مرکز انجمنهای تخصصی

کاش می فهميديم کشتن کنجشک ها کرکس ها را ادب نمی کند ، شايد ديگر برای تفريح پسرکان تير و کمان نمی ساختيم.
کاش می فهميديم بادبادک وقتی می تواند بالا رود که با باد مخالف روبرو شود ، شايد ديگر بر روزگار ناسازگار لعنت نمی فرستاديم.
کاش می فهميديم ...که چيز زيادی نمی فهميم !
-------------------------------------------------------------------------------------
چاپلين از گريه ها گفت...ما خنديديم !
تارکوفسکی از پليدی و زشتی ها گفت...ما زيبا ديديم !
پيکاسو از حقيقت گفت...ما دروغش پنداشتيم !
پيامبران از زمين و زندگی در زمين گفتند...ما سخنانشان را در آسمان ها جستجو کرديم !
حرف زدن تو بهانه ای بود برای برای حرف های من و حرف های من بهانه برای سکوت تو !
--------------------------------------------------------------------------------------
اين روزها کارم نشستن پشت پنجره غبار گرفته ای است که حتی برای لحظه ای خورشيد به آن نمی نگرد. و من هر روز صبح ، حرف های باران خورده ام را روی بند پوسيده حياط بی رنگ پاييزی پهن می کنم ، اما حرف ها آنقدر خيس اند که آفتاب هم نمی تواند از رگ هايشان بگذرد...
کاش می شد صداهای روزمره را نشنيد...حرف های روزمره...
کاش می شد صدای سقوط درخشان برف را بشنوم...به جای کوبيده شدنشان زير پاها ،يا صدای افتادن برگ بی جان پاييزی پس از رقصی با شکوه در آغوش بی وفای باد بر زمين سرد...به جای خش خش پياده روی عصر! يا حتی صدايهجوم اشک به چشمان غم گرفته به جای هق هق !يا حتی صدای مهربانی به جای دوستت دارم گفتن ها...
تو يک صدا مهمانم کن !

--------------------------------------------------------------------------------------
ديروز...

باريک و بلند با وجودی از اشک،چشمانم را آيينه نگاه گرمش می کند.آرام می لرزد و با هر نفس اشکی فرو می ريزد.

ساده نگاهش می کنم و چهار فصل را به خاطر می آورم،بی حوصلگی تابستان،شوق بهار،تنهايی زمستان و آرامش پاييز.

چشم می بندم و آرام نجوا می کنم : تمام شدی...

و نفسم شمع را خاموش می کند.

---------------------------------------------------------------------------------------
از کنار يکديگر رد می شويم و تنها چيزی که در سال های دور باقی می ماند ، تنها ،‌خاطره ايست که مثل باد به جای باد ، هر کجا که می خواهد می رود...می وزد.شايد به همين دليل ساده است که از خودم چيزی برای گفتن...پنهان کردن...يا از دست دادن ندارم.
مانند دانه برفی که فقط يک بار درست در برابر چشمانت ،‌از بالا ،‌از ميان هزاران دانه برف آرام فرود می آيد و در انبوه سپيدی برف پوش زمين جايی ، می نشيند و گم می شود و تو ديگر آن را نخواهی يافت ، نخواهی ديد...همچون رهگذری که فقط يک لحظه از کنارت می گذرد و تو تا پايان دنيا ،‌ديگر او را نمی بينی و نخواهی دانست که او که بود.من هم يکی از همان رهگذرانم ! درست مثل تو !
همه ما از کنار يکديگر رد می شويم ، گاهی به سادگی...گاهی به مهربانی...گاهی دير و...گاهی ناتمام.

بيدل :

عجز طاقت كرد ما را محرم امداد غيب
اختيار آنجا كه درماند توكل مي‌شود


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

عدم سايه ز خورشيد معين گرديد
گر تو شوخي نكني هستي ما مبهم نيست


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

عشق مختار است با تدبير عقلش كار نيست
اين كنم يا آن كنم شايسته مختار نيست


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

غباريم زحمت كش بادها
به وحشت اسيرند آزادها


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

غفلت ايام پيري از سر ما وا نشد
سخت دشوار است بيدل تركِ خواب صبحدم


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

غير آغوش فنا سر منزل آرام نيست
كشتي ما را همان گرداب، لنگر مي‌شود


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

غير از دل آشفته به عالم نتوان يافت
اين بزم، مگر حلقه آن زلف سياه است


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

فرياد كه برديم ز نا‌محرمي خلق
اندوه زبان داشتن و لال نمودن


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

فلك كشتي به توفان شكستن داده است امشب
ز جوش گريه‌ام ريگ ته آبند كوكبها


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

فناي ما چمن آراي بي نقابي اوست
به قدر چاك كتان ماهتاب مي‌خندد


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

قطع سر رشته پرواز طلب نتوان كرد
بال اگر سلسله كوتاه كند، ناله رساست

سلام
susan, بي نظير بود. ممنون.
به تمام دوستان توصيه مي کنم حتما بخوننش.

بيدل :

قيامت مي‌‌كند حسرت، مپرس از طبع ناشادم
كه من صد دشت مجنون دارم و صد كوه فرهادم


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

كجا يابد سر ما ناكسان بار سجود او
مگر بر جبهه بنويسيم نام آستانش را


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

كسي به فهم كمالم دگر چه پردازد؟
ز فرق تا به قدم عيبم، اين هنر دارم


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

كسي كه دست به دامان التفات تو زد
مقيم انجمن سايه هما گرديد


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

كسي يا رب مبادا پايمال رشك همچشمي
حنا، چندان كه بوسد پاي او، خون مي‌كند ما را


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

كشتي نه فلك اين جا به نمي طوفاني است
تا تواني طرف اشك يتيمان نشوي


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

كيست در اين انجمن محرم عشق غيور
ما همه بي غيرتيم آينه در كربلاست


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

گدايي كز سر كوي تو خاكي بر جبين مالد
به تاج كيقباد و افسر قيصر كند بازي


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

گر آرزو شكني، مي‌شود عمارت دل
شكست موج بود باعث بناي حباب

سلام
سوزان جان واقعا کارت عالي است. دستت درد نکنه. شعر هايت بي نظير است.

-------------------------------

بيدل :

گر مزاج كرم آن است كه من مي‌د‌انم
عالمي را به خطاي من تنها بخشند


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

گوش مروتي كو؟ كز ما نظر نپوشد
دست غريق، يعني فرياد بيصداييم


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

گويند بهشت است همان راحت جاويد
جايي كه به داغي نتپد دل، چه مقام است


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

ما را نمي‌توان يافت بيرون از اين دو عبرت
يا ناقص الكماليم، يا كامل القصوريم


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

ما و سحر از يك جگر چاك دميديم
آهي نكشيديم كه نگرفت جهان را


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

مپسند كه امروز من گمشده فرصت
در كشمكش وعده فرداي تو افتم


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

مرا سنجيدگي ايمن ز تشويش هوس دارد
ز دام بال و پر فارغ چو شاهين ترازويم


--------------------------------------------------------------------------------

بيدل :

مرده را بهر چه مي‌پوشند چشم؟ آگاه باش
خاك، خلوتگاه اسرار است و ما نامحرميم

از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن
فردا که نیامده ست بیداد مکن
بر نامده و گذشته نبیاد مکن
حالی خوش باش و عمر بر باد مکن


افسوس که نامه ی جوانی طی شد
وان تازه بهار زندگانی دی شد
آن مرغ طرب که نام او شباب
معلوم نشد که او کی آمد کی شد


یک چند به کودکی به استاد شدیم
یک چند ز استادی خود شاد شدیم
پایان سخن شنو که ما را چه رسید
از خاک برآمدیم و بر باد شدیم


به عشقت ای دلارا نگروستم
نوید وصل تو تا نشنوستم
به دل تخم وفایت کشتم آخر
به جز اندوه و خواری ندروستم


خوشا آنان که الله یارشان بی
که حمد و قل هوالله کارشان بی
خوشا آنان که دایم در نمازند
بهشت جاودان بازارشان بی


اگر دردم یکی بودی چه بودی
اگر غم اندک بودی چه بودی
به بالینم حبیبی یا طیبی
از این هر دو یکی بودی چه بودی


خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت
به قصد جان من زار ناتوان انداخت
نبود رنگ دو عالم که نقش الفت بود
زمانه طرح محبت نه این زمان انداخت


روز هجران و شب فرقت یار آخر شد
زدم این فال و گذشت و اختر و کار آخر شد
آن همه ناز و تنعم که خزان می فرمود
عاقبت در قدم باد بهار آخر شد