مرکز انجمنهای تخصصی

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست دل سودازده از غصه دو نیم افتادست
چشم جادوی تو خود عین سواد سحر است لیکن این هست که این نسخه سقیم افتادست

حافظ

توبه‌ی خویش و آن من بشکن کین نه توبه است زور و بهتانست

یک زمانم ز خویشتن برهان کز وجودم ز خود پشیمانست

انوری

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود وین راز سر به مهر به عالم سمر شود
گویند سنگ لعل شود در مقام صبر آری شود ولیک به خون جگر شود

حافظ

تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد چند از پی هر زشت و نکو خواهی شد

گر چشمه زمزمی و گر آب حیات آخر به دل خاک فرو خواهی شد

خیام

دل را به زلف پرچین، تسخیر می‌توان کرد

این شیر را به مویی، زنجیر می‌توان کرد

هر چند صد بیابان وحشی‌تر از غزالیم

ما را به گوشهٔ چشم، تسخیر می‌توان کرد

صائب تبریزی

دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست

تا ندانند حریفان که تو منظور منی

سعدی

یارب چه بلا که عشق یارست زو عقل به درد و جان فکارست

دل برد و جمال کرد پنهان فریاد که ظلم آشکارست

انوری

تا مگـــــر همچو صبا باز به کوی تو رسم *** حاصل دوش بجز ناله شبگیر نبود
آن کشیدم ز تو ای آتش هجران که چو شــمع *** جز فنـای خودم از دست تو تدبیر نبود

حافظ

دهر ، بسيار چو من سر بگريبان ديده است چه تفاوت كندش ، سر به گريباني من

من پشيمانم ازين هستي دور از تو و چشم هر شبانگاه بگريد به پشيماني من


پروين اعتصامي

نشان عهد و وفا نیست در تبسم گل بنال بلبل بی دل که جای فریادست

حسد چه می‌بری ای سست نظم بر حافظ قبول خاطر و لطف سخن خدادادست


حافظ

تا مست نباشی نبری بار غم یار *** آری شتر مســــت کشد بار گران را
ای روی تو ارام دل خلق جهانی *** بی روی تو شاید که نبینند جهان را

سعدی