مرکز انجمنهای تخصصی

دوش می آمد و رخساره برافروخته بود
تا کجا باز دل غم زده ای سوخته بود
رسم عاشق کشی و شیوه ی شهرآشوبی
جامه ای بود که بر قامت او دوخته بود

دلا تا کی اسیر یاد یاری ......... ز هجر یار تا کی داغداری

بگو تا کی ز شوق روی لیلی...........تو مجنون پریشان روزگاری

یادمان باشد ازامروزجفایی نکنیم گرکه درخویش شکستیم صدایی نکنیم

خودبسازیم به هردردکه ازدوست رسد بهربهبود ولی فکردوایی نکنیم


نوابی

منم که شهره شهرم به عشق ورزيدن منم که ديده نيالوده ام به بد ديدن
حافظ

نیکی و بدی که در نهاد بشر است شادی و غمی که در قضا و قدر است

با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل چرخ از تو هزار بار بیچاره‌تر است

خیام

تــــــــا جــــام کنــــم از دیده خالـــی *** وز خــــون دو دیــــده پر کنـــــم جام

ایــــــام چـــــــون ما بسی فــــرو برد *** تـــــــا کی بنــــــدیم دل در ایــــــــام

حکیم سنایی غزنویی


نام شاعر فراموش نشود.

موي سپيد را فلکم آسان نداد اين رشته را به نقد جواني داده ام
رهي معيري

مرا تو راحت جانی، معاینه، نه خبر کرا معاینه آید خبر چه سود کند؟
سپر به پیش کشیدم خدنگ قهر ترا چو تیر بر جگر آید سپر چه سود کند؟


رودکی

در حلقه گل و مل خوش خواند دوش بلبل

هات الصبوح هبوا یا ایها السکارا

ای صاحب کرامت شکرانه سلامت

روزی تفقدی کن درویش بی‌نوا را

حافظ

آن كه پر نقش زد اين دايره ي مينايي *** كس ندانست كه در گردش پرگار چه كرد

+شيخ اجل

دلم تنهاست ماتم دارم امشب دلي سرشار از غم دارم امشب

سلمان هراتي

بو که از غیب نویدی برسد
زین چمن بوی امیدی برسد
هست در ساحت این بر شده خاک
عرصهٔ روضهٔ امید، فراخ

جامی » هفت اورنگ » سبحة‌الابرار