مرکز انجمنهای تخصصی

روزگاریست که گل سرخ محبت را از گل باغچه برداشته اند و علف هرز کاشته اند.....اما من بعد از تو صحرای دلم را شورستان خواهم کرد تا نه علف هرز ریشه زند و نه گل سرخ محبتی بروید.

susan

من شکستم در خود
من نشستم در خویش
لیک هرگز نگذشتم از
پل
که ز رگ های رنگین بسته ست کنون
بر دو سوی رود آسودن
باورن کن نگذشتم از پل
غرق یکباره شدم
من فرو رفتم
در حرکت دستان تو
من فرو رفتم
در هر قدمت ، در میدان
من نگفتم به ذوالکتاف سلام
شانه ات بوسیدم
تا تو از این همه ناهمواری
به دیار پکی راه بری
که در آن یکسانی پیروزست
من شکستم در خود
من نشستم در خویش

من در اين كوچه تنهايي خيال ، درون كلبه‌ي تنهايم ، منتظر ميهماني غريبم
سفره‌ي هفت سين من يك سين بيشتر ندارد ، سكوت . . .
پس در انتظار ميهمانم در اين سكوت مي‌نشينم
و سكوت را با بي صدايي هایم مي‌شكنم
شايد رهگذري به ميهماني من بيايد و شاید . . .

سهم من از تموم خاطرات گریه بود

ابلیس می شوم به لباس فرشته ای
تسلیم دستهای تو ... آن خوبهای بد
لبخند می زنم و نگاهت نمی کنم
مثل کبوتری که بنا نیست بپرد
لعنت به من ... به تو ... به تمام گذشته ها
لعنت به هر چه یاد تو را یادم آورد.

susan

به ستاره ها دل نمی بندم به اسمانی که روی تموم تنهاییام اشک بی وفایی رو گذاشت بذار شبم بی ستاره بمونه خالی تر از تو ............

susan

دريا خودش را با موج تعريف ميكند
جنگل خودش را با درخت
آسمان خودش را با ستاره ها
و من خودم را با تو تعريف ميكنم

وقتی کسی هست که

تمام صلیبهای دنیا را بدوش می کشد٬

دیگر از کدام شبح خیمه شب بازی باید ترسید؟

دستهایم به تاریکی شبهای خالی بودن آلودست!

susan

با رنگ سرخ مي افكنم طرحي از آبي را
از رنگ زرد براي قلبم بستري مي ساز
و خاهم پوشانيد رنگ سبز را در پيراهني سياه
تا به سوگواري هر چيز سبز ،‌ تا به سوگواري
هر خواب سبز بنشيند

رنج بزرگ يك انسان اين است كه عظمت او و شخصيت او در قالب فكرهاي

كوتاه در برابر نگاههاي پست و پليد و احساس او در روحهاي بسيار آلوده و

اندك و تنگ قرار گيرد انسانيت حدو مرزي نمي‌شناسد ... قبل از آنكه داراي

هويت زن يا مرد بودن باشيم انسانيم و تكليف آدميت از جنسيت بالاتر است

همديگر را با اين نام بشناسيم، كه مقام بالاتري داريم .....
susan

امشب در امتداد پیله تنهایی من
کسی خواب پروانه شدن می بیند
و بازوان شکسته
پناه خواهد شد
شبی را که باردار روز خواهد بود
و دست خسته سفر در این شب وحشت
تمام بامداد و نغمه گنجشک ها را
برای او که زاده تبسم درد است
به ایه هستی
به ارمغان آورد

افسانه حیات دو روزی نبود بیش

آن هم کلیم،با تو بگویم چه سان گذشت؟

یک روز صرف بستن دل شد به این و آن

روز دگر به کندن دل ز این و آن گذشت

آره واقعا دنیا همینه

پس چرا ما آدما این قدر خودم را درگیرش می کنیم؟؟؟

چرا این قدر به هم زخم زبون میزنیم؟؟؟

چرا؟؟؟

چرا؟؟؟

واقعا خیلی از ما آدمها فقط کارمون بی وفایی است

فقط بلدیم دل بشکنیم،غافل از اینکه دنیا دار مکافات است و یک روز هم این دل خود ماست که میشکنه ،حتی شاید سخت

تر از آن طور یکه ما شکستیم........

susan

مرکز انجمنهای تخصصی

هر چه مي خواهد دل تنگت بگو