مرکز انجمنهای تخصصی

دلم با عشـــــــق آن بت کـــار دارد *** که او با عاشــقان پــــــیکار دارد

به دست عشق بــازی در فــــتادم *** که او عاشق چو مـن بسیار دارد

دل من عاشق عشقست و شاید *** کــــــه از من یــار دل بــــیزار   


حکیم سنایی غزنــــــویی

دانی نفحات صبح ز چه روی دوست دارم

که به روی دوست ماند که برافکند نگاهی

یکباره جامه در خم گردون به نیل زد
چون این خبر به عیسی گردون نشین رسید
پر شد فلک ز غلغله چون نوبت خروش
از انبیا به حضرت روح‌الامین رسید
محتشم کاشانی

در فصل بهار اگر بتی حور سرشت یک ساغر می دهد مرا بر لب کشت

هرچند بنزد عامه این باشد زشت سگ به زمن ار برم دگر نام بهشت

خیام

تو پيدا مکن راز دل بر کسی که او خود نگويد بر هر کسی

بوستان سعدی

ياد باد آن كه نهانت نظري با ما بود
رقم مهر تو بر چهره ي ما پيدا بود

+حافظ

دوشم غم تو ملک سویدا گرفته بود دودم ز سینه راه ثریا گرفته بود
جان را ز روی لعل تو در تنگ آمده دل را ز شوق زلف تو سودا گرفته بود

عبید زاکانی

دلبــــــرا ما دل به چــــــنگال بلا بسپــــارده ایــــم *** رحم کن برما که بس جان خسته و دل مرده ایم

ای بــــسا شـــــب کـــــــز برای دیدن دیــــــدار تو *** از سرکوی تو بر سر سـنگ و سیلی خورده ایـــــم


حکیـــــــــم سنایی غزنوی

مرغ سحر ناله سر کن
داغ مرا تازه‌تر کن
زآه شرربار این قفس را
برشکن و زیر و زبر کن
ملک الشعرای بهار

ناوک غمزه مزن او را که او کشته‌ی هر غم‌زده‌ی خوی تست

هست بسی یوسف یعقوب رنگ پیرهنی را که درو بوی تست

از در خود عاشق خود را مران رحم کن انگار سگ کوی تست


انوری

ترک سر کردم، ز جیب آسمان سر بر زدم بی گره چون رشته گشتم، غوطه در گوهر زدم
صبح محشر عاجز از ترتیب اوراق من است بس که خود را در سراغ او به یکدیگر زدم
صائب تبریزی

من تن به قضاى عشق دادم
پيرانه سر آمدم به كتّاب

سعدي