مرکز انجمنهای تخصصی

روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست
در غنچه‌ای هنوز و صدت عندلیب هست
گر آمدم به کوی تو چندان غریب نیست
چون من در آن دیار هزاران غریب هست
حافظ

تو را كه هر چه مراد است در جهان داري
چه غم ز حال ضعيفان ناتوان داري

حافظ

ياري اندر كس نمي بينيم ياران را چه شد دوستي كي آخر آمد دوستداران را چه شد

حافظ

در دام تو هـــر کس که گرفتـار ترست *** در چشم تو ای جـان جهان خوار ترست

وان دل که تو را به جان خریدار ترست *** ای دوست به اتفاق که غـمخوار ترست

حکیم ســـنایی

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

حافظ

تو کز محنت ديگران بی غمی
نشايد که نامت نهند آدمی

سعدی

یک جرعه می کهن ز ملکی نو به
وز هرچه نه می طریق بیرون شو به
در دست به از تخت فریدون صد بار
خشت سر خم ز ملک کیخسرو به
خیام

هر که از تصدیق دل در خویشــــتن کافــــــر شود *** بی خلافــــــی صورت ایمانش دلخواهی کند

بی خود ار در کفر و دین آید کسی محبوب نیست *** مختصـــر آن است که کار از روی آگاهی کند

حکیم ســــنایی غزنوی

 [COLOR=#1f497d]دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند *** و اندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند
بیخود از شعشعه پرتو ذاتم گردند *** باده از جام تجلی صفاتم دادند
چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی *** آن شب قدر که این تازه براتم دادند

خواجه شیراز   
 
 

دارم از زلف سياهش گله چندان كه مپرس كه چنان زو شده ام بي و سر سامان كه مپرس

كس به اميد وفا ترك دل و دين مكناد كه چنانم من ازين كرده پشيمان كه مپرس

بيكي جرعه كه آزار كسش در پي نيست زحمتي ميكشم از مردم نادان كه مپرس

گفت وگو هاست در ين راه كه جان بگذارد هر كسي عربده اين كه مبين آن كه مپرس

پارسايي و سلامت هوسم بود ولي شيوه مي كند آن نرگس فتان كه مپرس

گفتم از كوي فلك صورت حالي پرسم گفت آن مي كشم اندر خم چوگان كه مپرس

گفتمش زلف بخون كه شكستي گفتا حافظ اين قصه داز است به قرآن كه مپرس


حافظ

سایه چون از ظلمت هستی برست در بر خورشید نورالنور شد

همچو این عطار بس مشهور گشت همچو آن حلاج بس منصور شد

دل از من برد و روی از من نهان کرد *** خدا را با که این بازی توان کرد

جناب حافظ