مرکز انجمنهای تخصصی

دانا خدای مهربان

اندر زمین وآسمان

هر چيز يا هرگونه كار

باشد به پيشش آشكار

رازي كه بر غير نگفتيم و نگوييم

با دوست بگوييم كه او محرم راز است

حافظ شیراز

   
 تا کي به تمناي وصال تو يگانه اشکم شود از هر مژه چون سيل روانه 
   
 خواهد که سرآيد غم هجران تو يا نه اي تيره غمت را دل عشاق نشانه 
   
 جمعي به تو مشغول و تو غايب ز ميانه 
   
 رفتم به در صومعه عابد و زاهد ديدم همه را پيش رخت راکع و ساجد 
   
 در ميکده رهبانم و در صومعه عابد گه معتکف ديرم و گه ساکن مسجد 
   
 يعني که تو را مي‌طلبم خانه به خانه 
   
 روزي که برفتند حريفان پي هر کار زاهد سوي مسجد شد و من جانب خمار  
   
 من يار طلب کردم و او جلوه‌گه يار حاجي به ره کعبه و من طالب ديدار 
   
 او خانه همي جويد و من صاحب خانه 
   
 هر در که زنم صاحب آن خانه تويي تو هر جا که روم پرتو کاشانه تويي تو 
   
 در ميکده و دير که جانانه تويي تو مقصود من از کعبه و بتخانه تويي تو 
   
 مقصود تويي، کعبه و بتخانه بهانه 
   
 بلبل به چمن زان گل رخسار نشان ديد پروانه در آتش شد و اسرار عيان ديد 
   
 عارف صفت روي تو در پير و جوان ديد يعني همه جا عکس رخ يار توان ديد 
   
 ديوانه منم، من که روم خانه به خانه 
   
 عاقل به قوانين خرد راه تو پويد ديوانه برون از همه آئين تو جويد 
   
 تا غنچه ی بشکفته ی اين باغ که بويد هر کس به بهاني صفت حمد تو گويد 
   
 بلبل به غزل خواني و قُمري به ترانه 
   
 بيچاره بهايي که دلش زار غم توست هر چند که عاصي است ز خيل خدم توست 
   
 اميد وي از عاطفت دم به دم توست تقصير "خيالي" به اميد کرم توست 
   
 يعني که گنه را به از اين نيست بهانه 

هم از الطاف همايون تو خواهم يارب در بلاياي تو توفيق‌ رضا و تسليم
نقص در معرفت ماست نگارا، ور نه نيست بي مصلحتي حکم خداوند حکيم


(شهریار)

من از آن حسن روز افزون كه يوسف داشت دانستم

كه عشق از پردة عصمت برون آرد زليخا را

حافظ

اگر به بندگي ارشاد مي‌کنيم ترا اشاره‌اي است که آزاد مي‌کنيم ترا
يک بار بي خبر به شبستان من درآ چون بوي گل، نهفته به اين انجمن درآ

(صائب تبريزي)

اگر آن ترك شيرازي به دست آرد دل ما را

به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را

حافظ

اي به عالم کرده پيدا راز پنهان مرا من کيم کز چون تويي بويي رسد جان مرا
جان و دل پر درد دارم هم تو در من مي‌نگر چون تو پيدا کرده‌اي اين راز پنهان مرا


(عطار)

ای روی تو آیت نکویی حسن تو کمال خوبرویی

راتب شده عالم کهن را هردم ز تو فتنه‌ای به نویی


انوری

یک روز دلم بستر توفان ها بود
گهواره مهر پرور جان ها بود
امروز کویری است عطشنک افسوس
آن دل که طربخانه باران ها بود    ( سیاوش کسرایی)


  

در غم یار یار بایستی یا غمم را کنار بایست
به یکی غم چو جان نخواهم داد یک چه باشد هزار بایستی(مولوی)

ياد رخسار ترا در دل نهان داريم ما در دل دوزخ بهشت جاودان داريم ما
در چنين راهي که مردان توشه از دل کرده‌اند ساده لوحي بين که فکر آب و نان داريم ما

(صائب تبريزي)