند کس نمیآيد باز ــــــــــــــــــــــــــــــــــ لب بر لب کوزه بردم از غایت آز تا زو طلبم واسطه عمر دراز لب بر لب من نهاد و می گفت به راز می خور که بدین جهان نمی آیی باز ــــــــــــــــــــــــــــــــ خیام اگر ز باده مستی خوش باش با لاله رخی اگر نشستی خوش باش چون عاقبت کار جهان نیستی است انگار که نیستی چو هستی خوش باش
Work hard in silence Let your success Be your noise