مرکز انجمنهای تخصصی

 تا بر گذشته می نگرم ، عشق خویش را چون آفتاب گم شده می آورم به یاد

می نالم از دلی که به خون غرقه گشته است این شعر ، غیر رنجش یارم به من چه داد  

 فروغ فرخزاد 


 (د ) بده  

در کوی نیک نامان مارا گذر ندادند...گر تو نمی پسندی تغییر ده قضا را

حافظ

اگر صد قرن شاگردی کنی در مکتب گیتی نیاموزی ازین بی مهر درس مهربانی را

پروین اعتصامی


(ا)

آن ترک پری چهره، که مانند فرشتست یارب، گل پاکش ز چه ترکیب سرشتست؟
انصاف توان داد که: با لطف وجودش بنیاد وجود دگران از گل و خشتست
زین بیش مده وعده به فردای بهشتم کامروز به نقد از رخ او خانه بهشتست
با قامت او هر که نشاند پس ازین سرو بسیار کند سرزنش آن سرو که کشتست

درود
توی می،واجب آید باده خوردن توی بُت،واجب آید بت پرستی
(دیوان/28397)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
باز رســــــــــــــیدیم ز مــــــــــــیخانه مست
بــــــــــــاز رهـــــــــــــیدیم ز بــــــــــــــالا و پست
جــــمله مســـــتان خــوش و رقــصان شـــدند
دست زنـــید ای صـــــــنمان،دست دست
مـــــــاهی و دریــــــا هــــــــــمه مســـــــــــتی کـــنند
چـــــــونکه ســــــــــرِ زلفِ تو افتاد شست
زیـــــــــر و زبـــــــــــر گشت خــــــــــراباتِ ما
خُنب نگـــــون گشت و قــــــــــرابه شکست
پـیر خــرابات چـــــون آن شــــــور دید
بـــر ســـــــرِ بــــــام آمـــد و از بــــــــام جَست
جـــــــــوش بـــــــــرآورد یکــــــــــی مـــــــی کـــزو
هست شـــود نیست،شود نیست هست
شیشه چو بشکست و به هر سوی ریخت
چــــــند کـــــــــف پــــــــای حریفان کـــــه خَست
آنکـــــــــه ســــــــر از پـــای نداند کجاست
مست فـــــــــــتادست بــــــــــه کــــــــــوی اَلَست
بـــــــــاده پــــــــــرستان هــــــــمه در عشـــــــــرتند
تَـــــــــــنتَن تـــــــــنتن شـــــــــنو ای تــــــــــــن پرست
(دیوان/516)
شهریارم سوز مولکونون اوستادی ام

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش می‌سپارم به تو از چشم حسود چمنش
گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور دور باد آفت دور فلک از جان و تنش
گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا چشم دارم که سلامی برسانی ز منش

حافظ

شاه شمشاد قدان خسرو شیرین دهنان که به مژگان شکند قلب به همه صف شکنان


حافظ

ن بده

نيست بر لوح دلم جز الف قامت دوست *** چه كنم حرف دگر ياد نداد استادم

درود
ماننددردِ دیده ای،بر دیده بــــــــر چفسیده ای ای خواجه،برگردان ورق ور نه شکستم من قلم
ــــــــــــــــــــــــــــ
هــــــــــــــمچو مـــــــن از مســـــــــــــتی شـــــــــــهوت بــــبر
مســــــــــــــتی شــــــــــــهوت بـــــبین انـــــدر شـــــــتر
بــــــاز ایـــــــن مســــتیِ شـــــــهوت در جــــــهان
پــــــیش مســـــــــــتیِ مـــــــلک دان مســــــــتهان
مســـــــــتیِ آن مســـــــــتیِ ایـــــــن بشکــــــــند
او بـــــــه شــــــــــهوت التــــــــــــفاتی کــــــــــی کند
آب شــــــــیرین تــا نـــــــــخوردی آب شـــــور
خوش بود خوش چون درون دیده نور
قـــــــــــــطره ای از بــــــــــــاد های آســـــمان
بــــــــــرکند جـــــــــــان را ز مــــــــــی و ز ســــــــــاقیان
[FONT=Times New Roman](از دیوان3/ 823-819) 

ما ز یاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آن چه ما پنداشتیم
گفت و گو آیین درویشی نبود ور نه با تو ماجراها داشتیم
شیوه چشمت فریب جنگ داشت ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

حافظ

مگزار که یاد ما را طعم تلخ این حقیقت ببرد
این حقیقت است که از دل برود هر آنچه از دیده رود

دیگر زشاخ سرو سهی بلبل صبور گلبانگ زد که چشم بد از روی گل بدور

حافظ

ر