مرکز انجمنهای تخصصی

من از تو دل نمیبرم اگرچه از تو دلخرم
اگزچه گفته ای تو را به خاطرات بسپرم
هنوز هم خیال کن کنار تو نشسته ام
منی که در جوانی ام به خاطرت شکسته ام
تو در سراب آینه شبانه خنده میکنی
من شکست داده را خودت برنده میکنی
نیامدی و سالها نظر به جاده دوختم
بیا ببین که بی تو من چه عاشقانه سوختم
رفیق روزهای خوب رفیق خوب روزها
همیشه ماندگار من همیشه در هنوز ها
صدا بزن مرا شبی به غربتی که ساختی
به لحطه ای که عشق را بدون من شناختی
من از تو دل نمیبرم اگر چه از تو دلخرم
اگرچه گفته ای تو را به خاطرات بسپرم
هنوز هم خیال کن کنار تو نشسته ام
منی که در جوانی ام به خاطرت شکسته ام
تو در سراب آینه شبانه خنده میکنی
من شکست داده را خودت برنده میکنی
نیامدی و سالها نظر به جاده دوختم
بیا ببین که بی تو من چه عاشقانه سوختم
رفیق روزهای خوب رفیق خوب روزها
همیشه ماندگار من همیشه در هنوز ها
صدا بزن مرا شبی به غربتی که ساختی
به لحطه ای که عشق را بدون من شناختی
(محسن چاوشی)

naatamam عزيز,
بسيار سپاسگذارم نام شاعر هم ذکر کردي.

چند تا دوسم داري ؟
هميشه وقتي يکي ازم مي پرسيد چند تا دوسم داري يه عدد بزرگ ميگفتم...
ولي وقتي تو ازم پرسيدي چند تا دوسم داري گفتم : يکي !!!
ميدوني چرا ؟
چون قوي ترين و بزرگترين عدديه که ميشناسم ...
دقت کردي که قشنگترين و عزيز ترين چيزاي دنيا هميشه يکين ؟
ماه يکيه ... خورشيد يکيه ... زمين يکيه ... خدا يکيه ... مادر يکيه ...
پدر يکيه ... تو هم يکي هستي ... وسعت عشق من به تو هم يکيه ...
پس اينو بدون از الان و تا هميشه : يکي دوست دارم...

njmh ,
دوست عزيز ايا مطلب بالا از خودتان است؟

نگاهم کن خيلی...

با هر آنچه داشتم برگشتم خسته از همه بی تفاو تی هاخسته از همه لجبا زی های کودکانه

خسته از با خود بودن خسته از با تو نبودن دلتنگی هایم شکل تو شده است خواب هایم بوی

تورا می دهد دستم شبیه دستهایت شده راستی دستهایمان چه شکلی بود.بال بال می زدم

که برگردم پر پر می شدم که ببینی ام همه زندگی خلاصه شده بود در رسیدن

وحالا که برگشتم آیا مرا میبینی؟ آیا مرا نقاشی می کنی؟ آیا برایم باز هم می خوانی؟

برگشتم با هر انچه داشتم .نگو نمیشناسی ام من شبیه دیروز توام و تو حالا شبیه دیروز من

بیا تو د یروزی باش و بگذار من امروزی باشم. نگاهم کن خیلی... نگاهم کن خیلی...

چقدر خوب می شد

چقدر خوب میشد که تو باشی چقدر خوب می شد که تو باشی و با من باشی چقدر خوب

می شد که تو را اندازه می کردم در دستهای جامانده بر روی پنجره هایی که هیچ وقت

باز نشد ند حتی به روی تو.تو که پنجره ها را بی معنا کردی وقتی همیشه گشوده بودی

به روی اسمانی که منو از چشم تو می دید چقد خوب می شد که همیشه چشمهایم را

می بستم که هیچ اسمانی نتواند تو را از چشم من بگیرد .چقدر خوب میشد که تو باشی

حتی به روی بخار شیشه جای دستهای جامانده بر پنجره هایی که هیچ وقت باز نشدند

خاطرت خاطر خواهی را خاطره کرد خاطره من.

"مترسک تنها"
هميشه عاشق پرواز باد بادک بود
همان که در سر هر مزرعه مترسک بود
سکوت در دل او تا هميشه مي رقصيد
اگر چه کاه نگاهش پر از چکاوک بود
شناسنامه ي او را کسي نمي دانست
ولي براي درختان هميشه کودک بود
چهار فصل براي زمين دعا مي کرد
در اين زمانه که قلب خدا پر از شک بود
براي مزرعه ها چون عروسک کاهي
براي چشم کلاغان شبيه بختک بود
دهان نداشت وليکن نسيم و نخ مي خواست
دلش شبيه قدم هاي بادبادک بود
شبي پريد و از اينجا به آسمان ها رفت
مترسکي که به فکر عروج لک لک ها بود

دست روزگار

بازی را شروع کردی

خیلی خوب و بدون اشکال

حوصله من را هم سر جاش آوردی اینقدر حساب شده که هنوز باور نمیکنم تو این بازی افتادم

با هوشی خیلی باهوش می دونی چرا؟

جون زیراکانه و با خرد کامل منو دنبال خودت کشیدی و اینقدر خوب منو دور زدی که هنوز نمیدونم از کجا وارد شدی ومن با میل تمام به بازیت تن دادم . میدونی چرا ؟ چون آدم ساده ای بودم و علاقه مندت شدم

اما صاذق نبودی چون نگفتی چی از من میخواهی ٬ هنوز هم نمیدونم چته

حرفهای تو نگاههای تو جواب دادن ها ٬ جواب ندادن ها و تکراره مکرره هم دلی هات منو اینجا کشوند.

جایی که باور نمیکنی به بن بست رسیدم ...

و تو اینجا با لبخند های پنهانیت به خودت افتخار میکنی و از خودت خوشحالی که با تمام دلت و آرامش کامل منو آوردی تو این بازی شاید این گونه باشد و شاید هم توهم مثل من پشیمانی ...

و اما من متحیر نگاهت میکنم و توی دلم با فریاد می پرسم چرا؟

نخواستی بدونی تو قدر دلم رو
چه اسون شکستی دل قابلم رو
واست گریه من دیگه بی امونه
دل از درد عشقت یه دریایه خونه
خدا شاهدم بود
که دل داده بودم
زیر عشقت من ساده بودم

"اندوه شاعرانه"
اندوه شاعرانه ی من بی نهایت است
حجم سکوت خانه ی من بی نهایت است
وقتی تمام خاطرام شعر می شود
هر ذره از ترانه ی من بی نهایت است
وقتی بهار رویش دلتنگی من است
کوچکترین ترانه ی من بی نهایت است
امواج درد ،خاطره،اندوه،اظطراب
در شعر بی کرانه ی من بی نهایت است
در این سکوت پر شده از حجم انتظار
اندوه شاعرانه ی من بی نهایت است