مرکز انجمنهای تخصصی

عشق چو آید برد هوش دل فرزانه را **** دزد دانا می کشد اول چراغ خانه را

 آری،آغاز دوست داشتن زيباست
گرچه پايان راه نا پيداست

من ديگربه پايان راه نمی انديشم
که همــين دوســت داشـتن زيبــاســت 

  به ناز طبيبان نيازمند مباد
وجود نازکت آزرده گزند مباد
سلامت همه آفاق در سلامت توست
به هيچ عارضه شخص تو دردمند مباد
جمال صورت و معني ز امن صحت توست
که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد  

دور است سر آب از این بادیه هش دار تا غول بیابان نفریبد به سرابت

تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل باری به غلط صرف شد ایام شبابت

حافظ

تا که ننشیند به دامانت غبار از خاک ما

روی گیتی را ز آب دیده تر خواهیم کرد

یا ز آه نیمشب، یا از دعا، یا از نگاه

هرچه باشد در دل سختت اثر خواهیم کرد

ملک‌الشعرای بهار

در ایوان گشتاسپ بر سوی کاخ درختی گشن بود بسیار شاخ

همه برگ وی پند و بارش خرد کسی کو خرد پرورد کی مرد


دقیقی

دلا آن زمان كو كجاست؟ اين زمان چيست كه آماج بلاست؟

ترسم که نایدش به نظر بند پاره نیز دارد اگر نگاه تو زینگونه پاس ما
وحشی ازین عزا بدرآییم ، تا به کی باشد کهن پلاس مصیبت لباس ما


وحشب بافقی

آن دم که مرا میزده در خاک سپارید زیر کفنم خمره ای از باده گزارید

تا در سفر دوزخ ازاین باده بنوشم بر خاک من از ساقه انگور بکارید

آن لحظه که با دوزخیان کنم ملاقات یک خمره شراب ارغوان برم بسوغات

در خلوص منت ار هست شکی تجربه کن****کس عیار زر خالص نشناسد چو محک

کجا تو موندگار شدی که روز ما سیاه شده **** دست دعای من دیگه از آسمون جدا شده

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی پیداست نگارا که بلند است جنابت

دور است سر آب از این بادیه هش دار تا غول بیابان نفریبد به سرابت

حافظ