مرکز انجمنهای تخصصی

در باغ چو شد باد صبا دایه​ی گل بربست مشاطه​وار پیرایه​ی گل
از سایه به خورشید اگرت هست امان خورشید رخی طلب کن و سایه​ی گل

لاله ساغرگير و نرگس مست و بر ما نام فسق داوري دارم بسي يا رب که را داور کنم

حافظ

مرا دانی که بی‌تو حال چونست به هر مژگان هزاران قطره خونست
تنم در بند هجر تو اسیرست دلم در دست عشق تو زبونست

انوری

تا چند زنم بروي درياها خشت بيزار شدم ز بت‌پرستان کنشت
خيام که گفت دوزخي خواهد بود که رفت بدوزخ و که آمد ز بهشت

خیام

تا ماه‌رویم از من رخ در حجیب دارد نه دیده خواب یابد نه دل شکیب دارد
هم دست کامرانی دل از عنان گسسته هم پای زندگانی جان در رکیب دارد
پندار درد گشتم گویی که در دو عالم هرجا که هست دردی با من حسیب دارد
بفریفت آن شکر لب ما را به عشوه آری بس عشوه‌های شیرین کان دلفریب دارد

انوری

در حلقه گل و مل خوش خواند دوش بلبل هات الصبوح هبوا یا ایها السکارا
ای صاحب کرامت شکرانه سلامت روزی تفقدی کن درویش بی​نوا را

ای مانده من از جمال تو فرد هجران تو جفت محنتم کرد
چشمیست مرا و صدهزار اشک جانیست مرا و یک جهان درد

انوری

دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست گفت با ما منشین کز تو سلامت برخاست
که شنیدی که در این بزم دمی خوش بنشست که نه در آخر صحبت به ندامت برخاست

ترکيب پياله‌اي که درهم پيوست بشکستن آن روا نميدارد مست
چندين سر و پاي نازنين از سر و دست از مهر که پيوست و به کين که شکست


خیام

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست دل سودازده از غصه دو نیم افتادست
چشم جادوی تو خود عین سواد سحر است لیکن این هست که این نسخه سقیم افتادست
حافظ

تا چند اسير رنگ و بو خواهي شد چند از پي هر زشت و نکو خواهي شد
گر چشمه زمزمي و گر آب حيات آخر به دل خاک فرو خواهي شد

خیام

در خم زلف تو آن خال سیه دانی چیست نقطه دوده که در حلقه جیم افتادست
زلف مشکین تو در گلشن فردوس عذار چیست طاووس که در باغ نعیم افتادست