مرکز انجمنهای تخصصی

احسنت و زه ای نگار زیبا

آراسته آمدی بر ما

امروز به جای تو کسم نیست

کز تو به خودم نماند پروا



سنایی

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را
بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را

حافظ

امشب سبکتر می‌زنند این طبل بی‌هنگام را یا وقت بیداری غلط بودست مرغ بام را
یک لحظه بود این یا شبی کز عمر ما تاراج شد ما همچنان لب بر لبی نابرگرفته کام را

سعدی

ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما آب روی خوبی از چاه زنخدان شما
عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده بازگردد یا برآید چیست فرمان شما
حافظ

این جهان همچون درخت است ای کرام ما بر او چون میوه های نیم خام

سخت گیرد خامها مر شاخ را زانکه در خامی نشاید کاخ را

چون بپخت و گشت شیرین لب گزان سست گیرد شاخه ها را آن زمان

سخت گیری و تعصب خامی است تا جنینی کار خون آشامی است....

(مولانا)



یاحق

تا جهان است از جهان اهل وفائی برنخاست

نیک عهدی برنیامد، آشنائی برنخاست

گوئی اندر کشور ما بر نمی‌خیزد وفا

یا خود اندر هفت کشور هیچ جائی برنخاست

خاقانی

تقدیر، که بر کشتنت آزرم نداشت بر حسن و جوانیت دل نرم نداشت
اندر عجبم زجان ستان کز چو تویی جان بستد و از جمال تو شرم نداشت

رودکی

از وی همه مستی و غرور است و تکبر وز ما همه بیچارگی و عجز و نیاز است
رازی که بر غیر نگفتیم و نگوییم با دوست بگوییم که او محرم راز است

حافظ

ما آزموده ايم در اين شهر بخت خويش بيرون كشيد بايد از اين ورطه رخت خويش

شجاع و صافی از ذل و تکبر
مبرا ذاتش از جبن و تهور

عدالت چون شعار ذات او شد
ندارد ظلم از آن خلقش نکو شد

شیخ محمود شبستری

د میازار موری که دانه کش است که جان دارد و جان شیرین خوش است