مرکز انجمنهای تخصصی

بيا كه با تو بگويم غم ملالت دل چرا كه بي تو ندارم مجال گفت و شنيد

بهاي وصل تو گر جان بود خريدارم كه جنس خوب مبصر به هر چه ديد خريد

چو ماه روي تو در شام زلف ميديدم شبم بر روي تو روشن چو روز مي گرديد

بلب رسيد مرا جان و بر نيامد كام بسر رسيد اميد و طلب بسر نرسيد

حافظ

دوســـــــــــتانم بر ســـــر کارند در بـــــازار عشــــــــــــق *** من چو معــــزولان چرا در گوشـــــه ایی بنشسته ام

چــــــون به ظـاهــــــــر بنــــــــــگری در کار من گویی مگر *** بــــــا ســلامت هم نشینم وز مــــلامت رســــــته ام


حکیــــــم سنایی

من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت

جامی و بتی و بربطی بر لب کشت این هر سه مرا نقد و ترا نسیه بهشت

خیام

تو را اینجا به صدها رنگ می جویند
تو را با حیله و نیرنگ می جویند

تو را با نیزه ها در جنگ می جویند
بیا از این تنه آلوده و غمگین جدایم کن

تو جان می بخشی و اینجا به فتوای تو
میگیرند جانی را که بخشیدی تو بر عالم

نمی دانم کی ام من نمی دانم کی ام من
آدمم روحم خدایم یا که شیطانم نمی دانم

همای

منم كه شهره ي شهرم به عشق ورزيدن
منم كه ديده نيالوده ام به بد ديدن

حافظ

نـــــــــــگارینا دلــــم بردی خدایــم بر تو داور بــــاد *** به دست هـــــجر بسپردی خدایـــم بر تو داور باد

وفـــــاهایی که من کردم مکافاتش جفــــا آمــــد *** بتـــــــــا بس ناجوانمـــــردی خدایــم بر تو داور باد


حکیــــــم ســــــنایی

دمي با غم بسر بردن جهان يكسر نمي‌ارزد
به مي بفروش دلق ما كزين بهتر نمي‌ارزد

حافظ

درست و راست کناد این مثل خدای ورا اگر ببست یکی در، هزار در بگشاد

خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد که گاه مردم شادان و گه بود ناشاد

رودکی

دیشب به ‌سیل اشک ره خواب می‌زدم
نقشی به ‌یاد خطّ تو بر آب می‌زدم

حافظ

می خوردن و شاد بودن آیین منست فارغ بودن ز کفر و دین دین منست

گفتم به عروس دهر کابین تو چیست گفتا دل خرم تو کابین منست

خیام

تا مصوّر گشت در چشمم خيال روى دوست
چشم خودبينى ندارم ،روى خودراييم نيست

سعدي

تا شمع حسن افروختی پروانه وارم سوختی

پرده دری آموختی آن امن صد چاک را

جانم چو رفت از تن برون و صلم چه کار آید کنون

این زهر بگذشت از فسون ضایع مکن تریاک را

دهلوی