مرکز انجمنهای تخصصی

تا باغ پدید آرد برگ گل مینایی

تا ابر فرو بارد ثاد و نم آذاری

بر خوردن تو باشد: از دولت و از نعمت

از مجلس شاهانه، وز لعبت فرخاری


منوچهری

   
 یک دو جامم دی سحرگه اتّفاق افتاده بود وز لب ساقی شرابم در مذاق افتاده بود 
   
 از سرمستی دگر با شاهد عهد شباب رجعتی می خواستیم لیکن طلاق افتاده بود 

دوش در خواب من آن لاله عذار آمده بود
شاهد عشق و شبابم به کنار آمده بود
در کهن گلشن طوفانزده خاطر من
چمن پرسمن تازه بهار آمده بود



شهریار

درد عشقی کشیده ام که مپرس *** زهر عشقی چشیده ام که مپرس

گشته ام در جهان و آخر کار *** دلبری برگزیده ام که مپرس

حافظ

 سوي اشکم نگهت گرم خراميد و چه زيباست
آهوي وحشي و در چشمه روشن نگرستن
 

ناکامیم ای دوست ز خودکامی تست وین سوختگیهای من از خامی تست

مگذار که در عشق تو رسوا گردم رسوایی من باعث بدنامی تست

ابوسعید ابوالخیر

توانگرا دل درویش خود به دست آور
که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند
بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر
که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند

حافظ

در باغ چو شد باد صبا دایه‌ی گل بربست مشاطه‌وار پیرایه‌ی گل

از سایه به خورشید اگرت هست امان خورشید رخی طلب کن و سایه‌ی گل

حافظ

لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است وز پی دیدن او دادن جان کار من است

شرم از آن چشم سیه بادش و مژگان دراز هر که دل بردن او دید و در انکار من است

حافظ

تا پدید آمد شراب عشق تو هیچ عاشق برگ هشیاری نداشت

دل ز بی‌صبری همی زد لاف عشق گفت دارم صبر پنداری نداشت


انوری

تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی
به خدایی که تویی بنده بگزیده او که بر این چاکر دیرینه کسی نگزینی
حافظ