مرکز انجمنهای تخصصی

یارب از عشق چه سرمستم و بی‌خویشتنم

دست گیریدم تا دست به زلفش نزنم

گر به میدان رود آن بت مگذارید دمی

بو که هشیار شوم برگ نثاری بکنم

خاقانی

ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید
این گیسو پریشان كرده بید وحشی باران
یا نه دریایی‌ست گویی واژگونه بر فراز شهر،
شهر سوگواران
هر زمانی كه فرو می‌بارد از حد بیش
ریشه در من می‌دواند پرسشی پیگیر با تشویش
رنگ این شب‌های وحشت را، تواند شست آیا از دل یاران
چشم‌ها و چشمه‌ها خشكند، روشنی‌ها محو
در تاریكی دلتنگ، همچنان‌كه نام‌ها در ننگ
هر چه پیرامون ما غرق تباهی شد
آه باران ای امید جان بیداران
بر پلیدی‌ها كه ما عمری‌ست در گرداب آن غرقیم
آیا چیره خواهی شد؟
آه باران

دوستان لطف کنند قانون مشاعره رو حفظ کنند ( شعر بالا شکستش )

مي بخور منبر بسوزان آتش اندر خرقه كن ساكن ميخانه باش و مردم آزاري نكن

مولانا

ببخشید من اولین بار بود شرکت می کردم قانون مشاعره روتوضیح بدین اگرنقض قانون ننوشتن اسم شاعر است شاعر شعر بالایی فریدون مشیری است

قانونهای مشاعره :

1- هر کسی در هر پست فقط یک بیت شعر بنویسد نه بیشتر .

2- شعری که می خواهید بنویسید حرف اول مصراع اولش باید با حرف آخر شعر نفر قبلی شروع شود .

3-نوشتن نام شاعر دلبخواهیست , نه الزامی .

اینجوری :

ناله مرغ اسیر اینهمه بهر وطن است *** مسلک مرغ گرفتار قفس همچو من است

تب و تابم را با لبخندت کی بنشانی؟
با یادت سرمستم ای نگاه آسمانی

ياران نظري که نيک انديش شوم بيگانه زقيد هستي خويش شوم
تکبير زنان رو سوي محبوب کنم از خرقه برون آيم و درويش شوم

مـــــــــایه عشق بی نصیبی دان *** هر که گوید جـز این سمر گوییست

قــــــــطع کردم سخن تمام نگفت *** راحــــــت عاشقان ز کـم گـوییست

3-نوشتن نام شاعر دلبخواهیست , نه الزامی .

نوشتن نام شاعر الزامی است

حکیــــــم سنایی

توبه‌ی خویش و آن من بشکن کین نه توبه است زور و بهتانست

یک زمانم ز خویشتن برهان کز وجودم ز خود پشیمانست

انوری

تو نيز باده به چنگ آر و راه صحرا گير که مرغ نغمه سرا ساز خوش نوا آورد
مريد پير مغانم زمن مرنج اي شيخ چرا که وعده تو کردي و او بجا آورد

حضرت حافظ

درضمن به نظر من نام شاعر نوشته نشود بهتر است اما براي تعيين تکليف خواهشمند است تايپيک دوست عزيز KH.I.2500 دو سه تايپيک بالاتر را مطالعه بفرمائيد متشکرم

در عالمی‌که با خود رنگی نبود ما را
بودیم هرچه بودیم او وانمود ما را

بیدل دهلوی

اي پير خرابات دل آبادم کن از بندگي خويشتن آزادم کن
شادي به جز از ديدن او رنج بود شادي بزداي از دلم شادم کن