مرکز انجمنهای تخصصی

خدا گر ز حکمت ببندد دري ز رحمت گشايد در ديگري
سعدي

یـــک چـــند به آسایش وصل تو هر وقـــت *** از بـــــــاده ی آسوده همی جام گرفتــیــم

امــــروز چه ار صحبت ما گشـــــت بـردیده *** ایـــــــن نیــــز هـــم از صــحبــت ایام گرفتیم


حکیم سنایی غزنویی

می خوردن و گرد نیکوان گردیدن به زانکه بزرق زاهدی ورزیدن
گر عاشق و مست دوزخی خواهد بود پس روی بهشت کس نخواهد دیدن


خیام

نور تو وانمود سپید و سیاه را
دریا و کوه و دشت و در و مهر و ماه را

تو در هوای آنکه نگه آشنای اوست
من در تلاش آنکه نتابد نگاه را


اقبال لاهوری » زبور عجم

آتش از برق نگاهت ريختي بر جان من خواستي تا در ميان شعله ها آبم کني
مهدي سهيلي

یک دم از درد عشق ناساید دادم انصاف رنج‌کش جانیست

گفتم او را که صبر کن که به صبر هر غمی را که هست پایانیست


انوری

تـــــــــــا توانیـــــــــــم کرد با همـــــــــه کس *** رادمـــــــــردی و مـــردمی سپــــــریـــــم

قصـــــــــــــد آزار دوســــــتان نــــــکــــنـــــیـم *** پــــــــــرده راز دشــــــــمنــــان ندریـــــم


حکیــــــــم سنایی

مي روي و گريه مي آيد مرا ساعتي بنشين که باران بگذرد
امير خسرو دهلوي

دست و پا می زنم می رباید سرم
سر رها می کنم دست و پا می کشد

گفتم این عشق اگر واگذارد مرا
گفت اگر واگذارم وفا می کشد

هوشنگ ابتهاج

ديدي اي دل كه غم عشق دگر بار چه كرد چون بشد دلبر و با يار وفادار چه كرد

حافظ

در خطاب آدمی ناطق بدی
در نوای طوطیان حاذق بدی
خواجه روزی سوی خانه رفته بود
بر دکان طوطی نگهبانی نمود

مولوی » مثنوی معنوی » دفتر اول