مرکز انجمنهای تخصصی

تو شمع انجمنی یکزبان و یکدل شو ** خیال و کوشش و پروانه بین و خندان باش
کمال دلبری و حسن در نظر بازی است ** به شیوه نظر از نادران دوران باش

حافظ شیرازی

شبی می گفت دل جانانه ای باید مرا،گفتم:
به زنجیر جنون گردن بنه،جانانه اش با من
ز ترک می اگر رنجید از من پیر میخانه
نمودم توبه زین پس رونق میخانه اش با من

حميد نقوي

نــــ[COLOR=#0c0c0c]ـ علی که بینداخت همـــــی مرکبش از پای *** تــــــــاج سر سلطان شد تا باد چنین بادا

پیــــــدایش جـــــفا بودی پنــهـــــانش لطافـت *** پــیدایش چو پنهان شد تا باد چنین بــــادا

چـــــون گــــل همه تـن بودی تا بود چنین بود *** چــون باده هـمه جان شد تا باد چنین بادا


حکیم سنایی غزنویی

سلام دوستان گرامی اگر اجازه بدهید من از اشعا خوم در این مشاعره استفاده کنم

افسانه عشغ من کی می شود ماندگار ..... هر چند که در یاد من به به تلخی بود یادگار

اول به وفا می وصالم درداد
چون مست شدم جام جفا را سرداد
پر آب دو دیده و پر از آتش دل
خاک ره او شدم به بادم برداد

حافظ

سلام دوستان گرامی اگر اجازه بدهید من از اشعا خوم در این مشاعره استفاده کنم

سلام دوست گرامی, شما می تونید اشعارتون رو اینجا بگذارید. در مشاعره از شاعران توانمند ایران استفاده کنید.



دوست چــــنان باید کـــــان منست *** عشــــق نهــانی چه نهان منست

عاشـق و معـشوق چو ما در جهان *** نیـــست دگـــر آنچه گمان منـست

حکیم سنایی غزنویی

تو از خواری همی‌نالی نمی‌بینی عنایت‌ها

مخواه از حق عنایت‌ها و یا کم کن شکایت‌ها

تو را عزت همی‌باید که آن فرعون را شاید

بده آن عشق و بستان تو چو فرعون این ولایت‌ها

دیوان شمس

انــــــــــدر عجبم که چشم آن ماه *** نا خورده شــراب چون شود مســــــت

یا بر دل خســــــــته چون زنــد تیر *** بی دســت و کمان و قبضه و شســت

حکیم سنایی غزنویی

تا کی جفا کشم ز تو ای بی وفا برو
بگذاشتم به مدعیان مدعا برو
دشمن نکرد آنچه تو کردی به دوستی
بیگانه ام دگر برو ای آشنا بر(و)

نام شاعــــــــــر فراموش  نــــــــشود!! 



ور تــو با من به تن و جان و دلــم حـــکم کنی *** هر سه را رقص کــــنان پیش هوای تو کــــشم

من خود از نســــبت عشق تو سنایی شـدم *** کـــی تـــــوانم که خطـــــی گـرد ثنای تو کشـم


حکیـــــــم سنایی غزنویی

ما را ز خیال تو چه پروای شراب است
خم گو سر خود گیر که خمخانه خراب است

گر خمر بهشت است بریزید که بی دوست
هر شربت عذبم که دهی عین عذاب است

حافظ