مرکز انجمنهای تخصصی

تن درست و خوي نيک و نام نيک وخرد هر آن که ايزدش اين چهار روزي کرد
سزد که شاد زيد جاودان و غم نخورد از دوست بهر چيز چرا بايدت آزرد؟
رودکی

ا ی کرده خجل بتان چین را

بازار شکسته حور عین را

بنشانده پیاده ماه گردون

برخاسته فتنه‌ی زمین را  



انوری

آشکارا نهان کنم تا چند؟ دوست می‌دارمت به بانک بلند
دلم از جان نخست دست بشست بعد از آن دیده بر رخت افکند

عراقی

دگر رند مغ آتشی میزند

ندانم چراغ که بر می‌کند

در این خونفشان عرصهٔ رستخیز

تو خون صراحی و ساغر بریز

حافظ

ز مادر تا تو زادی کس ندیدست که یک مادر مه و خورشید زادست

از این سنگین دلی با انوری بس که بی‌تو سنگها بر دل نهادست


انوری

توانا بود هر که دانا بود
زدانش دل پیر برنا بود

تا یافت ورا به کنج کوهی

آزاد ز بند هر گروهی

بر وحشت خلق راه بسته

وحشی دو سه گرد او نشسته
نظامی

هرکسی کام دلی آورده در کویت به دست ما هم آخر در غمت خاکی به سر خواهیم کرد

تا که ننشیند به دامانت غبار از خاک ما روی گیتی را ز آب دیده تر خواهیم کرد

بهار

در خیال این همه لعبت به هوس می‌بازم بو که صاحب نظری نام تماشا ببرد

علم و فضلی که به چل سال دلم جمع آورد ترسم آن نرگس مستانه به یغما ببرد


حافظ

دل جز ره عشق تو نپوید هرگز جزمحنت و درد تو نجوید هرگز
صحرای دلم عشق تو شورستان کرد تا مهر کسی در آن نروید هرگز

زان پیش که بر سرت شبیخون آرند فرمای که تا باده گلگون آرند

تو زر نئی ای غافل نادان که ترا در خاک نهند و باز بیرون آرند

خیام